we12hike

Waarom wandelen me gelukkig maakt

Dat wandelen gelukkig maakt is al wel langer bekend, maar sinds kort lijkt het ineens steeds meer een hype om te gaan wandelen. Overal op social media vind je infographics over waarom wandelen zo goed voor je is en in de Facebook groep Wandel 1.000 km in 2017 worden elke dag honderden foto’s geplaatst van mensen die erop uit gaan, al dan niet in Nederland. Alhoewel ik al zo’n veertien jaar actief wandel, is het pas een echte uit de hand gelopen hobby geworden sinds een jaar of acht. Waar ik vroeger koos voor een bepaald land als reisbestemming, zoek ik nu een trail uit die ik wil lopen en pas ik daar de bestemming op aan. Jaren van reizen en buiten zijn hebben mij doen inzien dat er weinig dingen zijn in het leven die mij ultiem gelukkig maken. Wandelen is er daar een van. En chocola, vooral met hazelnoten en rozijnen. Maar goed … dat is een ander verhaal. Bij deze mijn redenen waarom wandelen me gelukkig maakt. Zonder infographic, want daar doe ik niet aan.
 

Een andere blik op je eigen land

Zeg nou eerlijk, Nederland is vol en best wel saai toch? Think again, want als je ons kleine kikkerlandje te voet gaat verkennen, kom je toch echt wel op de mooiste plekjes uit. Tijdens het lopen van het Pieterpad kwam ik bijvoorbeeld op plekken die ik echt heel bijzonder vond. Ik genoot met name van het gebied rond Ommen en Drenthe, delen van Nederland waar ik normaal gesproken niet zo snel kom. Ook heb ik inmiddels meerdere Urban Walks gedaan hier in Arnhem, waar ik de mooiste stadsparken met elkaar verbind, onder andere Sonsbeekpark, Landgoed Mariëndaal en Meinerswijk. Het geeft je een hele andere kijk op de stad of het gebied waarin je je bevindt.
 

Je hoeft nergens over na te denken

Tijdens het wandelen ga ik regelmatig even offline. Je zou het niet denken, maar mijn telefoon staat vaak op vliegtuigstand zodat ik niet gestoord word. Ik haal hem alleen tevoorschijn als ik een foto wil maken en het zorgt ervoor dat ik even nergens over na hoef te denken. Als blogger krijg ik op een dag vaak meer prikkels dan me lief is (notifications uitzetten was overigens mijn beste keuze ever!) en dus is een wandeltocht hét moment om me even af te zonderen van de rest van de wereld. Zonder dat ik me daarvoor hoef te verantwoorden.
 

Je komt op plekken waar je anders nooit komt

De plekken waar je komt als wandelaar zijn vaak duizend keer zo mooi als wanneer je ergens met de bus of auto komt. De eerste keer dat ik in Nieuw-Zeeland was, deden we een rondje per auto en wandelden we nauwelijks. Ik was onder de indruk, maar de tweede reis die we maakten, was nog mooier. De felblauwe meertjes van de Tongariro Crossing zijn bijvoorbeeld alleen te voet bereikbaar, evenals de Kepler Mountains tijdens de vier daagse Kepler Track. Ook sliep ik al eens tussen de gletsjers bij Refugio Otto Meiling in Argentijns Patagonië. Je moet er even een dag voor lopen maar man, wat een uitzicht dat je vanaf de berg hebt zeg. De Perito Moreno gletsjer mag dan wel groter en actiever zijn, maar het feit dat je die met honderden anderen per dag moet delen, maakte mij niet echt gelukkig.
 
outdoor gear
 

De voldoening

Ik noem het altijd mijn after-glow: het moment dat ik na een lange wandeltocht op bed neerplof met rode wangen en vermoeide benen. Het gevoel dat ik de hele dag buiten en bezig ben geweest is heerlijk, vermoeidheid was nog nooit zo fijn. Ik sukkel bijna altijd wel in slaap tijdens zo’n moment en standaard val ik dan na het eten direct in een diepe slaap. Die nachten zijn trouwens de beste, de buitenlucht doet wat met je. Uiteraard heb ook ik wel eens geen zin om mijn wandelschoenen aan te trekken en te gaan lopen, maar ik heb nog nooit gehad dat ik achteraf dacht ‘was ik maar thuis gebleven.’ Echt nog nooit! Daarnaast is het natuurlijk veel mooier om een bepaalde plek te voet te bereiken. Zo sprak ik laatst een medeblogger die zich wel even per helicopter bij Mount Everest Base Camp liet afzetten. As if. Ik heb hem veel plezier gewenst en denk persoonlijk toch dat mijn voettocht van twee weken een betere manier is. Maar goed…
 

Gesprekken met mede-wandelaars

Ik wandelde al best veel, maar was ervan overtuigd dat ik dit voorjaar toch regelmatig alleen op pad zou moeten om de geplande 1.000 kilometer te halen. Toch was niets minder waar, want mensen staan bijna in de rij om met mij mee te wandelen. Een aantal van mijn beste vriendinnen die vroeger nooit wandelden gaan ineens met me mee, collega’s offeren zich op en mede-bloggers melden zich om mee te lopen. Persoonlijk vind ik dat je tijdens het wandelen vaak mooie gesprekken hebt. Soms over koetjes en kalfjes, maar heel vaak over diepere onderwerpen. Omdat je elkaar niet constant aan hoeft te kijken, praat je makkelijker dan dat je bijvoorbeeld op een overvol terras zit. En als ik dan al alleen ga, heb ik vaak de meest bizarre gesprekken met mijzelf. Mijn vriendin Marieke vroeg me laatst waar ik dan allemaal over nadenk, maar alleen dat is al een heel blog waard. Wordt vervolgd dus.
 

Ontmoetingen met mede-wandelaars

Wandelaars zijn over het algemeen toffe gasten. Alhoewel ik het idee heb dat er in Nederland nog steeds overwegend oudere mensen te voet op pad gaan (sorry!), vind je in het buitenland overal hikers. In Amerika is het super cool om te gaan hiken in je vrije tijd (check op Insta hashtags als #outdoorwomen #womenwhohike #alpinebabes en #mountaingirls) en ook tijdens andere tochten kwam ik vaak toffe mensen tegen. Zo ontmoetten wij op de Overland Track in Tasmanië Aussies Timothy en Sarah. We liepen hetzelfde tempo en kwamen elkaar elke avond weer tegen in de hut. Zo leuk! Halverwege onze reis spraken we nog een keer af met ze en inmiddels is Timothy één van mijn grootste fans (hij noemt me Crazy Dutchy). Ik hoop hem ooit weer tegen het lijf te lopen als ik in Australië ben. Toen ik in mijn eentje de Harding Icefield Trail in Alaska liep, kwam ik aan het einde van de track een jongen tegen uit Seattle, we liepen uiteindelijk samen verder naar beneden. Heel fijn omdat hij me a) alles vertelde over de mooiste trails in de regio waar hij vandaan komt en b) al pratende maakten we genoeg geluid om de beren op afstand te houden. Ook heb ik via Facebook nog steeds contact met Kassandra die ik op de Inca Trail ontmoette. Lang leve Facebook!
 

En tenslotte: je kunt het overal doen

Wandelen kun je altijd en overal. Als ik terugdenk aan onze stedentrip naar New York, was het mooiste moment dat we ‘s ochtends vroeg vanaf ons hostel op 69th Street helemaal naar downtown Manhattan liepen. Het vroor, de lucht was strakblauw en New York kwam tot leven. Dit zijn de momenten die me bij blijven, niet de bezoeken aan bijvoorbeeld het Metropolitan Museum of het boottochtje naar het Vrijheidsbeeld. Of je nu in de stad of in de natuur bent, wat mij betreft is te voet op pad gaan altijd een goed idee!
 
confessions-outdoor-clothes
 

Ohja … en wanneer wandelen vooral niet gelukkig maakt:

– Blaren lopen tijdens de Nijmeegse Vierdaagse (wat een hel!)
– Tien dagen non-stop buikloop tijdens de Everest Base Camp Trek
– Tot je middel in een moeras staan in Schotland en er niet op eigen kracht uit kunnen komen
– Verdwalen in een lavaveld bedenkt met sneeuw tijdens je solo-tocht in IJsland
– Overnachten in een overvolle slaapzaal in de Alpen waarbij je buurman zo dicht naast je ligt, dat je zijn adem op jouw arm voelt
 
Wat is jouw reden om te gaan wandelen? Herken je het bovenstaande een beetje, of heb ik iets compleet gemist?
 
Meer lezen? De volgende blogs vind je ook vast leuk:
De mooiste bergwandelingen ter wereld
De mooiste onbekende wandelgebieden in Duitsland
5 Redenen waarom je echt eens op wandelvakantie moet gaan
 
Volg me voor een dagelijkse dosis outdoor & adventure inspiratie op Instagram en Facebook!
 
Dank je voor het delen!
 

YOU MAY ALSO LIKE

Anto is een actieve dertiger die het liefst buiten op pad is en het avontuur op zoekt. Ze reist zo'n 100 dagen per jaar, in combinatie met een full-time baan. Ze houdt van hiken, goede wijn en is meestal met een iPhone in haar hand te vinden. Favoriete bestemmingen: Nieuw-Zeeland, Patagonië, Oostenrijk en Alaska

20 Comments

  • Edwin

    Hoi Antonette,
    Helemaal mee eens. Als je wandeld kom je helemaal tot rust.
    En je komt op de meest bijzondere plekken, doe je anders nooit zou zien.

  • Marieke

    Leuke, mooie en heerlijk actuele blog! Ik herken me er helemaal in, al is het wandelen op reis tot nu toe beperkt tot dagwandelingen en één meerdaagse. Lijkt me supertof als jij me ooit wil rondleiden als er eindelijk eens een dag komt waarop ik dan toch echt naar Nieuw-Zeeland ga.

  • Annelies

    Ik begrijp je volkomen. Ik krijg meteen zin om mijn wandelschoenen aan te trekken na het lezen van je blog. Hier in België is het wandelen ook populairder bij de oudere bevolking. Vroeger ging ik altijd alleen wandelen want bij mijn vrienden moet ik niet langskloppen want hun gezin gaat. Maar ondertussen heb ik nu toch 1 collega en 2 andere mensen (die ik via een groepsreis ontmoet heb) waar ik regelmatig mee afspreek. Ik ga nooit meer alleen al brengt dat je echt tot rust.

    • anto

      Ohh leuk om te horen. Dat je zin krijgt om je schoenen aan te passen bedoel ik … ik ging vroeger altijd met Martijn maar nu dus bijna altijd met vriendinnen of kennissen. Vandaag voor het eerst sinds maanden alleen gewandeld, ook wel heel fijn even.

  • Jacomijn

    Sinds ik vorig jaar met wandelen begon omdat ik de Camino wilde lopen…En die onderhand gelopen heb snap ik helemaal wat je bedoelt. Ik vind het ook heerlijk!
    En wat een heerlijke voorbeelden haal je er ook bij!!

  • De Wandelgek

    Erg leuk geschreven. Ik herken bijna alles wat je schrijft over wat wandelen zo leuk maakt. Ik zou nog kunnen toevoegen dat het ook ontzettend goed onthaast en erg goed is voor je ogen. Dat laatste klinkt misschien gek, maar ik.bedoel daarmee dat ik voor m’n werk veel binnen zit en dan dicht op een beeldscherm. Wandelen is het perfecte antigif daarvoor. Hele dag buiten en je ogen zien weer eens wat anders dan een grote lichtbak vlak voor je neus

    • anto

      Dank je! Ja daar heb je helemaal gelijk in. Alhoewel ik soms iets te ver wandel en dan toch weer moet haasten om op tijd bij mijn volgende afspraak te komen. Maar goed 😉 haha

  • Charlotte

    Jaaaa hoop herkenning! Ik vind het heerlijk om mijn hoofd leg te maken door gewoon een lange wandeling te maken. No stress, no worries (okee behalve de heimwee toen ik in mijn eentje in Noorwegen zat). Gewoon genieten van al het moois om je heen, af en toe een foto maken, en vooral opeens alle sociale, maatschappelijke en digitale druk die van je af valt 🙂 En de stilte… Ahhhh zo heerlijk!

  • Piet

    Heel leuke blog! Herkenbaar voor mij. Ik hike al heel veel jaar. Ook op plaatsen waar backpackers mij uitnodigen met een motorbike een meer te bezoeken. Gisteren dus, ik ging wandelen en dwaalde af in een vallei met nietige dorpjes. Werd uitgenodigd bij een man en vrouw voor de thee. Gedroogde bananen als snack. Dat maak je op een motorbike niet mee. Locatie Mai Chau in Noord Vietnam. De 1000 ben ik mee begonnen omdat ik het via jouw blog las. Fijne zondag!!

    • anto

      Dankjewel Piet. Vietnam klinkt als een prachtige plek om te wandelen, ben je er zelf of met een groepje? Geniet nog van jouw reis. En super leuk om te lezen dat je begonnen bent met de 1000 via mijn blog! Top!!

  • Manja

    Hai Antonette

    Je beschrijft helemaal wat er inderdaad ZO FIJN aan buiten-zijn en wandelen is. Schoenen aan, jas aan en GO. Hoofd leeg, frisse neus, nieuwe ontdekkingen en ontmoetingen en dat allemaal gewoon for free.

    Dankjewel voor je leuke blog, ik heb hem net pas ontdekt :-). Nog genoeg om doorheen te struinen.

    Groetjes!
    Manja

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Receive a FREE and INSPIRING day hike packing list!

Sign up for my weekly hiking newsletter now and receive a FREE and INSPIRING day hike packing list that can be used for all your future hikes.