We12hike,  We12inspire

Stewart Island

Even weer kort een update vanuit het land van de lange witte wolk… alhoewel het met die wolken de laatste dagen gelukkig meevalt :-). Toen we vanuit Te Anau naar Invercargill reden, regende het en brachten we twee donkere dagen in Nieuw Zeelands meest deprimerende stad door. Hier bereidden we ons voor op een uitstapje naar stewart Island, het “derde eiland” van Nieuw Zeeland. Met een klein vliegtuigje vlogen we erheen om hier 3 dagen te gaan wandelen. Ik had eigenlijk niet echt een idee van stewart Island, we hadden het meer op aanraden van anderen en de Lonely Planet geboekt. Het is een paradijs voor wandelaars, maar voor de rest is er weinig te doen (vonden wij).

De wandeltocht was prachtig maar miste het spectaculaire
landschap dat we in de Southern Alps gezien hebben. Gelukkig konden we nog
kiwi’s gaan spotten, die in grote aantallen op het eiland voorkomen. Echter
begrepen we al snel dat het een voorrecht is ze te zien en dat ze echt niet
overal zomaar je pad kruisen. In de hut waar we sliepen, vertelde de warden dat
er twee avonden daarvoor op de camping een kiwi gespot was, zo rond 11 uur ´savonds.
Normaal gesproken ligt iedereen in de hut dan al op één oor maar goed, voor een
kiwi blijf je natuurlijk graag wakker (of word je om 22.00 uur door je man
wakker gemaakt dat het zo ver is). Wij gingen dus met volle moed op naar de
camping op ongeveer 5 minuten lopen van de hut. Het schemerde al flink en daar
zaten we dan met een groepje van 10 mensen te wachten als een stel
toeristen. Het was vreselijk koud en ik vermoed dat mijn lichaamstemperatuur
tot op een dieptepunt gedaald was, maar dat hadden we er graag voor over. Die
kiwi moesten en zouden we zien! Telkens als we geritsel hoorden in de bosjes,
gingen de hoofdlampjes aan (met rode lamp, dat kunnen kiwi’s niet zien, direct
licht mag je absoluut niet op een kiwi schijnen) en volgende een sprank van
hoop. Na anderhalf uur wachten was er nog steeds geen kiwi en besloten we, als
laatsten, toch ook maar naar de hut terug te keren. Jammer maar helaas… Op
ongeveer 10 meter van de hut vandaan, hoorden we ineens geritsel in de bosjes
en ja hoor, daar stond ie, pal voor onze voeten! Een kiwi, hoe gaaf is dat?
Helaas vond een idiote Fransoos het nodig om toch zijn schijnwerper aan te doen
om de kiwi beter te kunnen bekijken en weg was ie … het blijkt wel weer dat
er mensen zijn die totaal geen respect hebben voor de natuur.

Maar goed, we hebben onze kiwi gezien en dat telt. Nu zitten
we in wereldstad Wedderburn, inwonersaantal 10, waar we morgen een stuk van de
Otago Rail Trail gaan fietsen. Dan nog twee dagen naar Mount Cook voor (als het
weer mee zit) een kajaktocht bij de Tasman Glacier en dan alweer naar huis.

Tot gauw, dikke kus vanuit Nieuw Zeeland!

2 Comments

  • Marieke

    Die kiwi boeit minder als je ‘m zelf niet gezien hebt, maar wat ik boeiend vind zijn de woorden ‘ je man’…. kom je terug met een ring om je vinger???? 😉

  • hans worm

    (of word je om 22.00 uur door je man wakker gemaakt dat het zo ver is).
    Zoals Marieke schreef..”ring om vinger”. ze leest jullie blog erg goed.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *