nepal,  we12inspire

Reizen zonder social media – deel 4

Het is weer eens de hoogste tijd voor een Sunday Social Travel Talk, oftewel een sociaal kletspraatje over wat mij zoal bezig houdt wanneer ik op reis ben. Sinds we12travel over is gegaan in een tweetalige site, heb ik die al niet meer gedaan, terwijl ik het superleuk vindt om deze blogs te schrijven, het is echt een soort van guilty pleasure.
 
Omdat Nepal momenteel nog volop in mijn hoofd zit en volgens mijn collega en Nepal-expert Margreet de rode bloedlichaampjes nog door mijn lijf gieren, vond ik dat het blog van vandaag in ieder geval over onze reis naar Nepal moest gaan. Er waren twee opties: ik kon een vervolg schrijven op het eerste deel van “hoe poep je in de wildernis” want dáár ben ik inmiddels een expert in (gemist? check dit blog!) en de andere optie was om mijn vierde reis zonder social media te beschrijven. Ik koos voor het laatste, omdat ik daar ook passend beeld bij heb én het me er even aan herinnert dat reizen zonder social media gewoon écht heel fijn kan zijn en het dus een goed voornemen voor 2016 zou moeten worden.
 

Even een korte recap over mijn eerdere blogs over reizen zonder social media:

Een aantal jaar geleden besloot ik dat ik social media even he-le-maal zat was. Daarnaast besloot ik dat ik het bloggen serieus wilde aanpakken. Tijdens mijn eerste daaropvolgende reis, zette ik een week lang mijn telefoon uit. Wat genoot ik van die week in Oostenrijk, het was heerlijk om een week lang niet gestoord te worden door binnenkomende berichten en de trilfunctie van mijn iPhone. Anderhalf jaar later ging ik verplicht een aantal dagen offline terwijl ik een avontuurlijke bootreis door het zuiden van Patagonië maakte en afgelopen april maakten we een trektocht van enkele dagen in het Sauerland, waarbij ik ook besloot offline te gaan. Het was wederom heerlijk, maar het was slechts een paar dagen. Het smaakte maar naar meer, maar de kans kreeg ik niet. Onze enige vakantie van dit jaar was die op La Palma in mei, waar we een week lang in een heerlijk rustig gelegen appartement verbleven. Op de site stond dat er geen wifi was, alleen bij de receptie, en dat leek me perfect. Echter bleek bij aankomst dat we gewoon wifi hadden in ons appartement en ik geef het toe, ik legde mijn telefoon nauwelijks weg die week. Guilty as charged!
 
In Nepal zou ik op herkansing gaan. Toen ik Googlede of er wifi op de Everest Base Camp trek zou zijn, kwam ik slechts weinig informatie tegen: een goed teken. Bij het buro waar we geboekt hadden, informeerde ik naar de wifi onderweg omdat ik wel graag bereikbaar wilde zijn voor mijn familie. Zij gaven aan dat ik op drie verschillende plekken wifi zou hebben. Op een trektocht van 15 dagen, viel dat best mee. Daarop besloot ik om in die periode even geen blogs te plaatsen en me niet bezig te houden met promotie op social media en dergelijke. Omdat ik geen complete radiostilte van drie weken wilde (dat leek me gewoon niet zo slim) zorgde ik er wel voor dat ik af en toe wat tweets verstuurde via Tweetdeck en daarnaast zou een vriendin van mij Pinterest beheren. Dit is mijn grootste social media kanaal, op een goede dag heb ik soms wel 500 bezoekers van Pinterest, op een mindere dag rond de 150. Ik wilde niet het risico lopen dat kwijt te raken. Voor de rest had ik dus niks ingepland. Ik nam me voor alleen af en toe Instagram te gebruiken, mocht dat lukken, zodat ik in ieder geval wat mooie beelden met de rest van de wereld kon delen.
 
De vlucht naar Lukla, de gevaarlijkste luchthaven ter wereld, was er met recht eentje from hell. Maar hij was ook avontuurlijk én we zagen voor het eerst de besneeuwde toppen van de machtig mooie Himalaya liggen. Het liefst wilde ik dat meteen delen met vrienden, toen ik bij onze lunchplek aan kwam en ik iedereen driftig naar zijn mobiel zag grijpen, nam dat gevoel echter af. Ik had een afspraak met mezelf, ik kon niet nu al toegeven aan de wens om het avontuur te delen. Dus at ik braaf mijn tweede ontbijtje van die dag op en gingen we op pad richting Phakding, op ongeveer drie uur lopen van Lukla vandaan.
 
Ook bij aankomst in Phakding bleek dat ik wifi kon kopen voor 5 euro, maar dat besloot ik niet te doen. Eigenlijk vond ik het best storend dat ik iedereen hier met zijn mobiel in zijn hand zag zitten. In plaats van de internetten, besloten we een wandeling door het dorp te maken en ‘s avonds lazen we een boek. Een e-book, dat dan wel…
 
wifi-available-here
 
Onze volgende bestemming was Namche Bazar, het kloppend hart van de Khumbu vallei. Ik wist dat ik hier voorlopig voor het laatst op internet kon. We hadden die dag prachtig gewandeld langs de Khumbu River en onze eerste échte mooie foto’s gemaakt. Bij aankomst in ons eenvoudige hotel bleek ik ook hier voor 5 euro wifi te kunnen kopen, wat ik besloot te doen. Ik zette een foto van mijzelf bij de rivier online en binnen no-time had ik zo’n 100 likes te pakken en een boel fijne reacties. Niet alleen op Instagram maar ook op Facebook. Zo leuk!
 
khumbu-river
 
De volgende dag maakten we een acclimatisatiewandeling naar het Everest View Hotel, vanaf waar we ons eerste échte uitzicht op de Everest zouden hebben. Onze eerste stop was bij het Everest View Point en BAM, daar was ie ineens, Mount Everest, de hoogste berg op aarde! Ik stond met open mond te kijken en kreeg een brok in mijn keel. We vervolgden onze tocht naar boven en ruim twee uur na vertrek uit Namche Bazar, kwamen we bij het Everest View Hotel aan, ook wel het duurste hotel in de vallei genoemd. Hier werden we naar het terras geleid (als backpacker heb je slechts toegang tot een klein deel van het terras, op veilige afstand van de gasten die een kapitaal neerleggen om hier te mogen slapen) dat bomvol zat met wandelaars. Vanaf hier was het uitzicht werkelijk grandioos. We hadden al een aantal dagen opgetrokken met een aantal Engelsen en schoven bij hen aan. Er bleek gratis wifi te zijn en iedereen was meteen foto’s aan het uploaden en het euforische moment van de eerste blik op Everest met zijn vrienden aan het delen. Ook ik. Ik appte naar huis dat ik Everest had gezien, maakte selfies, stuurde ze door naar iedereen die het wilde zien en ging vervolgens op het terras zitten genieten van het machtig mooie uitzicht. Martijn is een oplettende fotograaf dus die betrapte me, zie hieronder zijn foto én het resultaat.
 
everest-view-point

Selfie met Tenzing Norquay én Mt. Everest
Selfie met Tenzing Norquay én Mt. Everest
De volgende ochtend vertrokken we uit Namche en liepen we langzaam de Khumbu vallei uit en de Gokyo vallei in. Het verbaasde me dat er bijna overal wifi was, maar ik besloot sterk te zijn. Het was niet alleen heel duur (elke keer 5 euro tikt best aan op je budget) maar ik genoot van de rust in mijn hoofd. Mobiel bereik had ik meestal gewoon dus als er thuis iets was, konden ze me bereiken. Terwijl ik de helft van de dag boven de hurkplee hing omdat ik aan de diarree was, zat ik de rest van de tijd een boekje te lezen of te praten met andere reizigers. We wisselden verhalen uit over de routes die we liepen en speelden kaart. Soms zaten we gewoon met de gidsen om het vuur terwijl we onze handen opwarmden. Vaak gingen we direct na het avondeten naar bed en stonden we vroeg weer op om verder te lopen. Tijd om over wifi na te denken had ik vaak niet eens, alhoewel ik toch wel regelmatig bordjes tegen kwam met “wifi available here”. Maar het voelde gewoon niet goed. Aan de wandel in de middle of nowhere hoort in rust en stilte te gaan, niet met een zoemende telefoon.
 
Vier dagen na het verlaten van Namche Bazar was mijn voedselvergiftiging op zijn hoogtepunt, of liever gezegd, dieptepunt. Ik zat compleet met mezelf in de knoop en wilde stoppen met de trek. Op dat moment vroeg de eigenaar van het theehuis waar we overnachtten, of Martijn naar zijn laptop wilde kijken want hij had een probleem met zijn QWERTY instellingen van het toetsenbord. We vertelden dat we bloggers zijn en vroegen of hij onze pagina wilde liken. Toen kwam de vraag of ik hem wilde helpen met zijn pagina, want dat snapte ie niet helemaal. En zo opende ik Facebook én mijn mailbox. Dat smaakte naar meer en omdat we hadden besloten een rustdag in te lassen vanwege mijn gezondheid, besloot ik een 500 MB internetkaart te kopen voor 10 euro. Ik wilde gewoon weer even verbonden zijn met de buitenwereld, lezen over het nieuws in Nederland, horen hoe het met mijn vrienden en familie ging. Het was heel fijn en het deed me goed, want oh wat voelde ik me toen beroerd…
 
Tegen zo'n mannetje zeg je toch geen "nee, ik wil je niet helpen met je Facbeook pagina??"
Tegen zo’n mannetje zeg je toch geen “nee, ik wil je niet helpen met je Facbeook pagina??”
Vanuit Machhermo liepen we uiteindelijk verder naar Gokyo, hier bleek ik met hetzelfde internet tegoed nog te kunnen internetten. Echter kon ik slechts één foto uploaden en toen lag de verbinding eruit. Op zich niet zo gek op 4.800 meter hoogte… De dagen die daarna volgden herinner me slechts nog vaag. Als een zombie liep ik over de trek en ik was nieteens met wifi en/of internet bezig. Elke dag plofte ik op bed neer zodra ik ons teahouse was aangekomen maar omdat we vanwege de Diamox (middel tegen hoogteziekte) last van slapeloosheid konden krijgen, mochten we ‘s middags absoluut niet gaan slapen, omdat we dan ‘s nachts wakker zouden liggen. Dus brachten we onze tijd door met lezen. En lezen. En nog meer lezen. Tot de batterij van mijn Kindle leeg was. Gelukkig had ik in Gokyo bij de highest bookstore in the world een boek over het Everest drama in 1996 gekocht (voor de fans/liefhebbers: het verhaal van Anatoli Boukreev, de gids van het team van Scott Fischer, de “concurrent” van Rob Hall) en die had ik binnen 72 uur uit! Vijf dagen lang had ik geen verbinding met de buitenwereld en ik vond het heerlijk. Ik had nagenoeg overal wifi kunnen kopen, maar deed het niet, omdat ik een afspraak met mezelf had gemaakt en ik me daaraan wilde houden. Drie keer wifi, niet vaker.
 
highest-bookstore-in-the-world-gokyo
 
Lieverd, mag ik je iPhone even? #guilty
Lieverd, mag ik je iPhone even? #guilty
De dag dat we naar Everest Base Camp liepen was een legendarische. Het hele verhaal, lees je hier. We maakten foto’s en genoten als nooit tevoren van de omgeving. De legendarische klimmers Sir Edmund Hillary en Tenzing Norquay hadden hier ook gestaan, voor zij als eersten ter wereld de top van Mount Everest bereikten. Een aantal jaar geleden was ik bij een expositie over Sir Edmund Hillary in Nieuw-Zeeland (waar hij vandaan kwam) maar nooit had ik gedacht dat ik ooit tot 5.360 meter hoogte in zijn voetsporten zou treden. Ik maakte een serie foto’s met mijn iPhone, die we weer hadden opgeladen via onze solar charger, want dit euforische moment moest natuurlijk gedeeld worden. Vanuit Nederland leefde iedereen met ons mee en een enkeling wist dat wij de betreffende dag een poging zouden doen om EBC te bereiken.
 
Eenmaal terug in het teahouse in Gorak Shep informeerde ik naar de mogelijkheid om te internetten. Ik kon voor 5 euro één uur internet kopen. De dame vertelde me dat het kon zijn dat het niet werkte, maar dat ik in dat geval niet hoefde te betalen. Omdat wij als eersten in het teahouse aan kwamen, bleek de wifi te werken en ik deed binnen een uur alles wat ik moest doen, te beginnen met het versturen van whatsapp berichtjes en foto’s naar mijn familie. Daarna volgde Facebook (privé), Instagram, Twitter en onze we12travel Facebook pagina. Mijn telefoon bleef oplichten met reacties, allemaal even lief en bijzonder, van mensen die trots op ons waren. “Happiness is only real when shared” zijn de beroemde laatste woorden van Chris McCandles van Into the Wild en alhoewel ik me hier eigenlijk niet in kan vinden, maakten al die enthousiaste reacties het moment wél extra speciaal. Mijn foto bij Everest Base Camp is mijn meest gelikete foto op Instagram tot nu toe en op mijn Facebook geloof ik ook niet dat ik ooit zo veel reacties en berichten heb gehad.
 
everest-base-camp-facebook
 
Na een uur was mijn batterij leeg (het was er immers erg koud) en dus ging mijn mobiel weer uit, om hem pas een paar dagen later weer op te laden. Uiteindelijk had ik in Namche Bazar nog even wifi, in hetzelfde hotel, dus dat telt niet als opnieuw wifi kopen want die 5 euro was voor onbeperkt, en daarna pas weer in Kathmandu.
 
Eenmaal thuis gekomen, besloot ik mijn laptop pas de volgende dag weer aan te zetten, om zo nog even in de vibe te blijven. Uiteraard had ik in de trein naar huis al weer even zitten internetten op mijn telefoon maar mijn laptop open klappen, daar had ik nog even geen zin in. Wel wilde ik weer bloggen, mijn hoofd zat vol met verhalen en anekdotes die ik met de rest van de wereld wilde delen. Op onze volgende verre reis (over twee maanden naar Tasmanië in Australië) gaat mijn laptop dan ook gewoon mee. Ons programma is daar minder intensief en als het goed is, heb ik als je dit leest een MacBook Air gekocht, die een stuk lichter is dan mijn huidige Dell. Of ik vanaf daar live ga posten weet ik niet, maar ik kan dan in ieder geval mijn verhalen direct kwijt. En af en toe even mijn mail checken in “normaal formaat”. En bloggen. Tsja, dat heb ik nog wel het meeste gemist… het delen van mijn verhalen en het kwijten van mijn ei. Dat ik het gemist heb, is een goed teken. Het betekent namelijk dat mijn hobby, nog steeds mijn hobby is…
 
Met Cho Oyu (7e hoogste berg ter wereld) op de achtergrond!
Met Cho Oyu (7e hoogste berg ter wereld) op de achtergrond!
Heb jij weleens gereisd zonder social media en/of internet? Hoe is dat bevallen? Zou jij het kunnen?
 
Meer lezen? De vorige blogs over reizen zonder social media waren in het Engels maar vind je ook vast leuk!
 
Reizen zonder social media in Sauerland – hoe ging het met ons blog?
Reizen zonder social media in Patagonië
Reizen zonder social media: hoe het ooit begon
 
Dank je voor het delen!

YOU MAY ALSO LIKE

Anto is een actieve dertiger die het liefst buiten op pad is en het avontuur op zoekt. Ze reist zo'n 100 dagen per jaar, in combinatie met een full-time baan. Ze houdt van hiken, goede wijn en is meestal met een iPhone in haar hand te vinden. Favoriete bestemmingen: Nieuw-Zeeland, Patagonië, Oostenrijk en Alaska

22 Comments

  • Jenny - ikreis.net

    Op reis vind ik het heerlijk om te minderen. Vaak ben ik ‘s avonds 30-60 minuten online om even een foto te plaatsen en wat updates te delen en lezen, maar dat is het meestal. Prima.

    Ik ga absoluut wel eens naar plekken waar geen internet is. Afgelopen zomer had ik in Argentinië niet dagelijks telefoon of internetbereik, wat me verbaasde. Ook in Iran zal ik niet tot nauwelijks bereikbaar zijn.

    Als ik ziek ben en me niet lekker voel snak ik soms wel naar contact met Nederland. Hoort er bij, vrees ik 😉

  • Tikva

    Als ik dit blog lees zou ik het niet “reizen zonder social media” noemen maar eerder reizen met hele dure social media.

    Vroeger… (ja ik weet het, ik klink als een oude zeur) toen wij de Annapurna circuit liepen in 2007 hadden we gewoon echt 17 dagen geen internet. Natuurlijk daarna was het wel lekker om wel weer een dag een internet cafe in te duiken maar ik kan ook heel goed zonder hoor.

    • anto

      Ja, daar heb je zeker een punt. Ik heb het geprobeerd zonder te doen, maar is niet gelukt. Zou het je ook drie weken lang lukken niet op social media te gaan? Mij eerder wel, maar nu met het blog niet meer …

  • Sandra

    Wauw, wat goed Anto! Ik vind het knap. Ik geef namelijk ook gewoon toe dat ik het niet zou kunnen. Alhoewel… Als de mogelijkheden er niet zijn dan kan ik er meer vrede mee hebben. Als de mogelijkheden er wel zijn ben ik gewoon een soort verslaafde. Erg he? Knap dat je je aan je afspraken hebt gehouden! Ik ben benieuwd hoe ik het straks ga ervaren in de jungle….

  • Chantal

    Mooie post zeg! En wat wil ik graag naar Everest Base Camp zeg. Vorig jaar was ik in Nepal en hebben we Annapurna gedaan. Wil graag nog een keer terug!

  • Stéphanie

    Ik kan mij heel goed voorstellen dat je juist tijdens zo’n lange trektocht af en toe verlangt naar contact met de buitenwereld. Of het nu gaat om het delen van de happy momenten of de behoefte aan contact op de mindere dagen, zeker wanneer je erg ziek bent zorgt dit voor een extra boost. Gelukkig had je af en toe wel de mogelijkheid om (dure!) wifi te kopen. Aan de ene kant vind ik het jammer dat er op dit traject wifi is. Ik heb het idee dat je ervaring daardoor anders wordt ofzo, minder authentiek. Zelfs de meest afgelegen plekken gaan mee met de tijd maar moet je daar echt blij mee zijn vraag ik mij af? Wil je tijdens een bijzondere trektocht wel afgeleid worden door de moderne buitenwereld of zou het iedereen moeten lukken om te genieten van de rust en de verleiding te weerstaan? Een boekje lezen, spelletjes spelen, gesprekken met elkaar voeren zou voldoende moeten zijn in principe, zoals we vroeger ook deden. Maar ik geef toe, op vakantie check ik ook altijd of er wifi is in de accommodatie die ik wil boeken. Dit jaar had ik in Canada gedurende drie dagen geen wifi en dat was echt even wennen, ook had ik toen geen bereik met mijn telefoon. Zoals je zelf ook aangeeft, het geeft rust en tijd om andere dingen te doen. Toch was ik blij drie dagen later om weer online te kunnen zijn! Het is gewoon erg lastig in deze moderne wereld om er niet aan toe te geven 😉

    • anto

      Ja het neemt wel een stukje authenticiteit weg helaas … heerlijk was het om uren te lezen. Gelukkig had ik niet overal wifi want dat zou het erger gemaakt hebben. Het heeft me doen inzien hoe heerlijk ik het vindt om ook te lezen of gewoon uit het raam naar buiten te staren uren lang. Gelukkig realiseren mensen zich steeds meer dat het leven zonder mobiel ook best fijn kan zijn. Dus … ik ga lekker douchen, in bad en een boek lezen. Weltrusten! 🙂

  • Marcella

    Dat er wel grotendeels wifi aanwezig was, verbaast me. Maar de foto’s die je deelde waren ook echt te gek. In Canada stonden wij op de meest simpele campings zonder faciliteiten, dus ook daar heb ik amper wifi gebruikt. Af en toe deelde ik een foto bij een informatiepunt. Maar ik vond het ook wel lekker rustig zonder wifi, best fijn!

  • Lotte

    Wat heerlijk om offline te zijn! Dat vond ik in Nieuw Zeeland ook super, dagenlang disconnected en omringt door prachtige natuur! Ik verbaasde me in Azië al over het alom aanwezige internet, en blijkbaar kun je zelfs vanaf de Mount Everest whatsappen;-)

    • anto

      Ja in NZ is het helemaal heerlijk om even niks te doen. Daar was het zo genieten. Toen had ik ook nog geen iPhone (wel een kleine laptop) en checkte ik alleen af en toe mijn mail, maar sinds het blog kan dat niet echt meer. Wel bizar ja, vanaf de Everest maarja, ook wel weer leuk stiekem haha

  • Denise - Follow my footprints

    Ik heb vroeger (zei het oude wijf ;-)) héél vaak zonder social media of mobiele telefoon gereisd, simpelweg omdat het er nog niet was. En daar ben ik héél blij om! Ik heb met volle teugen kunnen genieten en echt alles in me op kunnen nemen in zó veel landen in Azië, Midden- en Zuid-Amerika, etc.

  • Henriette

    Ik had niet gedacht dat er op sommige plekken toch wifi was maar wel fijn om toch ook het thuisfront een beetje op de hoogte te houden over je reisvorderingen. Ik zou ook best wel eens even offline op reis willen, zeker nu ik blog ben ik zoveel online. Maar het is ook het gemak waarmee je even laat weten dat alles oke is op reis. Dat zou ik nog lastiger vinden, zeker voor mijn moeder, dan even offline van de social media zijn.

  • Carolien | Alcana on the road

    Heerlijk af en toe zonder internet. We hadden in Australië in het Westen vaak niet eens bereik, laat staan wifi. De eerste dag mis je het nog, maar al snel niet meer, heerlijk! Ik neem nooit een laptop of tablet mee. Ik blog niet tijdens mijn reizen. Ik hou wel een papieren dagboek bij.

    • anto

      Goed van je zeg! Ik deed het ook nooit maar nu het blog goed loopt, wil ik dat niet meer … ik merk het direct aan mijn cijfers en dan moet ik weer bergen werk verzetten om het recht te trekken. In Tasmanië hebben we straks ook niet veel bereik, maar wil toch wel af en toe iets plaatsen…

  • ivonne

    Ik ben dit jaar voor het eerst op pad geweest met tablet en telefoon, iets wat we daarvoor nooit deden. We doken dan 1 keer per week een internetcafé in om even naar thuis te mailen en waren bereikbaar via de telefoon voor echte noodgevallen. Het internet was slecht of veel te duur (en dan ook nog traag zoals in Australië) en zo was de start van mijn blog niet echt een goed tijdens mijn wereldreis. Nu ik een blog heb heb ik meer behoefte om aanwezig te zijn op social media, maar ik vind zelf dat ik er meer een middenweg in moet gaan vinden. Goed voornemen voor volgend jaar dus!

    • anto

      Ja dat waren nog eens tijden, zo ging het vroeger bij ons ook. Tegenwoordig wil ik niet meer zonder, ook vanwege de site die nu best goed loopt. Toen ik afgelopen zomer in Alaska was voor mijn werk, deed ik nauwelijks iets aan de blog twee weken lang en dat deed mijn cijfers best een beetje pijn. Dat wil ik niet weer doen. Gelukkig gaan we in Tasmanië veel trektochten maken en dan hebben we sowieso geen bereik…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Receive a FREE and INSPIRING day hike packing list!

Sign up for my weekly hiking newsletter now and receive a FREE and INSPIRING day hike packing list that can be used for all your future hikes.