NEDERLAND

Beste reistijd

Het hele jaar

Munteenheid

Euro (EUR)

Tijdsverschil

Geen verschil

Hoofdstad

Amsterdam

Hallo! Welkom op mijn Nederland pagina. Alhoewel ik eigenlijk heel vaak ‘gewoon in Nederland’ op pad ben, staan er niet van alle trips die ik maak blogs op deze pagina. Toch heb ik een fijne selectie met avonturen voor jullie samengesteld ter inspiratie voor een mooie trip in eigen land.

Binnen Nederland heeft vooral de Veluwe mijn hart gestolen. Ik woon hier al mijn hele leven en zou me eerlijk gezegd geen andere woonplaats kunnen voorstellen. Ik kan er enorm van genieten om op een rustige dag er met de fiets of te voet op uit te trekken. De afgelopen jaren liep ik twee lange afstandswandelingen, het Veluwe Zwerfpad en het Graafschapspad, waar je hieronder alles over kunt lezen! Meer weten over de Veluwe? Bekijk dan hier mijn uitgebreide Veluwe startpagina.

Hieronder heb ik alle Nederland blogs verdeeld in categorieën, namelijk wandelen, fietsen en micro-avonturen. Micro avonturen zijn korte avonturen die geschikt zijn de meesten van ons. Je vindt hier bijvoorbeeld spannende activiteiten, maar ook tips voor een weekendje weg met diverse (outdoor) activiteiten in Nederland. Je zou het wellicht niet verwachten, maar in Nederland is ontzettend veel te doen en te beleven. Ik wens je veel plezier met het lezen van mijn artikelen over Nederland!

Mijn Favoriete Nederland Blogs

overnachten op een kampeervlot

De leukste micro avonturen in Nederland

Welkom bij deze blog met allemaal toffe tips voor micro avontuur in Nederland. Nu het er naar uit ziet dat we misschien helemaal niet naar het buitenland kunnen deze zomer, bedacht ik me dat het leuk zou zijn om allemaal toffe micro avonturen voor jullie op een rijtje te zetten. Zelf ben ik namelijk al jaren steeds weer op zoek naar avontuurlijke dingen in eigen land om te doen heb ik denk ik een mooie verzameling herinneringen en ervaringen.

Wekeromse Zand Veluwe Zwerfpad etappe 4

De mooiste plekken op de Veluwe die je gezien moet hebben

Vroeger wilde ik altijd in de bergen wonen. Dat bleek binnen Nederland niet helemaal mogelijk, maar we deden ons best toch zo vaak mogelijk de natuur en de heuvels op te zoeken. Ik groeide wel op in een dorp onder de rook van Arnhem. Op zondag gingen we vaak met het hele gezin wandelen op De Posbank in de nationale park De Veluwezoom. Soms tussen de bloeiende heide, soms in de omringende bossen. Enkele jaren geleden verhuisde ik richting Arnhem-Noord en kwam ik aan een andere kant van de Veluwe te wonen, meer richting het nationale park De Hoge Veluwe.

Sloep huren Heeg

Een actieve kennismaking met het Waterland van Friesland

Friesland viert in 2020 het Fries jaar van het water. Sneek staat dan bijvoorbeeld in het teken van 85 jaar Sneekweek en de SKS Skûtsjesilen vindt dan voor de 75e keer plaats. Om jullie lezers vast een voorproefje te geven van al het mooist dat de regio Waterland van Friesland te bieden heeft, ging ik onlangs een aantal dagen op pad in de zuidwest hoek van Friesland. Ik deed enkele leuke buitenactiviteiten, die allemaal in meer of mindere mate te maken hebben met het water. Bij deze een verslag, veel leesplezier!

Video wild kijken op de Hoge Veluwe

Alle blogs over Nederland

Wandelen in de Biesbosch

Op micro avontuur in de Biesbosch, NLDelta Nationaal Park

Dit is voorlopig even het laatste artikel in mijn serie over de nationale parken in Nederland. In samenwerking met Beleef de Nationale Parken bezocht ik de afgelopen maanden diverse Nederlandse nationale parken, met doel meer aandacht te geven aan de prachtige natuur die Nederland rijk is. Meest recentelijk bezocht ik Nationaal Park de Biesbosch, onderdeel van het nieuw te vormen nationale park NLDelta. Ik overnachtte in een duurzaam wikkelhouse bij Stayokay, ging kajakken bij volle maan en verkende de Noordwaard per fiets en te voet. Oftewel: een toffe trip gebaseerd op human powered adventure. Bij deze een uitgebreid verslag.   Maar eerst … check de korte video die ik maakte. Zet het volume zeker even open om een bijzondere ontmoeting te horen.     Table of Contents | Inhoudsopgave Over de Biesbosch en NLDelta Nationaal ParkAankomst in Nationaal Park de BiesboschKajakken bij volle maanOver de vaart en door krekenEen bever in de BiesboschMaan of geen maanPer fiets naar de NoordwaardFietsen door de NoordwaardOver Nationaal Park de BiesboschConclusie en disclaimer Over de Biesbosch en NLDelta Nationaal Park De Biesbosch ken je wellicht als nationaal park, NLDelta waarschijnlijk nog niet. NLDelta is een nationaal park in wording. De status van nationaal park wordt eind 2020 aangevraagd en in 2021 vormt de Biesbosch dan samen met het Haringvlietgebied het nieuwste nationale park van Nederland. Het is een uniek ecogebied, waar mens en natuur al eeuwenlang hand in hand gaan. Meer informatie over de NLDelta vind je hier. Omdat het gebied dat ik bezocht de Biesbosch is, zal ik het daar over hebben in dit artikel.     Aankomst in Nationaal Park de Biesbosch Ik rijd naar Dordrecht waar ik overnacht in Stayokay, een gezellig en modern hostel middenin de natuur. Naast de hostelkamers is er een camping én hebben ze vier duurzame wikkelhouses waarin ik overnacht. Deze tiny houses zijn gemaakt van gerecycled karton en van alle gemakken voorzien. De wikkelhouse heeft een keukentje en eigen douche en toilet. Er is slaapplek voor vier personen. Wifi en een televisie is er niet, zodat je je even compleet kunt onderdompelen in de rust en stilte van de natuur.   Na de checkin ga ik direct naar het Biesboschcentrum Dordrecht om me te laten informeren over de mogelijke avonturen die ik hier kan beleven. Voor vanavond staat er een volle maan kajaktocht op de planning, de rest van de tijd heb ik ter vrije besteding. Helaas komt het echt met bakken uit de hemel dus besluit ik voor een korte wandeling bij het Biesboschcentrum te gaan, waar talloze wandelroutes starten. De stromende regen maakt het geheel wat troosteloos, dus ik besluit uiteindelijk terug te lopen naar mijn wikkelhouse, om me klaar te maken voor het avondprogramma.     Kajakken bij volle maan Na een fijne daghap bij Stayokay stap ik, met diverse lagen kleding aan, in de auto naar het Biesboschcentrum. Alhoewel het maar 10 minuten lopen is, zal het als ik vanavond terugga naar het hostel pikdonker zijn. En met een beetje geluk heb ik het intens koud dus is het wel zo fijn als ik met twee minuten rijden terug ben bij de warme douche.   Ik meld me bij de kanoverhuur die naast het Biesboschcentrum ligt. Ik ga met een klein groepje op pad om te kajakken door de kreken en uiteindelijk te genieten van de volle maan op het water. Eerlijk is eerlijk, ik heb best vaak gekajakt in mijn leven, maar nog niet eerder in mijn eentje in een kajak gezeten. Gelukkig word ik geholpen bij het in- en uitstappen van de kajak door de instructeurs (confession: ik ben er ooit naast gestapt en in het water beland … een minder charmante ervaring als je bedenkt dat dat op een soort van date was) en nadat iedereen plaats heeft genomen in zijn en haar kajaks, is het tijd om te gaan peddelen.   Inmiddels is het droog en af en toe prijkt er zelfs een zonnestraal tussen de wolken door. Zou het dan toch zijn dat we na zo’n regenachtige dag nog een volle maan mogen ervaren?     Over de vaart en door kreken We beginnen met een stuk peddelen over het Moldiep, een vrij brede vaart. Binnen no-time heb ik het gevoel weer te pakken en word ik overspoeld door het gelukkige gevoel van jezelf over het wateroppervlak laten glijden. Niet veel verderop gaan we de eerste kreek in. We krijgen nog snel uitgelegd dat we vooral niet moeten vergeten dat bomen niet meegeven en dat we regelmatig even moeten bukken. Het is op dit moment hoogwater (het getijdeverschil kan in dit gebied wel zo’n 50 centimeter zijn) en dus zijn de overhangende bomen ineens een stuk dichterbij dan wanneer het laagwater is.   De eerste kreek is smal en ik heb moeite om er probleemloos doorheen te peddelen. Ik zie het stel voor me in het riet belanden en met mijn peddel blijf ik regelmatig achter een boom haken. Het is hilarisch, vooral omdat je constant bezig bent met bochtjes maken, afremmen, zorgen dat je niet keihard tegen een boom knalt en vooral niet omgaan. Met een beetje hulp van gids Peter kom ik weer op de juiste route nadat ik mezelf klem heb gevaren in het riet en na een flink stuk door deze kreek zijn we weer op open water zonder hindernissen.   De gidsen vertellen dat het volgende stuk nog een stukje uitdagender wordt maar dat we geluk hebben. Vanwege het hoogwater kunnen we erdoor, wanneer het laagwater is kan dit niet omdat je dan op de bodem blijft steken.     Een bever in de Biesbosch De Biesbosch is het leefgebied van de bever en ik hoop echt heel hard dat ik er eentje mag zien. Toch is het lastig want zodra ze je in de smiezen krijgen, verdwijnen ze onder water. Ik kajak achter in de rij door de smalle kreek en zodra we bij het Wantij uitkomen, zie ik het stel voor me stil liggen en wijzen. De rest van de groep is al vooruit. Ze wijzen en ineens zie ik een bruin beestje langs de waterkant. Het is een bever! Binnen no-time heeft ie ons toch in de smiezen en verdwijnt ie onder water. Maar … ik heb een bever in de Biesbosch gezien!     Maan of geen maan Inmiddels is het bijna donker. Vanaf nu peddelen we alleen nog maar over brede waterwegen, terug naar het Biesboschcentrum. Eenmaal terug op het Moldiep zouden we als het goed is de volle maan moeten zien verschijnen. We peddelen alsof ons leven er vanaf hangt, gaan de bocht om en WOW … daar prijkt ineens een kraakheldere volle maan aan de hemel. Pal voor ons.   De gidsen nodigen ons uit een moment in stilte door te brengen en te genieten van deze bijzondere ervaring. Ik leg mijn peddel overdwars op de kajak, haal diep adem en staar naar de volle maan voor me, die prachtig weerkaatst op het water. Intens genieten!   Dan is het tijd om terug te kajakken naar het Biesboschcentrum. Het is nog een lang stuk en na twee uur ben ik nat en moe. In je eentje in een kajak zitten en proberen tweezitskajaks bij te houden is een fijne sportieve uitdaging, die me niet slecht afgaat, maar aan het einde ben ik moe maar voldaan. Zonder al te veel moeite klim ik weer op de steiger, lever ik de kajak in en rijd ik terug naar mijn wikkelhouse. Hier val ik in een rusteloze slaap, want het is immers volle maan …     Per fiets naar de Noordwaard Op mijn tweede dag in de Biesbosch ga ik de Noordwaard verkennen. Bij Stayokay staat een huurfiets voor me klaar en vanaf hier ga ik, tezamen met een knooppuntenkaart die ik krijg bij de receptie, op pad. In de Noordwaard is veel te zien dus ik zal keuzes moeten maken. Het is in ieder geval droog, dat maakt het landschap ineens een stuk mooier en aantrekkelijker.   Om in de Noordwaard te komen, fiets ik eerst ongeveer een kwartiertje naar de pont over de Nieuwe Merwede. Zodra ik deze ben overgestoken, ben ik in de Noordwaard aangekomen, het Brabantse deel van de Biesbosch. Ik fiets naar het Museumeiland, waar talloze bezienswaardigheden zijn. Ik besluit eerst een kop koffie te drinken in het restaurant vanaf waar je een prachtig uitzicht hebt over de waterwegen van de Biesbosch. Hierna laat ik mijn fiets even staan en besluit ik het Buitenmuseum de Pannekoek te bezoeken. De Pannekoek is een hakgriend van ongeveer 8 hectare waar diverse wandelpaden zijn die je te voet kennis laten maken met dit deel van de Biesbosch.   De uitgezette wandeling is slechts 2 kilometer, maar daarnaast bewandel ik ook nog de andere paden. Ik breng uiteindelijk ruim anderhalf uur door op het Buitenmuseum. Ik bezoek de Wilgentuin, ga op zoek naar de beverburcht, spot vogels met mijn verrekijker en wandel over smalle paadjes en bruggen. Het voelt hier bijna als een speeltuin voor grote mensen!     Fietsen door de Noordwaard Hierna stap ik wederom op de fiets. Ik ga naar het uitzichtspunt over de Petrusplaat, fiets over bruggen, tuur opnieuw de horizon af op zoek naar vogels en geniet van de volle tegenwind die ik tijdens het trappen op de pedalen ervaar. Tegen het einde van de middag stap ik weer op de pont terug naar Dordrecht en fiets ik terug naar het hostel, waar ik de fiets inlever en in de auto stap naar huis.   Zelf fietsen in de Biesbosch? Ik fietste een deel van de Biesboschroute – een knooppuntenroute door de Noordwaard en de Nieuwe Dortse Biesbosch.     Over Nationaal Park de Biesbosch Het nationale park De Biesbosch bestaat uit diverse delen. Ik bezocht het Zuid-Hollandse deel bij Dordrecht en de Noordwaard in Brabant. Op beide plekken is een bezoekerscentrum waar men je informatie kan geven over de talloze activiteiten die hier mogelijk zijn. Er is teveel te doen om alles op te noemen, maar ik vond de combinatie van alle genoemde activiteiten perfect voor een micro avontuur in eigen land.   Ik ging dus kajakken met een gids, maar je kunt ook zelfstandig op pad met een kano of een kajak. De verhuur is open tussen 1 april en 31 oktober. Uiteraard krijg je een uitleg en kaart met vaarroutes mee bij de verhuur. Daarnaast zijn er talloze wandelingen in de Biesbosch. Ook zijn er enkele voetveren, die tijdens mijn bezoek uit de vaart waren in verband met het coronavirus.   Kijk hier voor meer tips voor wandel- en fietstochten in het Dordrechtse deel van de Biesbosch. Ik vond dit deel zelf het meest indrukwekkend, vooral omdat de kreken zo smal zijn en je er echt kunt verdwalen in deze ‘Nederlandse jungle’.   Bevers spotten in de Biesbosch? Dat kan het beste vroeg in de ochtend of tegen de avond, oftewel tijdens de schemering. Er zijn zelfs diverse begeleide excursies op zoek naar bevers. De gidsen van het kajakken gaven aan dat alle excursies vaak ruimschoots voor de datum volgeboekt zijn en dat je er verstandig aan doet om je gewenste activiteit tijdig te reserveren.     Conclusie en disclaimer Hopelijk heb ik je hiermee een idee gegeven voor een paar dagen in de Biesbosch als onderdeel van NLDelta Nationaal Park. Ik beleefde dit micro avontuur in samenwerking met Beleef de Nationale Parken. Alle gegeven meningen zijn uiteraard slechts die van mijzelf. Ik bezocht dit najaar diverse nationale parken, de andere blogartikelen vind je hier.  

0 comments
Uitkijktoren Marker Wadden

Op expeditie naar de Marker Wadden in NP Nieuw Land

Heb jij al eens van de Marker Wadden gehoord? Dit natuurgebied in het Markermeer bestaat uit diverse natuureilanden en vormt een onderdeel van Nationaal Park Nieuw Land. Ze zijn sinds 2020 toegankelijk voor publiek en ik mocht in samenwerking met Beleef de Nationale Parken een expeditie naar de Marker Wadden maken. In dit artikel vertel ik je er alles over inclusief veel praktische informatie, veel leesplezier!   Lees ook: op micro avontuur op de Waddenzee tijdens een droogvallen en wadlopen excursie   Table of Contents | Inhoudsopgave Over de Marker Wadden en Nationaal Park Nieuw LandDe Marker Wadden bezoekenOp expeditie naar de Marker WaddenVogels kijken op de Marker WaddenDagtocht Marker Wadden: aanrader of niet?Overnachten op de Marker WaddenWandelen op de Marker WaddenOok nog handig om te wetenConclusie en disclaimer Over de Marker Wadden en Nationaal Park Nieuw Land De Marker Wadden is het grootste door de mens aangelegde natuurgebied ter wereld. Met de aanleg ervan werd begonnen in 2016 en in 2020 was het Haveneiland voor het eerst toegankelijk voor bezoekers. De eilanden zijn van groot belang voor vogels, vissen en onderwaternatuur en zorgen voor nieuw leven in het Markermeer. Er zijn op dit moment vijf eilanden, waarvan alleen het Haveneiland toegankelijk is voor bezoekers, de rest van de eilanden is voor de natuur. Meer informatie over het ontstaan vind je op de Marker Wadden wiki pagina. De locatie van de Marker Wadden is ten noordwesten van Lelystad in het Markermeer.   De Marker Wadden maken onderdeel uit van Nationaal Park Nieuw Land, het 21e en nieuwste nationale park van Nederland. De andere delen van Nationaal Park Nieuw Land zijn het Markermeer, de Lepelaarsplassen en de Oostvaardersplassen. Zij delen samen de rijke geschiedenis van de voormalige Zuiderzee en het ontstaan van de Flevopolder.     De Marker Wadden bezoeken Je kunt de Marker Wadden bezoeken op diverse manieren. Zo gaat er een veerboot naar de Marker Wadden vanaf de haven van Lelystad, de tarieven en het vaarschema vind je op de website van Natuurmonumenten. Daarnaast kun je mee met een expeditie, ik reisde met de Abel Tasman via Rederij Naupar. Heb je een eigen schip, dan ben je daarmee ook van harte welkom in de haven van de Marker Wadden. Het gebied is niet over land bereikbaar.   De Marker Wadden is een wandeleiland, fietsen en gemotoriseerd vervoer zijn niet toegestaan. Enkele paden zijn toegankelijk voor rolstoelen en mindervaliden.     Op expeditie naar de Marker Wadden Het is een zonnige zondag in september als ik in de haven van Lelystad aan kom. Ik was hier vorig jaar al toen ik een aantal dagen op micro avontuur in Flevoland ging en ben dus bekend met het gebied rondom de Bataviahaven, waar vandaan de Abel Tasman vertrekt.   Zodra we de haven van Lelystad verlaten hebben, worden de zeilen gehesen en zetten we koers naar de Marker Wadden. Het is een heldere dag en al snel zie ik het Haveneiland in de verte al liggen. Langzaam maar zeker komen we dichterbij en nadat de lunch aan boord is geserveerd, legt de Abel Tasman aan in de haven van de Marker Wadden. Het is druk want het is een zonnige dag, maar dat mag de pret niet drukken.   Ik heb twee uur de tijd om door te brengen op de Marker Wadden. Ik besluit eerst even langs te gaan bij het informatiepunt. De begeleide wandelingen en excursies zijn voor vandaag al volgeboekt, dus besluit ik zelfstandig op pad te gaan met mijn verrekijker.     Vogels kijken op de Marker Wadden Mijn eerste stop is bij uitkijktoren Steltloper, die aan het strand van de Marker Wadden ligt. Vanaf de uitkijktoren heb je een weids uitzicht over het Haveneiland en het Markermeer. Ik schiet snel wat foto’s en vervolg dan mijn weg naar een van de vogelkijktorens.   Omdat de Marker Wadden nog steeds in aanleg zijn, staan er her en der waarschuwingen voor drijfzand. Het is belangrijk om op de aangegeven paden te blijven en hier niet van af te wijken.   Niet veel later kom ik aan bij vogelkijkhut Lepelaar. Er zijn niet veel andere mensen als ik naar binnen stap en daaruit blijkt dat er op dit moment behalve eenden geen andere vogels te zien zijn. Ik speur toch even het water af, maar zie geen andere vogels.   Via een aantal prachtige boardwalks loop ik naar vogelkijkhut Duikeend. Dit is een hele bijzondere kijkhut omdat je deels onder water kunt kijken. Ik zie wat baardmannetjes wegschieten en een blauwe reiger. Vanwege de te houden afstand kan ik niet lang in de hut blijven want ik wil andere bezoekers ook graag de mogelijkheid geven om vogels te spotten.   Eenmaal terug bij de havenkom heb ik nog ongeveer een kwartier de tijd voordat ik weer aan boord moet zijn van de Abel Tasman voor de terugreis naar Lelystad. Ik besluit een drankje te kopen bij het strandpaviljoen en op het strand te genieten van de wind in mijn haar en de zon die op mijn gezicht schijnt. Het is duidelijk dat het strand een populaire bestemming is want zoveel mensen als er hier zijn, heb ik op de rest van het eiland niet gezien.   Dan is het tijd om weer terug te gaan naar het schip voor de terugreis naar Lelystad, waar we zo’n twee uur later de haven weer binnen varen.     Dagtocht Marker Wadden: aanrader of niet? Persoonlijk vond ik de twee uur die ik had aan de korte kant. Als natuurliefhebber hou ik ervan om op mijn gemak rond te struinen, met de verrekijker ergens voor langere tijd te zijn en op mijn gemak alles te verkennen. Omdat ik nu een tijdsdruk had, moest ik voor mijn gevoel wat haasten en kon ik niet de tijd nemen die ik normaal gesproken zou nemen.   Dit gezegd hebbende, denk ik dat de twee uur voor niet-vogelaars ruim voldoende zijn om een goede indruk te krijgen van de Marker Wadden. Je kunt in de twee uur de Steltloper bezoeken evenals enkele vogelhutten en dit combineren met een bezoekje aan het strand.     Overnachten op de Marker Wadden Indien ik nogmaals naar de Marker Wadden ga in de toekomst (wat ik zeker van plan ben) zal ik proberen om er te overnachten. Omdat veel boten halverwege de dag aanleggen, is het rond dat tijdstip ook druk op het eiland. Omdat de overnachtingsmogelijkheden beperkt zijn, ben je naar ik begrepen heb vooral ‘s avonds en ‘s ochtends nagenoeg alleen op het eiland.   Op dit moment zijn er enkele huisjes van Landal Marker Wadden en in 2021 staat de opening van een natuurkampeerterrein gepland. Met je eigen schip is het ook mogelijk om te overnachten op de Marker Wadden.   Wandelen op de Marker Wadden Op het Haveneiland zijn diverse wandelpaden aangelegd die vlak en goed begaanbaar zijn. Bij het paviljoen kun je een kaart van de Marker Wadden krijgen met de wandelpaden en een overzicht van de uitkijkpunten. Naast de Steltloper zijn er dus twee vogelijkhutten en is er nog vogelkijkscherm Aalscholver, die ik vanwege de beperkte tijd niet kon bezoeken. Alles bezienswaardigheden liggen op loopafstand van elkaar. Sommige paden worden in het broedseizoen afgezet, informeer bij het infopunt naar de mogelijkheden. Daarnaast worden er diverse wandelingen georganiseerd door Natuurmonumenten.     Ook nog handig om te weten Honden zijn alleen aangelijnd toegestaan rond de havenkom. Er zijn geen afvalpunten en alleen bij het paviljoen is een openbaar toilet. Het eiland is nog volop in aanleg en dus is niet alles toegankelijk, soms zul je nog een graafmachine of andere bouwwerktuigen zien in het landschap. Surfen en drones zijn niet toegestaan op de Marker Wadden.     Conclusie en disclaimer Kort maar krachtig, dat was mijn bezoek aan de Marker Wadden in Nationaal Park Nieuw Land. Het bliksembezoek heeft mij zeker uitgenodigd om nog een keer terug te komen en wellicht op de Marker Wadden te overnachten. Ik vond het ontzettend indrukwekkend om te zien hoe door de mens gemaakte natuur zoveel moois teweeg kan brengen en een thuis voor zoveel vogels is geworden.   Ik maakte deze expeditie naar de Marker Wadden in samenwerking met Beleef de Nationale Parken. Alle gegeven meningen zijn uiteraard slechts die van mijzelf. Ik bezoek in het najaar van 2020 vijf nationale parken en natuurgebieden, de andere artikelen die ik hierover schreef vind je hier.  

0 comments
Veluwe Zwerfpad etappe 13 van Kootwijk naar Hoenderloo via Radio Kootwijk

Veluwe Zwerfpad etappe 13: Kootwijk – Hoenderloo

Welkom bij mijn dertiende blog over mijn wandeltocht op het Veluwe Zwerfpad. In april van dit jaar ben ik begonnen met het wandelen in mijn eigen achtertuin. We zitten al een aantal weken verplicht thuis als ik me realiseer hoe blij ik ben dat ik op de prachtige Veluwe woon. Hoe blij ik ben dat ik vanuit huis het bos in kan lopen en hoe graag ik dit met jullie wil delen. Om je Nederland te laten zien en mee te laten genieten van de prachtige achtertuin die ik heb.   In combinatie met dit artikel maak ik ook een vlogserie op Youtube over mijn belevenissen. Mocht je ook mijn vlog over het Veluwe Zwerfpad willen zien, scroll dan naar beneden, daar vind je de vlog van de etappe Kootwijk – Hoenderloo terug. Vergeet ook vooral niet me te volgen op Youtube zodat je automatisch een update krijgt als de nieuwste video gepubliceerd wordt.   Veel lees-, kijk- en luisterplezier bij deze blog en vlog over het Veluwe Zwerfpad etappe 13!     Table of Contents | Inhoudsopgave Start in KootwijkHet Kootwijkerzand opRadio KootwijkHoog Buurlo en burlende edelhertenHarskamp en het Hoenderloosche BosConclusie van het Veluwe Zwerfpad etappe 13 Start in Kootwijk Het is al zo’n anderhalve maand geleden sinds ik voor het laatst op pad was op het Veluwe Zwerfpad. Ik maakte een hike in Zwitserland voor mijn blog, ging op vakantie naar Zweden en genoot van het zonnige najaar op de Waddenzee. Eind september trok er weer op uit in eigen omgeving. Op zondagmiddag checken mijn vriend en ik in bij Natuurkampeerterrein de Zanderdennen in Kootwijk. De eerste dag maken we hier een rondwandeling, de tweede dag gaat hij naar huis en loop ik van Kootwijk naar Hoenderloo.     Het Kootwijkerzand op Bij Kootwijk kruisen de noordelijke lus en zuidelijke lus van het Zwerfpad. Op de reis noordwaarts zijn Saskia en ik compleet verdwaald op het Kootwijkerzand. Vandaag heb ik dus maar een GPX track gedownload. Nadat we de tent hebben ingepakt, zwaait mijn vriend nog even en vertrekt om naar zijn werk te gaan. Ik sta in de stromende wegen onder een afdakje te wachten tot het droog wordt. Tevergeefs.   Na een kwartiertje wachten besluit ik gewoon te gaan lopen. Niet veel later pik ik de route op en stap ik het Kootwijkerzand op. Het is maandagochtend en het schietterrein van Harskamp is geopend, de militairen knallen er goed op los. Het voelt af en toe wat onbehaaglijk om continue geschiet te horen.     Radio Kootwijk Na een goed uur kom ik uit bij het mysterieuze Radio Kootwijk, een voormalig zenderstation midden op de heide. De gebouwen staan statig in het landschapen en ogen verlaten. Toch komt er rook van een verwarming uit het hoofdgebouw en dat blijkt open. Ik neem snel een kijkje en laat dan Radio Kootwijk achter me. Er is net een buslading mensen gearriveerd en ik heb niet zo erg de behoefte om in de drukte te lopen.     Hoog Buurlo en burlende edelherten Door het bos kom ik bij het buurtschap Hoog Buurlo en even later bereik ik de Hoog Buurlosche Heide. Het is maar goed dat ik de GPX track heb gedownload want de route is verlegd hier en volgt niet langer die in het boekje. Ik volg de oostelijke zijde van het heideveld en ineens steekt er pal voor me een edelhert over. Niet veel later bereik ik de zuidoostelijke punt en hier hoor ik ze … de burlende edelherten. Ik vouw mijn handen om mijn oren en maak er een kommetje van, het geluid is onmiskenbaar het burlen. Als je het niet weet klinkt het wat angstaanjagend en ze klinken ook redelijk dichtbij.     Harskamp en het Hoenderloosche Bos Inmiddels ben ik vlak bij Harskamp aangekomen en het schieten is nog steeds in volle gang. Ik steek een zandvlakte over en hoor de militaire voertuigen. In de verte zie ik Radio Kootwijk maar omdat het nog steeds regent, is het niet heel helder. Ik besluit hier op een droge en zonnige dag zeker nog een keer terug te komen.   Via het Hoenderloosche Bos loop ik richting Hoenderloo. Ik hoop op nog wat edelherten of ander groot wild, maar het enige dat mijn pad kruist is een bonte specht. Het zijn de rood met witte paddestoelen die het lekker herfstig maken en een uurtje nadat ik Harskamp achter me heb gelaten, ben ik in Hoenderloo aangekomen.   Meer zien en het geluid van de burlende edelherten horen? Check dan hier de vlog die ik maakte:     Conclusie van het Veluwe Zwerfpad etappe 13 Ik denk dat dit zomaar eens, ondanks de stromende regen, één van de mooiste etappes van het Veluwe Zwerfpad zou kunnen zijn. Ik heb echt enorm genoten van het landschap, de soms nog paarse heide en de eerste tekenen van de herfst die in aantocht is. Het burlende edelhert was een absoluut hoogtepunt, het continue geschiet bij Harskamp vond ik wat minder, maar hoort er nu eenmaal bij (op zondag was dit niet overigens, maar is het veel drukker op het pad).   Beginpunt: Kootwijk Eindpunt: Hoenderloo Afstand: 18 km Horeca onderweg: niet onderweg, alleen in Hoenderloo en beperkt in Kootwijk   Ook het Veluwe Zwerfpad wandelen? Bestel dan hier de wandelgids.   Meer lezen over De Veluwe? Check dan hier mijn uitgebreide pagina over de Veluwe.   Zelf wandelen? Houd 1.5 meter afstand, maak indien mogelijk geen gebruik van het openbaar vervoer en vermijd wandelen op drukke momenten!  

2 comments
Waddenzee Werelderfgoed

Droogvallen en wadlopen op de Waddenzee

Wist jij dat de Waddenzee op de UNESCO werelderfgoedlijst staat? Het landschap wordt hier gevormd door wind en water en zit boordevol leven. Miljoenen trekvogels maken elk jaar een tussenstop in het Waddengebied op hun doorreis naar warmere of koudere oorden. Er leven talloze vogelsoorten, zeehonden, bruinvissen en vele andere dierensoorten in het Waddengebied. De meest bijzondere manier om de Waddenzee te verkennen is tijdens een droogvallen en wadlopen excursie. In dit artikel vertel ik je er alles over! Check voor je verder leest eerst de korte video die ik maakte:     Table of Contents | Inhoudsopgave Aankomst in HarlingenTrossen los!De zeilen hijsenVastlopen aan de grondDroogvallenWadlopenWachten op de vloedTerug naar HarlingenConclusie en disclaimer Aankomst in Harlingen Het is een koele ochtend in september als ik vanuit Arnhem in de auto naar Harlingen stap, een rit van zo’n twee uur. Ik vertrek ruim voor zonsopkomst want om 09.00u vertrekt het schip waarmee ik op avontuur ga. Terwijl ik het Ketelmeer oversteek zie ik rechts van me de zon opkomen boven een laag hangende mistwolk. Niet veel later ben ik in Harlingen. Ik parkeer mijn auto net buiten het centrum en wandel, terwijl de zon verder opkomt naar de ligplaats van het zeilschip de Noordfries, waarmee ik vandaag op expeditie ga.     Trossen los! Schipper Maria heet mij en de andere gasten welkom aan boord. Ze geeft een korte uitleg over wat we vandaag gaan doen en hoopt dat er uiteindelijk genoeg wind staat om de zeilen te kunnen hijsen. Op de motor varen we Harlingen uit, de Waddenzee op. Het zonnetje staat inmiddels hoog aan de hemel en we prijzen ons gelukkig dat het vandaag zo’n schitterende dag is om op avontuur te gaan.     De zeilen hijsen Uiteindelijk worden de zeilen gehesen en worden we langzaam door de wind naar het wad geblazen. We mogen meehelpen met het zeilen en hebben verder uitgebreid de tijd om te relaxen aan boord en te genieten van het prachtige weer. Ondertussen geeft Waddenexpert Tom uitleg over de Waddenzee en vertelt hij meer over de geschiedenis van het gebied en wat we van het wadlopen kunnen verwachten. Hond Basta luistert mee.     Vastlopen aan de grond Na ongeveer een uur op het water ligt de Noordfries stil. We zijn vastgelopen. De bodem van het schip heeft de zandbank geraakt en nu is het afwachten tot het water zakt en laag genoeg staat om van boord te gaan. Het water zakt met ongeveer een halve tot één centimeter per minuut en aangezien het water nu nog ongeveer een meter hoog staat, moet we nog zo’n anderhalf uur wachten.   Het droogvallen en het zich terugtrekken van het water is een interessant schouwspel. De vloed kunnen we straks nog beter zien. Dit fenomeen komt tot stand door de aantrekkingskracht van de maan en andere planeten. We liggen net ten westen van Harlingen en het water dat hier wegloopt komt en gaat naar het zeegat tussen Texel en Den Helder. Het totale getijdenverschil is zo’n 2.5 meter.     Droogvallen De bank waar wij liggen heet de Zuidwal en ligt op enkele kilomters afstand van een onbemand booreiland. Deze zandbank maakt onderdeel uit van de Zuidwalvulkaan, een dode vulkaan die zich zo’n twee kilometer onder het wateroppervlak bevindt. Terwijl de zee langzaam lager zakt, zien we in de verte de eerste vogels op het wad verschijnen, een teken dat de laagste waterstand in aantocht is en het droogvallen een feit is.     Wadlopen Er wordt een heerlijke lunch geserveerd en niet veel later is het tijd om het wad op te gaan. Het water staat nog ongeveer 30/40 centimeter hoog maar verderop is het zand al zichtbaar. Ik trek mijn waterschoenen aan, maar dit blijkt geen handige keuze. Al na enkele meters waden kom ik vast te zitten in een diepe geul en word ik vastgezogen. Met behulp van Tom kom ik er weer uit, maar verlies ik bijna mijn schoen. Beter is het dus om blootvoets te gaan en wel zo aangenaam ook.   Op het wad mogen we vrij rondlopen en fotograferen. Ik zie duizenden vogelpootjes in het zand, zoek schelpen, eet zeewier (want dat heb ik in de Oosterschelde geleerd) en vind zeesterren en krabbetjes. Het is heel bijzonder om zo op de bodem van de zee te lopen.   In de verte varen schepen en Tom vertelt dat deze zo’n 2.5 meter hoger dan ons liggen, oftewel het verschil in hoogte van het water is enorm voor mijn gevoel. Het lijkt echter alsof het minder groot is, mede vanwege de afstand.   Na een tijd op het wad te hebben doorgebracht loop ik terug naar de Noordfries, die inmiddels compleet is droog gevallen en wordt omgeven door zand. Ook op de terugweg is het oppassen dat je niet in de geulen stapt (zo wel, dan is het glibberen) en nadat ik vanaf het wad nog wat foto’s van het schip heb gemaakt, is het tijd om weer aan boord te klimmen via de touwladder.     Wachten op de vloed Er liggen lekkere hapjes voor ons klaar en we genieten volop van het zonnetje. Ik blader door de Bosatlas van de Wadden. Heel langzaam begint het waterpeil weer te stijgen, maar het duurt nog zo’n twee uur tot het schip weer loskomt. Het is heel bijzonder om het water weer te zien stromen om het schip heen en het water te zien stijgen. Krabben worden meegevoerd door de stroming en enkele uren later is het niet meer waarneembaar dat we hier zojuist op de bodem van de zee hebben gestaan.     Terug naar Harlingen Na een heerlijk diner vaart de Noordfries terug naar Harlingen. Ik mag nog even aan het roer staan maar bak er weinig van, dit is absoluut andere koek dan een sloep besturen, iets dat ik vorig jaar voor het eerst heb gedaan tijdens mijn bezoek aan Waterland van Friesland.   Terwijl de zon langzaam zakt keert de rust op zee terug. Er zijn nauwelijks andere schepen meer en af en toe waait er een zeemeeuw over. Net voor zonsondergang bereiken we de haven van Harlingen, waarmee een bijzondere ervaring ten einde is gekomen.     Conclusie en disclaimer Het ‘Droogvallen en Wadlopen’ is een bijzondere manier om kennis te maken met de Waddengebied. Ik kan je van harte aanbevelen om eens op deze excursie mee te gaan. Heel fit hoef je er niet voor te zijn, maar om van en aan boord te komen moet je via een stevige touwladder. Je waadt een stukje door het water en bent op het wad vrij om te gaan en staan waar je wilt. Je kunt bij de Waddenexpert blijven, maar ook zelf op ontdekkingstocht gaan.   Hopelijk heb ik je hiermee geïnspireerd om de Waddenzee eens te bezoeken. Voor data en prijzen van deze excursie kun je terecht op de website van Historische Zeilvaart. Ik beleefde dit micro avontuur in samenwerking met Beleef de Nationale Parken. Alle gegeven meningen zijn uiteraard slechts die van mijzelf.  

1 comment
Nationaal Park Oosterschelde

Zeewier en bruinvissen in Nationaal Park Oosterschelde

Ken jij alle 21 nationale parken van Nederland? Als je ze allemaal kunt noemen zonder te spieken, dan ben je in mijn ogen een held! Er zijn namelijk veel mensen die niet veel verder komen dan De Hoge Veluwe en misschien 1 of 2 andere parken. Nederland is eigenlijk bedekt met nationale parken, allemaal met zijn eigen bijzondere landschappelijke kenmerken. De komende maanden bezoek ik, in samenwerking met Beleef de Nationale Parken, enkele van deze nationale parken in Nederland. Om jou te laten zien hoe mooi de Nederlandse natuur werkelijk is en je te inspireren vaker op micro avontuur te gaan in eigen land. Mijn eerste trip bracht me naar Nationaal Park Oosterschelde in Zeeland.   Lees ook: een bezoek aan de Marker Wadden in Nationaal Park Nieuw Land     Table of Contents | Inhoudsopgave Over Nationaal Park OosterscheldeAankomst op Neeltje JansEen korte wandeling op Neeltje JansSteek je kop eens onder waterHet proeven van zeewierDoor naar ZierikzeeBruinvissen in ZeelandWachten en wachten … Conclusie en disclaimer Over Nationaal Park Oosterschelde Oosterschelde Nationaal Park is het grootste én natste nationale park van Nederland. Het park werd opgericht in mei 2002 en staat natuurlijk vooral bekend om de Oosterscheldekering. Het grootste deel van het landschap wordt bepaald door wind en water, waardoor je hier gedurende de dag steeds andere landschappen aantreft vanwege het getijde. Tijdens het getijde stroomt 800 miljard liter water naar binnen en naar buiten, wat voor een fantastische natuurbeleving zorgt.   Er zijn echt talloze avonturen die je kunt beleven in Nationaal Park Oosterschelde. Ik maak een combinatie van drie activiteiten: ik ga zeewier plukken tijdens een wierenwandeling, maak een wandeltocht over de dijken van Zierikzee en ga op zoek naar bruinvissen, een kleine walvissoort. En dat alles op slechts één dag!     Aankomst op Neeltje Jans Ik zit al om 07.00 uur in de auto vanuit Arnhem voor mijn dag in de Oosterschelde. Ik moet om 09.30 aanwezig zijn voor de start van de Wierenwandeling en aangezien ik niet te laat wil zijn en het ondanks het coronavirus toch nog steeds spitstijd is, besluit ik op tijd te vertrekken. Ik woon zelf op de Veluwe en ben dus het licht glooiende en beboste landschap gewend. Zodra ik bij Hellevoetsluit de Haringvliet oversteek realiseer ik me dat ik in een heel ander deel van Nederland terecht ben gekomen, een deel waar water en wind het landschap domineren. Ik kan hier kilometers ver kijken en ik zie donkere wolken in de lucht hangen.   Dan komt er een berichtje van Ellen die de wierenwandeling organiseert: de excursie start anderhalf uur later in verband met regen. Aangezien ik hoe dan ook al op tijd ben, besluit ik eerst een wandeling te maken bij Delta Park Neeltje Jans, een werkeiland dat onderdeel is van de Oosterscheldekering.   Ik parkeer mijn auto bij het bezoekerscentrum, dat gevestigd is in het Ir. J. W. Topshuis, vanuit waar de Oosterscheldekering wordt bediend. Helaas blijkt het bezoekerscentrum in verband met het coronavirus gesloten, maar bij de parkeerplaats staat een overzichtskaart met wandelroutes. Het komt inmiddels met bakken uit de hemel dus ik besluit de heftigste regen even uit te zitten in de auto, waarna ik de wandelschoenen aan trek en op pad ga.     Een korte wandeling op Neeltje Jans Ik heb ongeveer een uurtje de tijd en wil dus een korte wandeling maken op Neeltje Jans. Er zijn vijf verschillende wandelingen die je kunt doen:   – het Parelpad, een beleefpad van 1.5 km – de oranje route, 3.5 km naar de vogelkijkhut – de groene route, een 1.5 km lange wandeling voor minder validen/rolstoelen – de gele route, een 2.8 km lange wandeling langs een kijkscherm en natuurlijke slufter – de blauwe route, een 3,7 km lange wandeling naar het Noordzeestrand   Vanaf het punt waar ik sta begint het Parelpad en ik besluit die wandeling te gaan maken en misschien onderweg over te stappen op een andere route. Op het Parelpad is echter al zoveel te zien dat ik het niet eens red qua tijd om een andere route op te pakken. Ik bekijk informatiepanelen over de Oosterschelde en de hier voorkomende vogels, speur de horizon af met mijn verrekijker en ineens is het tijd om me te melden voor de wierenwandeling.     Steek je kop eens onder water ‘Als je de Oosterschelde écht wilt beleven, steek dan je kop eens onder water!’ Zo begint Ellen met de wierenwandeling, een initiatief van WildWier. WildWier wordt gerund door Ellen en Guido, die wekelijks met de voeten in het water staan om wier te plukken. Soms met gasten, maar bijvoorbeeld ook voor restaurants. Meer informatie over WildWier vind je hier.   We beginnen de excursie met een korte introductie over wieren. Zo vertelt Ellen dat er ontzettend veel wier te vinden is in de Oosterschelde en dat je alles zonder problemen kunt opeten. Het wier is hier van een uitstekende kwaliteit. Echter is het wel zo dat je niet zelf wier mag plukken in de Oosterschelde, maar WildWier heeft hiervoor een vergunning. Dit om overpluk tegen te gaan en te voorkomen dat de Oosterschelde wordt leeggeplukt.   Ook leer ik over de verschillende soorten wier. Zo zien we op de vloedlijn blaaswier en knotswier en vinden we onder water onder meer de zeesla en de wakame. Alle wieren kunnen we plukken en direct opeten. In eerste instantie blijven we in de buurt van de plek waar de auto’s geparkeerd staan, maar nadat we hier onze eigen wieren hebben geproefd én geoogst, gaan we nog naar enkele ondiepe poelen om ander zeewier te oogsten.     Het proeven van zeewier Zoals gezegd kun je alle wieren in de Oosterschelde zonder problemen eten. Het geeft uiteraard vanwege het zoute water een wat zoute smaak maar eerlijk is eerlijk, het smaakt zelfs met her en der een zandkorreltje echt heerlijk. Een mede-oogster vindt een krabbetje in een oester en een stel jonge jongens die ook mee zijn, gaan op oesterjacht. Alles mag tijdens deze excursie, het is buitenspelen op zijn best.   We sluiten de excursie af met het maken van een eigen zeewier sushi die we tijdens een ode aan zee opeten. Het smaakt heerlijk en met een volle bak zeewier voor thuis neem ik afscheid van Ellen en de mede-oogsters.     Door naar Zierikzee Mijn planning was om bij ‘Proef Zeeland’ te gaan lunchen, maar omdat de excursie later gestart is dan gepland, besluit ik vanaf Neeltje Jans direct naar Zierikzee te rijden voor het tweede deel van mijn dag: een wandeltocht op zoek naar bruinvissen.   Bij aankomst in Zierikzee blijkt het super druk, het zomerseizoen is hier in volle gang en de toeristen zijn overal. Ik weet een parkeerplekje te bemachtigen maar besluit niet veel tijd aan mijn lunch te besteden. Ik wandel het centrum in, eet snel een broodje en ga dan naar het startpunt van mijn wandeling.     Bruinvissen in Zeeland Toen ik in bespreking ging met de organisatie wat ik graag zou willen doen in Nationaal Park Oosterschelde, stond voorop dat ik graag bruinvissen in Zeeland wilde zien. De bruinvis is een kleine walvissoort die maximaal 1.80 meter lang wordt en hierdoor veel weg heeft van een dolfijn. Je kunt ze op verschillende plekken waarnemen, maar bij het havenhoofd van Zierikzee is één van de beste plekken.   Als tip krijg ik om de wandelroute ‘Levensstijd’ van Natuurmonumenten te doen. Deze wandelroute combineert een bezoek aan het havenhoofd met de natuurgebieden Levensstrijd en Rengerskerke, een rustgebied voor weidevogels. De route is middels knooppunten aan elkaar verbonden en dus eenvoudig te volgen.   Ik wandel langs het Havenkanaal en laat de drukte van de stad snel achter me. De zon is inmiddels gaan schijnen en brandt vol op mijn huid, de hoogste tijd om even te smeren dus. Na ongeveer twee kilometer kom ik bij uitkijkpunt Kiekuut, een vogelkijkplek. Ik speur wat rond met mijn verrekijker en zie een aantal lepelaars. Ik kan hier zonder problemen een uur rondkijken, maar besluit toch om mijn missie op zoek naar de bruinvis voort te zetten.   Na nog een goede kilometer kom ik aan bij het havenhoofd. Hier staat ‘Studio Bruinvis’, een informatiepaal met een sonar hydrofoon die het geluid van bruinvissen oppikt bij de iets verderop in het water gelegen boei. Mochten er in de buurt van de boei bruinvissen zwemmen, dan is dat via een druk op de knop te horen en weet je of je alert moet zijn.   Ik druk op de knop maar hoor niks. En nog eens. En nog eens. Maar ik hoor geen bruinvis geluiden. Ik besluit op een bankje te gaan zitten en met de verrekijker aan de slag te gaan. In de verte zie ik de immense Zeelandbrug en her en der varen schepen.     Wachten en wachten … Achter met zit een stel en ik vraag hen of ze weleens bruinvissen zien. ‘Ja hoor, bijna elke dag, zo tussen 5 en 6 is een prima tijd.’ Ik kijk op mijn horloge, het is half 5. Ik besluit nog een half uurtje te wachten want er staat me nog een lange terugreis naar huis te wachten ook.   Ik tuur met de verrekijker over het water, maar heb geen geluk. Net op het moment dat ik besluit een andere keer terug te komen, zie ik in de verte beweging in het water. Het zal toch niet? Snel pak ik mijn verrekijker weer en warempel, ik zie een vin via de kijker. En nog eentje. Ze zijn razendsnel en verdwijnen direct weer onder water. Ik pak mijn camera, maar het lukt me niet om een foto te schieten, ze zijn te ver weg en met een mili-seconde steeds weer verdwenen. Dan maar genieten via de verrekijker!   Het groepje bruinvissen maakt nog één keer een sprong en dan verdwijnen ze. Ik blijf nog een kwartiertje zoeken maar pik ze niet meer op. Jammer maar helaas, maar het was hoe dan ook geweldig om zomaar vanaf het land walvissen te zien en dat in ons eigen Nederland!   Via de dijk slenter ik verder, ik ben nog niet eens halverwege mijn originele wandeling. Dan besluit ik even in de wind op de dijk te gaan lopen en onder me zie ik een prachtig vlonderpad liggen, dat onderdeel is van de Bruinvis wandelroute. Zonder twijfel verlaat ik mijn geplande wandeling en loop ik over het vlonderpad terug naar mijn auto. Onderweg zie ik nog meer lepelaars en heel veel voor mij onbekende andere vogels.   Aan het begin van de avond kom ik uiteindelijk weer bij de auto terug, een bijzondere ervaring rijker. Eerlijk is eerlijk, het was een lange maar enerverende dag. Ik begon met een compleet nieuwe ervaring van het zeewier plukken én opeten en sloot af met het zien van bruinvissen. Fijner kon bijna niet!     Conclusie en disclaimer Tijdens mijn rit terug naar Arnhem besluit ik dat ik hier zeker nog een keer terug wil komen. Niet alleen om bruinvissen te spotten, maar ook om bijvoorbeeld te gaan kajakken, meer wandelingen te maken en de Oosterscheldekering uitgebreid te bekijken. Teveel voor een dag, maar perfect voor een lang weekend.   Hopelijk heb ik je hiermee geïnspireerd om Nationaal Park Oosterschelde eens te bezoeken. Mocht je meer willen weten, bekijk dan de website van het park. Ik beleefde dit micro avontuur in samenwerking met Beleef de Nationale Parken. Alle gegeven meningen zijn uiteraard slechts die van mijzelf.  

0 comments
Anto bij het Kootwijkerveen op Veluwe Zwerfpad etappe 12

Veluwe Zwerfpad etappe 12: Hoog Soeren – Kootwijk

Welkom bij mijn twaalfde blog over mijn wandeltocht op het Veluwe Zwerfpad. In april van dit jaar ben ik begonnen met het wandelen in mijn eigen achtertuin. We zitten al een aantal weken verplicht thuis als ik me realiseer hoe blij ik ben dat ik op de prachtige Veluwe woon. Hoe blij ik ben dat ik vanuit huis het bos in kan lopen en hoe graag ik dit met jullie wil delen. Om je Nederland te laten zien en mee te laten genieten van de prachtige achtertuin die ik heb.   In combinatie met dit artikel maak ik ook een vlogserie op Youtube over mijn belevenissen. Mocht je ook mijn vlog over deze wandeling willen zien, scroll dan naar beneden, daar vind je de vlog van de etappe Hoog Soeren – Kootwijk terug. Vergeet ook vooral niet me te volgen op Youtube zodat je automatisch een update krijgt als de nieuwste video gepubliceerd wordt.   Veel lees-, kijk- en luisterplezier bij deze blog en vlog over het Veluwe Zwerfpad etappe 12!     Table of Contents | Inhoudsopgave Start in Hoog SoerenDe Asselsche HeideHet KootwijkerveenDoor naar KootwijkConclusie van het Veluwe Zwerfpad etappe 12 Start in Hoog Soeren Het is een warme zomerse dag als mijn wandelmaatje Rianne en ik elkaar treffen in Kootwijk. We parkeren de auto en rijden naar Hoog Soeren, waar ik vorige keer geëindigd ben. Ik heb wegens een blessure al ruim twee weken niet meer over het Veluwe Zwerfpad gelopen en enorme zin om weer op pad te gaan.   Hoog Soeren is niet meer dan een aantal huizen en restaurants in het hart van Kroondomein Het Loo. Rond 1900 waren de Hoog Soerense Bossen nog één van de weinig plekken in Nederland waar edelherten leefden. Prins Hendrik zorgde ervoor dat het landgoed enorm werd uitgebreid en werd omheind, importeerde wild en zorgde ervoor dat Kroondomein Het Loo weer een gezonde wildstand kreeg.     De Asselsche Heide Vanuit Hoog Soeren lopen we de bossen in en al een kilometer later komen we op de verharde Pomphulweg aan, een kronkelweg met fietspad over de heide. We zijn een beetje verbaasd dat we zo’n eind over een verhard fietspad moeten lopen. Het landschap is mooi, maar het is niet echt relaxt dat we steeds aan de kant moeten springen voor een fietser die wil passeren.   De heide komt al een beetje in bloei en de schapenwolken maken er een mooi plaatje van. Op onze GPS zien we dat er een ander pad over de Asselsche Heide voert en we vragen ons af waarom het Veluwe Zwerfpad daar niet voor kiest. Even later zijn we er uit: dit pad is afgesloten.   We komen bij een uitzichtpunt op een heuveltje waar we een prachtig uitzicht hebben over de Asselsche Heide. De zon zit achter de wolken en het is lastig om het met de camera vast te leggen. We zien in de verte een zwijn scharrelen en mogen van een vriendelijk stel de verrekijker lenen om even te kijken. Het eerste wild voor vandaag is gespot.   Niet veel later komen we bij het gehucht Assel, dat uit niet meer dan een snackbar en wat huizen bestaat. We doen een drankje op het terras en lopen dan weer verder het bos in.     Het Kootwijkerveen Wat volgt is een leuke wandeling over een overwegend smal en onverhard pad. We kronkelen wat door de bossen en komen uiteindelijk terecht bij het Kootwijkerveen, het enige stuk levend hoogveen op de Veluwe. Met een beetje geluk zie je hier salamanders en slangen, wij hebben geen geluk en zien alleen wat mooie vlinders. En een aantal damherten die snel wegschieten in de bosjes als wij eraan komen.     Door naar Kootwijk Het Nieuw Milligsche Zand en het Caitwickerzand liggen nog voor ons. Het is inmiddels al flink aan het opwarmen en dus besluiten we gestaag door te lopen. Het landschap is kaal en indrukwekkend tegelijk, het doet me denken aan de lavavelden van La Palma, waar her en der ook wat bomen staan en het voor de rest kaal is ruig is.   Net voor we de A1 oversteken kom ik op ‘de kruising’ waar ik enkele weken geleden ook liep, tijdens de wandeling van Otterlo naar Garderen. Het Veluwe Zwerfpad bestaat uit twee grote rondes en hiermee heb ik de bovenste rond in zijn geheel afgemaakt! Het laatste stuk naar Kootwijk is weinig interessant, vooral veel rechtdoor en doorstappen. In Kootwijk aangekomen is het druk op het enige terras dat het dorp rijk is en dus besluiten we terug te rijden naar Hoog Soeren om hier nog wat na te kletsen op een terras.     Meer zien? Check dan hier de vlog die ik maakte:     Conclusie van het Veluwe Zwerfpad etappe 12 Een mooie route veelal door heidegebieden maar af en toe ook mooie bossen. Helaas liep een groot deel van de route van vandaag dus over een fietspad, wat ik wel echt een minpunt vond. Maar gelukkig maakten mooie landschappen als het Kootwijker Veen en het Caitwickerzand veel goed.   Beginpunt: Hoog Soeren Eindpunt: Kootwijk Afstand: 16 km Horeca onderweg: een cafetaria in Assel en in Hoog Soeren en Kootwijk   Ook het Veluwe Zwerfpad wandelen? Bestel dan hier de wandelgids.   Meer lezen over De Veluwe? Check dan hier mijn uitgebreide pagina over de Veluwe.   Zelf wandelen? Houd 1.5 meter afstand, maak indien mogelijk geen gebruik van het openbaar vervoer en vermijd wandelen op drukke momenten!  

0 comments
Veluwe Zwerfpad etappe 11

Veluwe Zwerfpad etappe 11: Vaassen – Hoog Soeren

Welkom bij mijn elfde blog over mijn wandeltocht op het Veluwe Zwerfpad. In april van dit jaar ben ik begonnen met het wandelen in mijn eigen achtertuin. We zitten al een aantal weken verplicht thuis als ik me realiseer hoe blij ik ben dat ik op de prachtige Veluwe woon. Hoe blij ik ben dat ik thuis het bos in kan lopen en hoe graag ik dit met jullie wil delen. Om je Nederland te laten zien en mee te laten genieten van de prachtige achtertuin die ik heb.   In combinatie met dit artikel maak ik ook een vlogserie op Youtube over mijn belevenissen. Mocht je ook mijn vlog over deze wandeling willen zien, scroll dan naar beneden, daar vind je de vlog van deze etappe terug. Vergeet ook vooral niet me te volgen op Youtube zodat je automatisch een update krijgt als de nieuwste video gepubliceerd wordt.   Veel lees-, kijk- en luisterplezier bij deze blog en vlog over het Veluwe Zwerfpad etappe 11!     Table of Contents | Inhoudsopgave Start in VaassenHet wildscherm bij NiersenVia Wiesel terug naar het KroondomeinIn Kroondomein Het LooConclusie van het Veluwe Zwerfpad etappe 11 Start in Vaassen Net als vorige week is het een donkere dag. Ondanks dat ik toen alleen maar door de regen heb gelopen en daar eigenlijk deze keer geen zin in heb, besluit ik toch op pad te gaan. Eenmaal in Vaassen aangekomen begint het licht te druppelen. Regenjas en gaan dus maar.   Ik wandel langs Kasteel Cannenburgh en via een verharde weg het dorp Vaassen uit, de weilanden door. De verharde weg verandert in een zandpad met ernaast een fietspad. Het is vrijdag en dus vrij druk, maar ik laat de drukte ongetwijfeld snel weer achter me zodra ik de bossen in ben verdwenen.   Dit gebied staat bekend om zijn sprengenbeken, er zijn er talloze. Sommigen zijn gewoon ‘normaal’ van kleur, maar verderop in het bos vind ik ook een knaloranje stroom. Heel bijzonder!     Het wildscherm bij Niersen Ik loop Kroondomein Het Loo opnieuw in en zie op mijn GPS dat er verderop een wildscherm moet zijn. De vorige keer dat ik bij een wildscherm was, was het er enorm druk, maar deze keer valt het mee want er is helemaal niemand. Ik tuur door de kijkgaten het veld over en spot helemaal aan de andere kant een ree.   Via het hek loop ik verder en neem een sluip-doorpaadje. Niet veel later vind ik de route terug en ineens hoor ik wat in de bosjes naast me. Een zwijn. Eerst ziet ie me niet, maar na verloop van tijd merkt ie dat ik naar hem sta te kijken. Zijn jongen schieten weg in de bossen en hij gromt en blaast naar me. Dan draait ie om en verdwijnt ie ook. Gelukkig zit er een hek tussen.     Via Wiesel terug naar het Kroondomein Ik kom in het buurtschap Wiesel aan. Hier staan talloze boerderijen met schapen, geiten, paarden en koeien. Het Veluwe Zwerfpad gaat veel over verharde paden vandaag en dat vind ik jammer, want ik ben juist op zoek naar de onbekende, smalle (bos)paadjes. Bijna een uur lang maak ik geen foto’s en video’s want het landschap is weinig afwisselend. Uiteindelijk kom ik weer bij het Kroondomein aan voor het laatste stuk van mijn wandeling van vandaag.     In Kroondomein Het Loo Na Niersen loop ik Kroomdomein Het Loo weer in. Ik verwacht hier drukte, maar niks is minder waar. Eenmaal van de het brede karrenspoor af wordt het rustig. Af en toe passeert een mountainbiker me, maar verder is het rustig en stil. Een bleek zonnetje laat zich af en toe zien en alhoewel ik soms wat geritsel in de bosjes hoor, zie ik behalve af en toe een vogel én een eekhoorn geen wild meer.     Meer zien? Check dan hier de vlog die ik maakte:     Conclusie van het Veluwe Zwerfpad etappe 11 Een weinig afwisselende route, wellicht een van mijn minst favoriete tot nu toe. Veel van deze etappe ging over verharde wegen en brede karrensporen in het buitengebied. Het Kroondomein was prachtig en heerlijk rustig en was voor mij het hoogtepunt van deze etappe.   Beginpunt: Vaassen Eindpunt: De Echoput (2 km van Hoog-Soeren) Afstand: 17 km Horeca onderweg: geen   Tip: ik wilde vanaf de Echoput met de bus naar Vaassen, echter kon ik hier niet parkeren omdat ik hier niet logeerde. De dichtstbijzijnde parkeerplaats was zo’n 200 meter eerder op de weg (gezien vanaf Apeldoorn) … hier komt de route ook uit aan het einde. In Hoog-Soeren is geen openbaar vervoer.   Ook het Veluwe Zwerfpad wandelen? Bestel dan hier de wandelgids.   Meer lezen over De Veluwe? Check dan hier mijn uitgebreide pagina over de Veluwe.   Zelf wandelen? Houd 1.5 meter afstand, maak indien mogelijk geen gebruik van het openbaar vervoer en vermijd wandelen op drukke momenten!  

0 comments
Veluwe Zwerfpad etappe 10 Vaassen

Veluwe Zwerfpad etappe 10: Elspeet – Vaassen

Welkom bij mijn tiende blog over mijn avonturen op het Veluwe Zwerfpad. In april van dit jaar ben ik begonnen met het wandelen in mijn eigen achtertuin. We zitten al een aantal weken verplicht thuis als ik me realiseer hoe blij ik ben dat ik op de prachtige Veluwe woon. Hoe blij ik ben dat ik thuis het bos in kan lopen en hoe graag ik dit met jullie wil delen. Om je Nederland te laten zien en mee te laten genieten van de prachtige achtertuin die ik heb.   In combinatie met dit artikel maak ik ook een vlogserie op Youtube over mijn wandeling. Mocht je ook mijn vlog over deze wandeling willen zien, scroll dan naar beneden, daar vind je de vlog van deze etappe terug. Vergeet ook vooral niet me te volgen op Youtube zodat je automatisch een update krijgt als de nieuwste video gepubliceerd wordt.   Veel lees-, kijk- en luisterplezier bij deze blog en vlog over het Veluwe Zwerfpad etappe 10!     Table of Contents | Inhoudsopgave Start vanuit ElspeetOp de Elspeetsche HeideVierhouten en het Verscholen DorpOver het Kroondomein naar GortelConclusie van het Veluwe Zwerfpad etappe 10 Start vanuit Elspeet Het is een regenachtige dag. Even twijfel ik of ik zal gaan wandelen want regenachtige beelden doen het nooit zo heel goed ter inspiratie. Maar aan de andere kant is het nogal onrealistisch dat je in Nederland nooit regen hebt. En aangezien ik tijdens de voorgaande negen etappes steeds goed weer had, besluit ik toch op pad te gaan. We mogen weer met het openbaar vervoer en dus parkeer ik de auto in Vaassen en neem vanaf hier de bus naar Elspeet, waar ik vorige keer geëindigd ben.   Helaas lijkt het weer niet beter maar alleen maar slechter te worden. Zodra ik in Elspeet uit de bus stap, komt het met bakken uit de hemel. De hoosbui is van korte duur en gelukkig sta ik droog in het bushokje. Zodra ik mijn regenhoes uit mijn rugzak wil halen, blijkt dat die nog thuis ligt. Beginnersfoutje.   Ik ga eerst maar even wat drinken in een café en te wachten tot het wellicht wat droger wordt. Hier pak ik mijn waardevolle spullen in een ziplock en uiteindelijk ga ik aan het einde van de ochtend op pad. Al snel verlaat ik Elspeet en ben ik opnieuw op de Elspeetsche Heide aangekomen.     Op de Elspeetsche Heide Tijdens mijn vorige vlog was ik op de westelijke zijde van de Elspeetsche Heide, vandaag ben ik aan de andere kant. Naar blijkt was ik hier enkele maanden geleden ook al toen ik een wandeling vanuit Vierhouten maakte. Vanwege het weer is het rustig onderweg, ondanks de zomervakantie kom ik niemand anders tegen. De regen wisselt af met miezer en ik ben bijna continue mijn capuchon op of af aan het zetten.   Aan de noordkant van de heide liggen grafheuvels en zie ik de schaapskudde. Ook beklim ik de Vosberg maar het uitzicht is beperkt door de laaghangende wolken. Ik voeg ter indicatie een foto van de vorige keer toe, zodat je toch een indruk krijgt hoe het eruit ziet als het mooi weer is!     Vierhouten en het Verscholen Dorp Na de Elspeetsche Heide kom ik in het dorp Vierhouten aan, niet meer dan een paar huizen en een paar eetcafé’s. Omdat ik net weer een enorme hoosbui over me heen heb gekregen, besluit ik op te gaan warmen bij één van de terrassen. Het is inmiddels 13.00u en ondanks dat ik vanochtend al om 08.30u in de auto zat, schiet het niet echt op want ik heb pas 8 kilometer gelopen vandaag, eenderde van de uiteindelijke afstand.   Enigszins opgedroogd verlaat ik Vierhouten en loop ik het bos in. Na enkele kilometers kom ik bij het Verscholen Dorp, een plek waar in de Tweede Wereldoorlog onderduikers zaten. Ik had al eens van deze bijzondere plek gehoord, maar was er nog niet eerder geweest. Ik besluit er een kijkje te nemen en ben onder de indruk van wat ik zie. Ondanks dat de huizen gereconstrueerd zijn, maakt het geheel inclusief diverse herdenkingsstenen een diepe indruk op me. Ben je ooit in de buurt van Vierhouten, neem hier dan zeker een kijkje.     Over het Kroondomein naar Gortel Mijn volgende bestemming is Gortel, een buurtschap met slechts een handjevol huizen. Het is inmiddels aan het einde van de middag en ik loop het Kroondomein op. Een prachtig heideveld strekt zich hier uit en ik passeer het aan de rechterkant. Ineens hoor ik een ritsel in de bosjes naast me en sta ik oog in oog met een zwijn. Ze kijkt me aan en rent dan de bosjes in. Ik besluit haar te volgen met mijn camera (uiteraard blijf ik op het pad) en schrik van een krijs … er schieten jonkies weg voor mijn voeten de bosjes in en papa kijkt me boos aan. Met mijn hart in mijn keel neem ik afstand en bekijk ik ze van iets verderop. Wat een toffe ervaring!   Verderop kom ik opnieuw zwijnen tegen, deze keer iets verder weg. Ik loop door Gortel verder naar de Galgenberg. Omdat het inmiddels vroeg in de avond is en het nog steeds regent, lijkt het al donker te worden. De bossen zijn hier verlaten en ik kom niemand tegen. Ik besluit stevig door te stappen want inmiddels ben ik opnieuw doorweekt en zit de schrik van papazwijn er nog goed in. Na zo’n 25 kilometer ben ik aangekomen in Vaassen. Met de laatste procent batterij van mijn mobiel schiet ik nog een foto van Kasteel Cannenburgh en stap dan in de auto naar huis.     Meer zien? Check dan hier de vlog die ik maakte:     Conclusie van het Veluwe Zwerfpad etappe 10 Een afwisselende route die langs wat drukke toeristische plaatsen voert maar daardoor zeker niet minder mooi is. Hoogtepunten waren de Elspeetsche Heide en het Verscholen Dorp, maar ook de mooie vergezichten van het Kroondomein. En natuurlijk mijn ontmoeting met de zwijnen.   Beginpunt: Elspeet Eindpunt: Vaassen Afstand: 25 km Horeca onderweg: in Elspeet en Vierhouten   Ook het Veluwe Zwerfpad wandelen? Bestel dan hier de wandelgids.   Meer lezen over De Veluwe? Check dan hier mijn uitgebreide pagina over de Veluwe.   Zelf wandelen? Houd 1.5 meter afstand, maak indien mogelijk geen gebruik van het openbaar vervoer en vermijd wandelen op drukke momenten!  

0 comments

Veluwe Zwerfpad etappe 9: Leuvenum – Elspeet

Welkom bij mijn negende blog over mijn avonturen op het Veluwe Zwerfpad. In april van dit jaar ben ik begonnen met het wandelen in mijn eigen achtertuin. We zitten al een aantal weken verplicht thuis als ik me realiseer hoe blij ik ben dat ik op de prachtige Veluwe woon. Hoe blij ik ben dat ik thuis het bos in kan lopen en hoe graag ik dit met jullie wil delen. Om je Nederland te laten zien en mee te laten genieten van de prachtige achtertuin die ik heb.   In combinatie met dit artikel maak ik ook een vlogserie op Youtube over mijn wandeling. Mocht je ook mijn vlog over deze wandeling willen zien, scroll dan naar beneden, daar vind je de video terug. Vergeet ook vooral niet me te volgen op Youtube zodat je automatisch een update krijgt als de nieuwste video gepubliceerd wordt.   Veel lees-, kijk- en luisterplezier bij deze blog en vlog over het Veluwe Zwerfpad etappe 9!     Table of Contents | Inhoudsopgave Start vanuit LeuvenumDoor naar het HulshorsterzandDe Elspeetsche Heide en de Stakenberg torenDoor naar ElspeetConclusie van het Veluwe Zwerfpad etappe 9 Start vanuit Leuvenum Deze etappe loop ik samen met Wanda van het blog Wanda Wandelt. We ontmoeten elkaar in Elspeet, stappen hier in de auto en rijden naar Leuvenum, naar de Zwarte Boer waar ik vorige week geëindigd ben met mijn wandeling van Putten naar Leuvenum. We moeten een klein stukje terug en lopen dan het Leuvenumse Bos in. We volgen grotendeels de loop van de Leuvenumse Beek, de belangrijkste beek van de Veluwe. Vroeger stonden er talloze watermolens in de beek, die begint in het Uddelermeer en eindigt in het Veluwemeer.   We lopen door mooie lichte bossen die me aan Zweden doen denken. Er schiet een hert weg zodra die ons in het zicht krijgt en het is hier rustig en bovenal heel stil. Er zijn, ondanks dat het midden juni is, nauwelijks andere mensen in op het pad lijkt het.     Door naar het Hulshorsterzand De leuke delen van de wandeling zijn de kleine verrassingen die je niet had zien aankomen. Het Hulshorsterzand is er zo eentje. Het lijkt een klein heidegebied op de kaart, maar ineens sta je op een prachtige zandverstuiving. Opnieuw nagenoeg alleen. Alhoewel het bewolkt is, is het broeierig en warm, het zweet gutst van mijn voorhoofd. En licht briesje zorgt af en toe voor een aangename verkoeling.   Het Hulshorsterzand was vroeger een zandverstuiving van ruim 30 kilometer lang en drie kilometer breed. Door de bebossing is dit langzaam maar zeker enorm afgenomen en er is nu nog maar een kleine strook zand van over, die onlangs door Natuurmonumenten is aangevuld om het overgebleven stuifzand nieuw leven in te blazen.     De Elspeetsche Heide en de Stakenberg toren Dan volgt er weer een stuk bos en steken we de Stakenbergweg over. Hiermee zijn we op de Elspeetsche Heide aangekomen. Ook hier is het lekker warm en in onze linkerooghoek zien we ineens een hoge houten toren liggen. Een stuk van de route af, maar we besluiten er toch een kijkje te gaan nemen. Het blijkt de Stakenberg toren te zijn.   In 2016 is hier een gloednieuwe houten uitkijktoren geplaatst. De toren is gewoon geopend en je bent zelf verantwoordelijk voor de 1.5 meter afstand. Gelukkig is het er niet druk en beginnen we aan de klim naar boven. De vroegere toren was 10 meter hoge, deze dus het dubbele. Torens als deze werden vroeger gebruikt om eventuele brandhaarden snel op te kunnen sporen, tegenwoordig doen ze dienst als uitzichtspunt voor bezoekers.   Van bovenaf is het uitzicht prachtig. We zien de windmolens richting het Veluwemeer en kijken aan de andere kant ver het licht glooiende landschap van de Veluwe over.     Door naar Elspeet We dalen af over de ijzeren trappen en lopen terug naar de route. Die kronkelt de heide over, brengt ons langs de Liesberg en uiteindelijk naar de schaduwrijke bosrand die we een tijdje volgen. Via een lang en breed zandpad komen we in de buurt van Elspeet en niet veel later doemen de eerste huizen voor ons op. We zijn in Elspeet aangekomen, ons eindpunt voor vandaag.   Meer zien? Check dan hier de vlog die ik maakte:     Conclusie van het Veluwe Zwerfpad etappe 9 Een afwisselende route die volgens mij weinig belopen wordt. Van bos tot stuifzand, beken en heide, deze etappe laat alles zien waar de Veluwe zo bekend om staat. De toren is optioneel maar maakt het nog een stukje leuker.   Beginpunt: Leuvenum Eindpunt: Elspeet Afstand: 16 km Horeca onderweg: geen   Ook het Veluwe Zwerfpad wandelen? Bestel dan hier de wandelgids.   Meer lezen over De Veluwe? Check dan hier mijn uitgebreide pagina over de Veluwe.   Zelf wandelen? Houd 1.5 meter afstand, maak indien mogelijk geen gebruik van het openbaar vervoer en vermijd wandelen op drukke momenten!  

0 comments