hiking in bear country alaska
alaska,  confessions van een travel blogger,  nepal,  spanje,  zweden

Mijn 5 meest beangstigende reismomenten van 2015

Wie nog wacht op het standaard eindejaarlijstje van ons, kan lang wachten, want daar doen we niet aan. Ik vind het leuk om lijstjes te maken, maar dan wel met een twist. Vandaag ga ik jullie vertellen over mijn vijf meest beangstigende reismomenten van 2015. Alhoewel ik over het algemeen best veel durf en doe, zijn er elk jaar wel weer momenten waarvan ik denk “met een beetje pech, had het heel anders af kunnen lopen”… Gelukkig ben ik er nog en kan ik alles navertellen en dat ook nog eens met een glimlach op mijn gezicht!
 

Solo wandelen tussen de beren van Alaska

“Je weet wat je moet doen als je een beer tegenkomt toch? Het komt vast goed, maak je niet druk!” Dat waren de laatst woorden van Martijn tijdens ons telefoongesprek voordat ik aan de wandeling naar Harding Icefield ging beginnen. Hij had gelijk, na onze close bear encounter in Yellowstone National Park, had ik alle boeken nogmaals gelezen over hoe om te gaan met beren. In Yellowstone deden we namelijk wat we vooral niet hadden moeten doen: wegrennen! Achteraf konden we er om lachen, maar het was natuurlijk helemaal niet grappig. Al bij het plannen van mijn Alaska reis, wist ik dat ik de Harding Icefield Trail ging lopen. Dat ik in mijn eentje zou gaan, was slechts bijzaak. Gewapend met een bus berenspray (vele malen sterker dan pepperspray) op mijn borst liep ik de Alaskaanse bush in. De Harding Icefield Trail staat erom bekend dat er veel beren zitten en de vorige keer had ik ook beren gezien. Toen was ik echter met een groep van 12 personen… Al na een half uur sloeg de angst me om het hart toen ik een luid geritsel hoorde in de bosjes. BEER! was het eerste dat ik dacht. WEGWEZEN! het tweede. Maar ik herstelde me. GELUID MAKEN! is wat de dame van het bezoekerscentrum me had gezegd. Dus pakte ik mijn toeter, die ik van mijn Alaskaanse collega had geleend, en richtte hem op de plek waar ik dacht dat het geluid vandaan kwam. Zo, die beer wist dat ik er ook was. Of het echt een beer was, zal ik nooit weten en dat vind ik eigenlijk prima zo… Het hele verhaal over mijn avonturen en het solo wandelen in berenland, lees je hier.
 
Harding Icefield Track
 

Vliegen naar La Palma

De meeste mensen die mij kennen, weten dat ik geen fan ben van vliegen. Nooit geweest overigens, maar het is wel aangewakkerd nadat ik teveel series als Air Crash Investigation had gekeken. Gelukkig is het niet zo dat ik nachten van tevoren al wakker lig bij de gedachte dat ik weer moet vliegen, maar ik zit ook niet compleet relaxed in het vliegtuig. De vlucht naar La Palma van afgelopen mei was er eentje om nooit te vergeten. Op zich ging alles zoals gepland maar bij het dalen merkten we al dat er flink wat wind stond. Ik ben altijd weer blij als ik vaste grond onder de voeten heb dus toen het Transavia toestel boven de landingsbaan hing, was ik blij dat het weer bijna over was. Tot het moment dat de piloot een rare manoeuvre maakte en het gas vol open zette. Het toestel schommelde en voor ik in de gaten had wat er gebeurde, wees de neus weer omhoog en lieten we La Palma alweer achter ons. Vanaf mijn plek naast het raam had ik eersteklas uitzicht en ik riep tegen Martijn “we gaan weer weg!” om vervolgens een paar minuten later pas te realiseren dat we een doorstart hadden gemaakt. Ik raakte in paniek, waarom konden we niet landen?!? Na enkele minuten kwam er een bericht van de piloot, hij had een wind-waarschuwing gehad en besloot op het laatste moment dat het niet veilig was om te landen. We zouden een rondje maken en het dan nogmaals proberen. Mijn hart ging tekeer als een bezetene. Wat als het weer niet zou lukken? Hoe vaak zou hij het kunnen proberen? Wat was het alternatief? Tenerife wellicht? En dan? Een kwartier later hingen we weer boven de landingsbaan. Mijn harte klopte als nooit tevoren maar gelukkig lukte het deze keer wel om de kist veilig aan de grond te zetten. Een applaus steeg op vanuit de cabine. Ik klapte mee, dat had de beste man deze keer wel verdiend… Meer verhalen en anekdotes lezen over mijn ervaringen met vliegen? Check dan mijn Confessions of a Travel Blogger over mijn vliegangst.
 

Een kommetje brinta in Nepal

Goed, dat een kommetje Brinta mij doodsangsten heeft toen beleven is wellicht wat overdreven, maar ik at het met een heel weeïg gevoel in mijn maag. Ik was al vier dagen ziek op de Everest Base Camp trek en onze gids vond het de hoogste tijd dat ik weer ging eten. Zonder eten geen energie en zonder energie geen EBC. Dat zei hij niet met zoveel woorden, maar daar kwam het wel op neer. Als ik ergens een hekel aan heb is het wel Brinta. Op trektochten eet ik het omdat het moet en omdat het lichtgewicht is, maar niet van harte. Meestal gooi ik er een lading nootjes en M&M’s doorheen om het weg te krijgen, maar op 4.000 meter hoogte heb je niet zo veel keuze. Daar zat ik dan, met een dienblad met smakeloze oatmeal op schoot, van het zonnetje te genieten in het Himalaya gebergte. Eerst moest ik het naar binnen zien te werken maar dat zou wel lukken. Het binnen houden was een ander verhaal. Ik was namelijk al drie dagen aan de buikloop en als dat niet snel over zou gaan, was het einde oefening. De dokter in de medische post had me een derde antibiotica-kuur gegeven: als die niet zou aanslaan, moest ik terug naar beneden en naar een arts in Kathmandu. Dan was mijn droom om EBC te bereiken over. Ik werkte de helft van de Brinta naar binnen en toen begon het wachten. Zou mijn maag het houden? Na anderhalf uur was het tijd om een acclimatisatiewandeling te maken van een uurtje of twee. Ik besloot mee te gaan en al na een half uur, begonnen mijn darmen toch weer te protesteren. De Brinta hield ik niet binnen. Daar zat ik dan gehurkt achter een steen. Stomme K-Brinta! Gelukkig knapte ik die avond op miraculeuze wijze op en mocht ik de volgende dag alsnog doorlopen naar Everest Base Camp. Die nacht droomde ik over busladingen Brinta die mij opgedrongen werden en er zelfs via mijn oren weer uit kwam. Dat was voorgoed de laatste keer Brinta voor mij. Hoe ik uiteindelijk toch EBC bereikte, lees je hier!
 
oatmeal everest base camp trek
 
Everest Base Camp Trek
 

Zwemmen in Lake Åsnen

Alhoewel wandelen in berenland mij angst inboezemt, vind ik beren op zich prachtig. Vanuit de bus, vanuit de camper of aan de overkant van de vallei, zo lang het maar op afstand is. Beesten die mij hoe dan ook beangstigen zijn slangen. Het begon toen mijn zusje en ik door het kniehoge gras in Oostenrijk renden en ze ineens keihard riep “SLANG!!!” en we niet wisten hoe snel we weg moesten komen. Sindsdien heb ik een ware angst voor slangen ontwikkeld. Ik heb geprobeerd er overheen te komen door een slang in mijn nek te leggen en diverse documentaires te kijken, maar het is me niet gelukt. Afgelopen zomer waren we in Zweden en ons huisje lag aan een prachtig meer: Lake Åsnen. Het was toevallig het warmste weekend van het jaar en elke dag namen we nadat we een kantocht gemaakt hadden, een frisse duik in het meer. Net toen ik het meer uit wilde stappen, riep Martijn ineens: “wat is dat nou, daar in het water??” Vlak achter mij, stak iets zijn kop boven het wateroppervlak uit. Ik dacht dat het een vis was, die hadden we inmiddels vaker gezien tijdens onze tochten op het water. Ik zwom naar de kant en terwijl ik het water uit stapte, riep een Zweedse moeder “snoek!” naar haar gezin, waarbij ze wees naar de vis die achter mij langs had gezwommen en nog steeds zijn kop boven het water uit stak. Hij bewoog zich snel voort door het water en sprong uiteindelijk de steiger op. En toen ik dat zag, kreeg ik de schrik van mijn leven. Het was geen snoek, maar een slang van ruim een meter lang! Ik voelde mijn benen slap worden en werd licht in mijn hoofd. Het idee dat ik zojuist aan het nippertje ontsnapt was aan een slang die onder water langs mij heen schuurde, heeft me nog urenlang, nee dagenlang bezig gehouden…
 

IJsklimmen in de Root Glacier

Je leest het goed, de titel van dit stukje luidt IN de gletsjer en dus niet erop, zoals je wellicht zou verwachten. Ik had weleens foto’s gezien van mensen die zich lieten zakken in een gletsjerspleet en er dan weer uit klommen, maar dat ik dat zelf ooit zou doen, had ik niet verwacht. Nadat we ons eerste ijsmuur bedwongen hadden, gewoon vanaf de grond naar boven, was het tijd voor het serieuzere werk. Onze gids zou ons één voor één laten zakken in een moulin, een gat in het ijs waar water doorheen stroomt, om er vervolgens op eigen kracht weer uit te klimmen. Alhoewel ik echt geen watje ben, heb ik soms wel moeite de controle los te laten, vooral als het een vreemde betreft. Als die vreemde je dan ook nog eens aan een touwtje in een gletsjer naar beneden laat zakken, is dat voor mij wel even het moment waarop ik denk “shit, wat als ie een foutje maakt en ik zo naar beneden donder?” Het antwoord daarop was heel simpel: als ik zou vallen, was ik dood. Gelukkig gebeurde er niks van dat alles en kroop ik uiteindelijk op eigen kracht de gletsjer weer uit. Heel diep ben ik niet gegaan (mede vanwege mijn gekneusde enkel) maar de foto dat ik in de gletsjer hang, heb ik. En daar ben ik trots op!||
 
ice climbing root glacier kennicott mccarthy alaska
 
Tot zover mijn meest angstaanjagende momenten van 2015. Wat 2016 me qua angstmomenten gaat brengen is afwachten. In ieder geval gaan we naar Tasmanië waar het barst van de giftige slangen (yikes!) en wat we nog meer gaan beleven? Vast weer heel veel adrenaline-kicks!
 
Wat was jouw engste reismoment van 2015? Tell me!
 
Gelukkig Nieuw Jaar!
 

13 Comments

  • Yvonne

    Leuk om te lezen! Haha, die beer… wat goed dat je jezelf herstelde en bedacht… en kan me voorstellen dat je nu helemaal niet meer in de buurt wil komen bij Brinta, ach… mueslirepen mee dan maar?! 😉

  • Bianca

    Wat een originele invalshoek! En wat leuk geschreven! Beren, wie weet kom ik ze ook tegen dit jaar tijdens mijn bezoek aan Yellowstone! En in die gletsjer.. eng! Ik zou dat niet durven. Ik houd ook helemaal niet van vliegen, dus ik zou me ook doodschrikken als je blij bent dat je bijna weer aan de grond staat en dat het vliegtuig dan weer omhoog gaat! Verschrikkelijk! Een heel goed reisjaar gewenst zonder teveel enge momenten ! 😉

    • anto

      Thanks Bianca! Je komt vast beren tegen in Yellowstone! Heb je mijn blogs hierover al gelezen? Op de Engelse site staan er een stuk of 4! Wat gaaf dat je erheen gaat, zou zo weer terug willen. Enjoy!

  • Sandra

    Wij lijken echt veel meer op elkaar dan we willen denk ik haha! Beren, brrr! Slangen, aaah! Vliegen heb ik precies hetzelfde, niet doodsbang, maar heel soepel gaat het ook allemaal niet. Zo’n doorstart zou ook niks voor mij zijn hoor. En die Brinta, zo kut als je je niet goed voelt. Gelukkig kon je het kamp wel bereiken, hele mooie prestatie!

  • Eva - eighty7

    Mooie verhalen! Vooral dat je alleen op tocht durfde, wetende dat je een beer tegen kunt komen. Lijkt me toch behoorlijk spannend!!

    En herkenbaar van die vlieg-‘angst’. Ik vind het ook niet erg prettig om te moeten vliegen maar ja, er zit niks anders op. Een doorstart heb ik gelukkig nog niet meegemaakt.

  • Thomas Van de Casteele

    Leuk je avonturen 🙂
    Betreffende de slang ih water in Zweden. Ik woon en werk hier nu al een tijdje. Ik dacht vroeger ook een slang gezien te hebben, maar er zijn hier ook pootloze salamanders blijkt. En die lijken heel erg op slangen. De kinderen spelen er hier zelfs mee…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *