confessions van een travel blogger

Mijn 2e verjaardag als échte blogger

Alhoewel dit blog al veel ouder is dan 2 jaar, zie ik de zomer van 2013 als mijn échte start als blogger. Dit was het moment waarop ik besloot dat ik mijn leven te saai vond en dat ik een fikse lading creativiteit op mijn rug meesleepte, die ik niet kon uiten. Martijn was een reis aan het gidsen in IJsland, ik zat elke avond in de tuin de warmte te overleven van een tequila sunrise. Mijn leven – een kantoorbaan, een huis met hypotheek, vrienden voor het leven en leuke reizen … helemaal geweldig maar elk jaar hetzelfde patroon. Ik werd er best moe van en ik wilde meer uit het leven halen dan dit. Een vriendin vroeg mij wat ik dan écht wilde met mijn leven. “De wereld rondreizen en erover schrijven” was mijn antwoord. En dat deed ik dus…

 

De weken erna bracht ik al mijn tijd door achter de laptop en las ik over travel bloggers. Zij die de wereld rond reisden en hiermee hun geld verdienden. Toen leek mij dit dé meest fantastische baan die er is en ik wist dat, indien zij dit konden, ik het ook moest kunnen. Enkele van de blogs die ik toen las, waren Just One Way Ticket, Amanda’s A Dangerous Business en Y Travel Blog, dit is het enige blog dat ik overigens nog steeds volg. Een jaar na data besloot ik dat het leven als travel blogger toch echt niet aan mij besteed was, maar dat het combineren van een succesvol blog met een kantoorbaan voor mij de ideale combi is.
 
kayaking-smaland

 

In 2014 reisde ik 113 dagen en ik vermoed dat ik aan het einde van dit jaar zo ongeveer op hetzelfde aantal uit ga komen. Echter ben ik van mening dat het aantal reizen niet uitmaakt, maar dat het erom gaat dat je eruit haalt wat er in zit. De afgelopen jaren heb ik niet alleen geleerd wat ik wél wil, maar juist ook wat ik niet wil en nog belangrijker, hoe ik niet wil dat dit blog verder ontwikkel. Ik heb bepaalde dingen geprobeerd die niet werkten. Ik heb ook dingen geprobeerd die wel werkten en waarmee onze bezoekersaantallen omhoog schoten. Ik heb geleerd niet naar anderen te kijken maar je eigen weg te volgen. Iets wat voor de een werkt, hoeft voor de ander niet te werken.

 

Terugkijkend op wat ik 2 jaar geleden riep, over dat ik alleen maar wilde reizen en erover wilde schrijven, ik denk dat ik dat inmiddels heb bereikt op de best mogelijke manier voor mezelf. Vrienden van mij zeggen dat ik een stapje verder moet gaan en mijn blog professioneler moet maken en mijn inkomsten hier uit moet gaan halen, maar dat wil ik niet. Ik heb regelmatig fulltime bloggers gesproken die bijvoorbeeld al jaren niet op vakantie zijn geweest omdat ze geen geld hebben of omdat ze een travel burn out hebben. Daar zit ik niet bepaald op te wachten. De spanning van het ergens naartoe gaan, het uitzicht op iets nieuws, dat wil ik niet gaan missen. De vrijheid om mijn blog even de boel te laten als ik daar zin in heb, ik wil er niet zonder. Over ongeveer 2.5 maand gaan we naar Nepal en ik kan niet wachten omdat ik social media en mijn blog dan even helemaal achter me kan laten. En mentaal tot rust kan komen…

 

smaland-press-trip

 

Twee jaar geleden had ik nooit durven dromen dat ik ooit geld zou verdienen met het schrijven over reizen en het updaten van social media, maar het lukt me, als ik het maar een klein beetje. Ik had nooit verwacht dat ik per jaar zo’n 113 dagen op reis kon gaan en daarnaast mijn “gewone” leven kon behouden. Gewoon als in leuke dingen doen met vriendinnen, op de bank hangen met Martijn of gewoon een “Homeland” marathon te doen. Mensen vragen me hoe ik het doe, maar ik durf het niet te zeggen. Het reizen is inmiddels zo’n vaste prik in mijn bestaan, ik kan er niet meer zonder, het is als het ware verweven met mijn andere leven. Uiteraard is het niet altijd makkelijk maar het is ook niet onmogelijk. Inmiddels ben ik al weer 2 weken thuis uit Alaska en begint het alweer te kriebelen. Het is heerlijk om thuis te zijn, maar ik kan niet wachten om weer op pad te gaan.

 

Inmiddels heb ik ook geleerd om snel in te pakken. Waar ik nog regelmatig hoor van anderen dat zij moeite hebben met inpakken, sta ik inmiddels binnen 30 minuten klaar om te gaan. Al mijn toiletspullen staan klaar en kleren heb ik ook zo gepakt. Camera’s liggen altijd klaar en meer dan dat, heb ik eigenlijk niet nodig.

 

Mijn leven als (semi) travel blogger heeft veel deuren voor me geopend. Niet alleen mag ik veel gratis op reis (later meer daarover) maar travel bloggers zijn over het algemeen super leuke mensen. Je kunt uren met ze praten over reizen en andere leuke dingen die met reizen te maken hebben en zijn enorm inspirerend!

 

luxembourg-city

 

Over dat gratis reizen, daar moet ik nog wel een kanttekening bij plaatsen. Ik help je namelijk meteen uit de droom – het is geen vakantie! Vakanties zijn om te relaxen (op welke manier dan ook) maar persreizen die ik als blogger maak, zijn alles behalve een vakantie. Ik begrijp heus wel dat sommigen van jullie denken: “joh, daar staat ze weer naar een zonsondergang te kijken” of zoiets … maar dat is dan part of the job. Een toffe job, dat zeker, maar er zitten ook nadelen aan. Zo ben je als travel blogger vaak online en dat kan soms resulteren in een veel te hoge telefoonrekening. Je kunt niet gewoon lekker dronken worden omdat je daar zin in hebt (of omdat de drank gratis is) of uitslapen omdat je moet bent. Persreizen zijn hard werken en ondanks dat ik dankbaar ben voor elke trip die ik de afgelopen twee jaar heb mogen maken, is en blijft het werk. Ik heb echt supergave perstrips moeten afzeggen (ja, ook buiten Europa en reizen met de vet gaafste outdoor themas) omdat ik het niet voor elkaar krijg op mijn werk of omdat ik al iets anders heb gepland. Dat doe ik dan met heel veel pijn in mijn hart, maar soms is het even niet anders…

 

dolphin-swim-1

 

Tegen de tijd dat je dit leest, ben ik in Londen met een groep vriendinnen. Of misschien zelfs al onderweg naar huis zodat ik de verjaardag van mijn moeder dit jaar eens niet mis. Dit korte weekend is een soort van afsluiting van de zomer voor mij. Een zomer waarin ik tot twee keer toe afstand nam van het bloggen omdat de uit de hand gelopen hobby écht uit de hand liep en op sommige momenten mijn hobby niet meer was. Een zomer waarin ik de  blogger blues overleefde (iets waar veel bloggers na zo’n beetje 2-3 jaar tegenaan lopen)… Gelukkig is mijn zin om te bloggen weer helemaal terug en zit mijn hoofd vol met mooie verhalen om jullie te inspireren om een actiever en avontuurlijker leven te gaan leiden!

 

smaland-laptop

 

Als afsluiting wil ik graag mijn belangrijkste leermomenten delen, die ik de afgelopen twee jaar tegen ben gekomen:
– Persreizen zijn hard werken (zie hierboven!)
– Bloggers zijn geen nerds die 24/7 achter hun laptop zitten of vastgeklemd zitten aan hun telefoon – ze zijn echt heel leuk, nouja, in de meeste gevallen dan.
– Bloggers behoren tot de hardst werkende mensen die ik ken. Velen van hen hebben naast hun blog nog een (fulltime) job en het vergt een boel doorzettingsvermogen en toewijding om een blog daarnaast op succesvolle wijze te runnen.
– Ik kan best zonder mijn iPhone leven (er staat dus KAN, niet: kan niet) alhoewel sommigen daar anders over lijken te denken. Ik vind het niet tof om een hele lange periode offline te gaan maar ik kijk nu al uit naar Nepal, wanneer ik dus niet dagelijks iets hoef/kan posten op social media.
– Het is OK om niet altijd wat te posten. Na twee jaar haal ik mijn meeste traffic uit Google en Pinterest, ruim 75% vindt ons op die manier … een relatief “luie” manier van bezoekers trekken dus.
– Bloggen is meer dan alleen een leuk verhaaltje schrijven en er een plaatje bij plakken. Het betreft ook SEO, het maken van films, foto’s bewerken, onderhandelen en enorm creatief zijn, om zo eens wat te noemen.
– Neem niet over wat andere bloggers doen. Er zijn inmiddels zo veel blogs (en ze schieten nog steeds als paddenstoelen uit de grond) dus onderscheiden is belangrijk. Ik ben er inmiddels van overtuigd dat alleen de super goede verhalen-vertellers en bloggers die écht iets unieks hebben, succesvol worden.
– Wees aardig voor andere bloggers, het is geen competitie. Volg ze, geef ze likes, comment op hun blog … het wordt echt enorm gewaardeerd!

 

Mocht je dit artikel lezen als beginnende blogger: succes! Bloggen is gaaf! Mocht je dit artikel gelezen hebben als medeblogger: dank je! Ben je het met me eens betreffende de bovenstaande punten? En ten slotte, mocht je dit artikel lezen, gewoon omdat je het leuk vond: dank je voor je bezoek!

 
Meer lezen? De volgende “Confessions of a Travel Blogger” zijn er in het Engels.
– 11 Reasons why I am the worst travel blogger
– Why I am totally not cool and/or adventurous
How social media made me lose my appetite for blogging

 

Dank je voor het delen!

 

37 Comments

  • Wanda

    Gefeliciteerd! Altijd leuk om jouw confessions te lezen. Mooi om te zien hoe je werk, reizen, bloggen en je ‘gewone leven’ combineert. Ik heb daar soms nog wel moeite mee en dan reis ik niet eens zoveel!

    Alvast heel veel plezier in Nepal!

  • Sandra

    Ja! Helemaal mee eens, stuk voor stuk. Persreizen zijn hard werken en vakantie is het al helemaal niet. Bloggen heeft ook nadelen. Het is echt niet leuk om inderdaad persreizen af te moeten zeggen omdat het niet lukt met je fulltime baan of vanwege andere redenen. Ook ik herken die blogger blues, maar ook ik heb de zin en het plezier weer helemaal hervonden. Hoe? Door dingen los te laten. Niks moet, alles mag. Dat is het voordeel van ‘hobbybloggen’. Je hebt niets te verantwoorden, hoogstens naar jezelf toe. En dat maakt bloggen de ideale hobby! Ik reis iets minder dan jij, maar dat heeft ook te maken met het afgelopen half jaar qua gezondheid. Ik kon gewoon even niet haha!

    • anto

      Goed om te horen! En fijn dat je de zin en het plezier weer terug hebt gevonden. Inderdaad dingen loslaten is het beste, dat heeft voor mij ook gewerkt en inderdaad het grote voordeel van hobbybloggen. Vanwege mijn enkel moet ik nu ook e.e.a. afzeggen dus I feel ya …

  • Milou

    Mijn favoriete bloggers zijn degenen die helemaal hun eigen pad trekken, zonder zich heel erg druk te maken over wat anderen vinden. Die gewoon eerlijk zijn over de dingen die ze minder bevallen. En daarom behoor jij tot mijn favoriete bloggers 🙂

    Ik ben het helemaal met je eens!

  • Nina Butzelaar

    Tof hoor Anto! Gefeliciteerd! Ik wou dat ik er bij kon zijn in Londen dit weekend, maar helaas. Voor mij iets andere prioriteiten op dit moment dan reizen of actief bezig zijn 😉 Ik volg je altijd graag! Door jouw blogs en posts zie ik iets meer van de wereld en dan met name op de plekken waar ik zelf niet zo gauw zou komen. Ik zou heel graag ook eens zo’n prachtige hike doen en op de mooiste plekjes van de aarde komen, maar dat gaat gewoon niet met mijn ongetrainde lijf die niks kan hebben en momenteel ook nog eens 37 weken zwanger is hahaha. Keep them pictures and blogs coming pretty please! <3

    • anto

      Dank je Nina! We hebben veel aan je gedacht dit weekend, volgende keer ben je er hopelijk weer bij. En leuk om te horen dat je me blijft volgen … succes met de laatste loodjes, we gaan een keer samen op pad aan “jouw” kant van de Veluwe!

  • Tikva

    Gefeliciteerd met je verjaardag! Twee alweer een hele mijlpaal die de meeste bloggers nooit halen. Respect hoor hoe je het allemaal doet zoveel reizen en dan ook nog een baan en tijd voor je vrienden. Wij zijn heel wat minder weg en hebben echt wel moeit met de mix.

  • Denise - Follow my footprints

    Ha Antonette, van harte! Mooie overpeinzingen, mooi gezegd! Bewonderenswaardig hoeveel je combineert. Ik wist niet dat je zóveel dagen per jaar op pad was; het zijn echt veel dagen! Verder veel herkenning natuurlijk. Ook al blog ik al 12 jaar, een blog over mijn 1e half jaar op mijn huidige blog komt er komende week aan. Jij alvast veel offline plezier in Nepal gewenst!

    • anto

      Dank je Denise! Het zijn inderdaad écht veel dagen … soms een beetje teveel. Dit najaar moet ik helaas rustiger aan doen dan gepland ivm mijn (helaas nog steeds) gekneusde enkel maar dat is wel even goed denk ik. Ik vind jouw blog ook echt een inspiratie, hoe je dat combineert met je gezinsleven en al je andere blogs / schrijfwerk. Alvast gefeliciteerd met je eerste half jaar en we zien elkaar vast binnenkort wel weer ergens!

      • Denise - Follow my footprints

        Dank je wel, dat is leuk om te horen! Grappig, het woord ‘gezinsleven’ gebruik ik nooit, dat besef ik nu pas. Ik associeer gezinsleven echt met traditionele gezinnen: 2 ouders en kind(eren), met ouders die niet alleen met hun kinderen maar ook met elkaar als partners te maken hebben. Maar hoe je het ook noemt, de combinatie moederschap en werk is inderdaad best pittig. Desondanks heb ik gisteren weer een zeer uitgebreid blog gepost! Het liefst zou ik er vandaag weer een op Follow my footprints posten, maar er moet nu inderdaad eerst weer schrijfwerk voor anderen af. 😉
        Sterkte met je enkel!

        • anto

          Ja soms is het lastig – ik zou ook graag zo veel meer verhalen willen publiceren hier maar het lukt gewoon niet, ook omdat ik vind dat de kwaliteit belangrijker is dan kwantiteit. Daarnaast “moet” ik vandaag nog wat betaalde artikelen schrijven en die krijgen in dit geval voorrang, maar hopelijk kan ik er nog een blogje uitpersen die later deze week online kan gaan. Maar echt Denise, respect voor jou hou je het doet, ik blijf je volgen!

  • Marcella

    Gefeliciteerd met je blogverjaardag! Ook ik vroeg me wel eens af hoe je alle toffe reizen combineert met je werk en sociale leven. Maar volgens mij ben je ook gewoon een actief persoon en dan kom je al een eind. Toch respect voor alle gaafs wat je doet! Alvast veel plezier in Nepal!

    • anto

      Dank je Marcella! Een vriendin vroeg mij laatst “slaap jij weleens” en toen bedacht ik me, dat ik dat ook nog doe. Ik denk dat ik gewoon een soort van positieve ADHD heb, alleen moet ik al en toe ook wel een stapje terug doen.

  • Jessica

    Erg leuk om te lezen hoe jij jezelf in het bloggerswereldje en als reisblogger ziet! Ik vind het inderdaad ook ontzettend knap hoe mensen met een fulltime job alsnog dagelijks social media updaten en verhalen posten. Hoewel ik (bijna) geen geld verdien met mijn blog, verdien ik als freelancer wel geld met het verkopen van reisartikelen/video’s/foto’s etc. Als ik op reis ga is het voor mij dus ook niet altijd vakantie. Ik zit soms ook hele dagen achter mijn laptop terwijl de rest op het strand ligt te zonnen of toffe activiteiten onderneemt. Als mensen dan vragen hoe mijn vakantie is, moet ik soms een zucht onderdrukken hoor :p Natuurlijk doe ik hele toffe dingen in mijn vrije tijd (in Nederland is dat series kijken, drankjes doen en bijkletsen met vrienden, familie en vriendlief. In het buitenland is dat bijvoorbeeld surfen, wandelen door leuke dorpjes en prachtige natuurgebieden verkennen.) Heel herkenbaar wat jij dus met persreizen hebt! Persreizen zijn volgens mij niet aan mij besteed, door omstandigheden heb ik er dit jaar vijf (wel binnen Europa) moeten afslaan :p Ik denk dat het universum mij probeert te vertellen dat ik al vaak genoeg in het buitenland zit haha ;p Rustmomentjes zijn soms ook wel fijn. Keep up the good work en blijf vooral genieten van het bloggen, dat is het belangrijkste! En wie weet tot op een bloggersmeeting/beurs/workshop, lijkt me leuk om je een keer te ontmoeten! (PS. have fun met het lezen van dit boekwerk ;p)

    • anto

      Dank je Jessica – leuk zo’n lange en uitgebreide reactie. Het is inderdaad zo dat mensen steeds weer denken “lekker op vakantie”. Na 8 jaar studiereizen voor mijn huidige werkgever heb ik mijn moeder eindelijk zo ver dat ze niet meer zegt “fijne vakantie” maar “fijne reis” … dat is al een hele stap. Fijn dat je toch wat geld kan verdienen met het freelancen, het begin is er dus zeker. De meeste persreizen gaan ook aan mij voorbij, vooral als het een vaste datum betreft… negen van de tien keer moet ik dan afhaken. Gelukkig zijn er tegenwoordig ook opdrachtgevers die in overleg iets kunnen samenstellen, dus we blijven lekker op reis gaan. Succes met je blog, ga hem snel weer eens checken!

  • Kirsten | Travelaar.nl

    Van harte gefeliciteerd met de tweede blogverjaardag! Mooi geschreven dit artikel. Leuk om te lezen hoe het allemaal begon en hoe je het bloggen ervaart. Blijf inderdaad vooral lekker je ding doen 🙂 alvast veel plezier in Nepal. Het gaat vast geweldig worden!

  • Anneke

    Ook wij zijn twee jaar bezig, al voelt het soms een een eeuwigheid. Je overpeinzingen zijn herkenbaar en ok wij hebben besloten dat full time niet onze weg is en hebben wat ambities laten varen en wat plezier terug geclaimd.
    Leuk om te lezen Antoinette. Overigens had ik nog nooit van de bloggers blues gehoord. Ah dat was t dus:)

    • anto

      Leuk dat je een berichtje achterlaat Anneke! Goed om te horen dat jullie het plezier weer terug hebben, daar gaat het uiteindelijk ook om toch? Ik had het gevoel dat jullie al veel langer online waren trouwens, jullie verhalen zijn echt een inspiratie voor mij!

  • Lonneke

    Ik ben een beginnende blogger, maar vind jouw blog altijd erg leuk om te lezen. Ook dit stukje weer. Het is eerlijk en open geschreven. Ik blijf je volgen!

  • ivonne

    Wat een mooi verhaal heb je hier geschreven, ik had hem even helemaal gemist. Herken er veel in, alhoewel ik pas een klein jaar blog waarvan pas een paar maanden ” full speed” . Aangezien ik niet ben opgegroeid met de computer is het soms best worstelen en zoeken met al die “moderne” media. Ik ben ruim een jaar geleden een keer op persreis geweest, dat was echt een geweldige ervaring maar ik snap wel wat je bedoelt. Het is heel anders dan gewoon je eigen ding doen op reis. Bloggen en alles wat erbij komt is hard werken, dat ervaar zelfs ik nu al terwijl ik de laatste tijd een kleinere baan had. Het kan echt allesoverheersend zijn. Ik zou ieder vrij uurtje wel aan mijn blog willen besteden, grootse verhalen schrijven en overal naartoe willen reizen om slechts af en toe Nederland even aan te tippen….wie weet.
    Van harte gefeliciteerd met je jubileum, mooie blog en superprestatie. Ik ben er stiekem best wel jalours op! Op naar het volgende jubileum!

    • anto

      Dank je Ivonne 🙂 “Full speed” kan heerlijk maar soms ook moordend zijn. En ik kan me goed voorstellen dat het flink worstelen is met al die nieuwe media, die alleen nog maar meer, groter en vaker wordt. Persreizen zijn over het algemeen bijna altijd super maar soms ook vermoeiend. Als ik dan weer ergens sta te kijken waarvan ik denk “hier ga ik toch niks mee doen op mijn blog” vind ik het soms zonde van de tijd en energie van beide kanten, maarja, het hoort erbij. Gelukkig mogen we veel individuele persreizen maken die specifiek voor onze niche zijn. Dank voor je complimenten, volgens mij kom jij er ook wel met je blog. Heb geduld, dan komt het helemaal goed!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *