klettersteig achensee
Maandoverzicht 2017

Maandoverzicht juni 2017

En toen was het jaar alweer voor de helft voorbij. Ongelofelijk hoe snel de tijd vliegt. Juli is inmiddels aangebroken en die maand heeft nogal wat voor mij in petto. Maar eerst is het tijd om nog even terug te blikken op juni, een hectische en bijzondere maand. Ik realiseer me trouwens net dat ik het maandoverzicht van mei helemaal ben vergeten. Kun je nagaan hoe hectisch mijn leven was.
 

Blogposts op We12travel

In juni schreef ik slechts vier blogs omdat ik simpelweg veel andere dingen aan mijn hoofd had. Een paar jaar geleden vond ik van mezelf dat ik persĆ© twee tot drie blogs per week moest schrijven, maar inmiddels ben ik er achter dat het heus niet nodig is om zo veel te plaatsen. Mijn meest gelezen blog van deze maand is mijn update over mijn vrije leven en mijn wereldreis, die werd inmiddels zo’n 1.000 keer gelezen. Heel bizar maar wel tof natuurlijk. Het is duidelijk dat jullie nog steeds graag mijn persoonlijke verhalen lezen. De Ode aan Alaska deed het trouwens ook heel goed en vond ik zelf het leukst om te schrijven. Van de oude artikelen deed die over de Geierlay Hangbrug het wederom heel goed, mede omdat ie door het Duits verkeersbureau gedeeld werd op hun social media kanalen. Altijd fijn! Qua bezoekers heb ik even geen idee hoe mijn aantal is. Te druk met andere dingen en ik bekommer me nauwelijks meer om de cijfers. Kwaliteit boven kwantiteit!
 

Reizen die ik maakte in juni

Het reizen lag even stil maar inmiddels ben ik weer op pad. Ik reisde dus welgeteld twee hele dagen in de maand juni, namelijk naar de Achensee in Oostenrijk, waar ik momenteel nog steeds ben. De reis hier naartoe was een ware helletocht ondanks dat ik heus wel iets gewend qua autorijden in mijn eentje. Van tevoren wist ik dat het een rit van minimaal 8 uur zou worden, maar dat het er uiteindelijk ruim 11 bleken te worden, had ik me niet kunnen bedenken. De Agila rijdt niet echt snel, maar de grootste boosdoeners van deze vertraging waren alle Baustellen en files op de A3. Tot net na Keulen reed het prima door, maar daarna begon de ellende en kwam ik van de ene file in de andere. Ook reed ik een duif dood (mijn karma is dus fucked voor de rest van het jaar) Ć©n raakte ik in een slip omdat het met bakken uit de hemel kwam. Toen ik om 15.30 dan ook compleet uitgeput in Oostenrijk aan kwam, was ik blij dat ik het heelhuids gered had en was ik best trots op mezelf. Ik blijf hier nog drie dagen voor ik weer aan de terugreis begin, waar ik stiekem wel een beetje tegenop zie. Gelukkig vertrek ik vanaf Bregenz waar maar 6.5 uur voor staat en waardoor ik de A3 grotendeels kan mijden. Heel fijn! Je kunt me trouwens de komende dagen nog steeds volgen op #austriantime en #feelaustria …
 

Over wandelen enzo

Ik wandelde regelmatig, soms alleen, soms met vrienden en bekenden. Vooral tijdens het Pinksterweekend maakte ik redelijk wat kilometers, ik bezocht toen Zuid-Kennemerland Nationaal Park en ging met twee vriendinnen op pad. Inmiddels ben ik gisteren in Oostenrijk de 500 kilometer grens gepasseerd, precies op de helft van het jaar. Het gaat me dus zeker lukken om de 1.000 te halen dit jaar, daar maak ik me weinig zorgen over. De tocht van gisteren was trouwens een hele bijzondere want het was deels een Klettersteig waarbij ik de 2.192 meter hoge Haidachstellwand beklom.
 
embrace
 

Op het persoonlijke vlak

Zoals ik al eerder schreef heb ik besloten privĆ© en ‘werk’ iets meer gescheiden te houden. Waar ik vroeger moeite had om hele dagen offline te gaan, doe ik dit nu zonder moeite. Ik voel geen drang meer om alles te delen en alles online te zetten. Zoals ik al schreef in mijn laatste persoonlijke update heb ik nu dus geen huis meer en dat voelt raar maar inmiddels ook bevrijdend op een bepaalde manier. De afgelopen week sliep ik, voor ik naar Oostenrijk ging, op drie verschillende plekken en dat was op zijn zachtst gezegd een beetje hectisch maar okee, het went vast. Mijn basis wordt trouwens mijn oude kamer in mijn ouderlijk huis. Mijn broertje, zusje en ik hebben het huis geĆ«rfd en mijn broertje woont hier nog. Mijn oude kamer is nu dus weer even van mij, heel fijn. Het enige wat ik echt ongelofelijk ga missen is mijn bed, want dat was echt het beste bed ever. Gelukkig staat ie bij Martijn en kan het zomaar zijn dat ik daar komende zomer weer even ga bivakkeren wanneer hij op vakantie is, net zoals ik vorige week enkele nachten deed. En nee, daar hoef je verder niks achter te zoeken, we zijn gewoon vrienden. En ja, dat kan ook al zijn we exen. Je hoeft elkaar immers niet te haten, toch?
 

Hoe doet ze dat toch?

De vraag die ik inmiddels heel vaak krijg is ‘hoe doe je het toch?’ en daar waar ik me vroeger nogal eens druk kon maken over hoe ik het allemaal rond kon breien, weet ik inmiddels precies waar mijn grens ligt. Toen een collega van me (zal geen namen noemen, maar denk dat je mijn blog wel leest!) laatst vroeg hoe ik het allemaal doe, besefte ik me dat mijn leven voor veel mensen een bizarre wirwar van gebeurtenissen en doelstellingen is. Laatst werd ik echter herinnerd aan de uitspraak ‘Embrace the glorious mess that you are’ en dat is precies wat ik doe. Mijn leven is wellicht voor de buitenwereld rommelig en chaotisch en bizar druk, maar dit is hoe ik op mijn best ben. Gaan, doen, beleven en genieten. En af en toe een stapje terug nemen.
 

En verder…

… heb ik niet zo veel nieuws geloof ik. Terwijl ik dit aan het typen ben, zit ik in een prachtig hotel in Maurach en heb ik zojuist voor de derde avond op rij een vijfgangen maaltijd gehad. Ik had verwacht dat ik na mijn voedselvergiftiging van vorige week echt nooit meer zo veel zou eten maar niks is minder waar. Ik ben bijna alweer vergeten dat ik 24 uur kokhalzend boven de plee heb gehangen. Ik heb mijn grenzen weer eens verlegd door over een staalkabel op 2.000 meter hoogte te lopen en hakte de knoop door om toch nog even naar Alaska te gaan deze zomer. Ohja en ik ben weer begonnen met trailrunnen. Ik ben echt zo nepper die dat alleen doet in de zomer, maar omdat ik nu mijn abonnement op de sportschool heb opgezegd, moet ik iets doen om (soort van) in vorm te blijven. Die vorm is trouwens echt om te huilen, want gisteren kwam ik nauwelijks de berg op. Het zal vast ook met die voedselvergiftiging en de bijkomende vermoeidheid van mijn verhuizing en rit hier naartoe te maken hebben gehad, maar beschamend was het wel een klein beetje.
 
En zoals elke maand deel ik weer even mijn meest populaire Instagram foto’s. Ik ben weinig actief op Insta de laatste tijd omdat ik het allemaal niet zo leuk meer vind en ik dus een stuk minder online ben dan voorheen. De druk om likes en volgers te krijgen ligt zo enorm hoog de laatste tijd, ik word er een beetje moe van. Sabine van Your Ambassadrice schreef er een pakkende blog over. Maar vooruit, bij deze zoals elke maand mijn meest populaire Instagram foto’s. Geen enkele kreeg meer dan 200 likes, dat zegt genoeg denk ik.
 
PicMonkey Collage-2
 
Tot zover mijn maandoverzicht van juni 2017. Het is inmiddels 22.00 uur en dus bedtijd voor mij. Morgenochtend heb ik geen programma maar wil ik een korte wandeling maken langs de oevers van de Achensee, voordat ik in de auto naar Vorarlberg stap. Fijne zondag allemaal en tot volgende maand!
 
Meer lezen? De volgende blogs vind je ook vast leuk:
Over mijn reis naar Amerika en waarom ik niet de Pacific Crest Trail ga lopen
Een ode aan Alaska: waarom ik zo van deze plek hou!
Hoera, ik ga op wereldreis!
 
Volg me voor een dagelijkse dosis outdoor & adventure inspiratie op Instagram en Facebook!
 
Dank je voor het delen!
 

10 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Receive a FREE and INSPIRING day hike packing list!

Sign up for my weekly hiking newsletter now and receive a FREE and INSPIRING day hike packing list that can be used for all your future hikes.