australië,  confessions van een travel blogger

Live vanuit Melbourne – dag Tasmanië!

Soms heb je reizen waarvan je hoopt dat er nooit een einde aan komt. Soms heb je reizen waarbij je aan het einde ergens, op een vreemde manier misschien, blij bent dat het voorbij is. Tasmanië was zo’n reis. Begrijp me niet verkeerd, ik heb genoten van deze reis en hij komt met stip binnen in mijn top-5 meest bijzondere reizen ooit, maar na een maand Tasmanië is het mooi geweest. Vanochtend in de huurauto op weg naar de luchthaven hadden we het erover, als een soort nabespreking van de reis. Of het een reis was die aan onze verwachtingen heeft voldaan (grotendeels), of we alles eruit hebben gehaald (meer dan dat!) en of we nog een keer terug komen hier. Bij die laatste werd het stil en wisten we het niet zo goed. “Misschien als we ooit weer eens in de buurt zijn, maar dan niet meer voor een maand” … In mijn antwoord, konden we ons beiden vinden.
 
Tasmanië is overweldigend. Het is zo Australisch en tegelijkertijd ook weer niet. Het is ruig en ook weer erg beschaafd en gecontroleerd. De mensen zijn verschrikkelijk vriendelijk, the great outdoors is hier overal waar je bent just around the corner en het is absoluut een plek die je zeker op je bucketlist moet zetten, mocht ie dat nog niet staan.
 
Reizen door Tasmanië is ook een uitdaging. De ene dag is het 30 graden en lig je met een zonnesteek op bed (meh) en de volgende dag kampeer je op 1.000 meter hoogte en vriest het ‘s nachts. Er zitten overal slangen die stuk voor stuk giftig zijn en niet aarzelen om je te grazen te nemen als je per ongeluk te dichtbij komt. Eten is duur, of je nu in de supermarkt bent of uit eten gaat, elke keer mag je weer een klein fortuin aftikken. Elke nacht ergens anders slapen en dus je tentje weer opnieuw opzetten en afbreken, is niet altijd even leuk, vooral niet als het (weer eens) regent. Gelukkig houden we van uitdagingen en kunnen we tegen een stootje.
 
Wifi was nauwelijks aanwezig en als het er al was, deed ie het niet. Mijn simkaart met 3G internet was een goede koop maar het blog heb ik laten verslonzen. Geen tijd, geen zin en geen energie om een post te schrijven en te uploaden terwijl het uren duurt en je eigenlijk naar bed wilt. Geen behoefte om te schrijven en alles te delen. Een hele lading blogs had ik van tevoren klaar gezet maar live zetten lukte niet. Ruim 10 dagen zette ik mijn laptop niet aan, gewoon omdat het niet goed voelde. Tijdens onze roadtrip reisden we naar de meest afgelegen plekken van Tasmanië, kampeerden we in alle eenzaamheid in de wildernis en genoot ik van de kangoeroes die steeds weer voor de tent rond hupten. Zelfs na 4 weken reageerde ik nog vol enthousiasme: ‘kijk, een kangoeroe’ en zat ik een uur naar een mama met haar joey te kijken.
 
Terwijl ik dit schrijf, zitten we op de luchthaven van Melbourne te wachten op de vlucht naar Singapore. Die vlucht moet ik nog wakker blijven, op de vlucht naar Amsterdam mag ik proberen te slapen, om bij aankomst zo min mogelijk last te hebben van de jetlag. Alhoewel ik een reiziger in hart en nieren ben, ben ik ook blij dat ik straks weer thuis ben. Thuis, waar ik lekker in mijn eigen bed kan liggen. Thuis, waar ik verse smoothies en pannen met soep maak in plaats van pasta uit zakjes of een cracker met pindakaas. Thuis, waar ik weer wifi heb, waar ik bij ga kletsen met vrienden en familie. Waar ik weer naar de sportschool kan (ja, dat mis ik echt!) en waar mijn kleren gewoon schoon ruiken als ze uit de wasmachine komen.
 
Tasmanië was geweldig en heeft me doen inzien wat een ontzettende geluksvogel ik ben, dat ik 3 maanden geleden nog in de Himalaya stond en nu alweer Down Under ben. Ik weet nu al dat mensen me gaan vragen als ik terug kom, ‘wat de volgende verre reis wordt’ maar weet je, het is even goed zo. Om mooie plekken te ontdekken hoef je niet per se naar de andere kant van de wereld. Ik kijk er naar uit om plannen te maken voor leuke tripjes binnen Europa, met vriendinnen en met Martijn. Ik kijk er naar uit om pad te gaan en the great outdoors just around the corner te ontdekken. Ik kijk er naar uit om woensdag naar Muse in Brussel te gaan! Om bij te kletsen met Marieke die straks weer thuis is na 3 maanden reizen door Latijns Amerika…
 
De verhalen over Tasmanië komen er aan, dat beloof ik. Deze plek verdient veel meer aandacht dan dat ze krijgt. In 4 weken tijd, zijn we slechts twee keer Nederlanders tegen gekomen. Voor de rest waren het bijna alleen maar Ozzies. Dat geeft wel aan hoe bijzonder en uniek Tasmanië is…
 
Heb jij dat gevoel wel eens gehad, dat een reis super was maar dat je ook blij was weer naar huis te gaan?
 
Meer lezen? De volgende blogs vind je ook vast leuk:
Over platte kangoeroes en zadelpijn
Tasmanië week 1 in foto’s
Tasmanië week 2 in foto’s
 
Dank je voor het delen!

14 Comments

  • Jenny - ikreis.net

    Herkenbaar! Een stedentrip of een weekendje weg, soms zijn er momenten dat het prima is dat het over is. Dat laatste had ik vorig weekend heel erg met Napels. Het was mooi, maar ergens miste er ook iets.

    Ook vriendlief is vannacht eindelijk thuisgekomen uit Napels (5 dagen later dan ik). We gaan dit weekend gewoon van de Nederlandse zon genieten en de stad in 😉

    • anto

      Ohhh ik vond Napels echt verschrikkelijk … is niet echt aardig van me om te zeggen, maar het was gewoon echt niet mijn stad. Gelukkig dacht mijn zus er hetzelfde over dus konden we lekker samen zeiken, maar hmmm, ik ga er echt nooit meer naartoe, en ik snap je dus volkomen!

  • Yvonne

    Wat een lekker eerlijk blog dit 🙂 Kan me voorstellen dat het nogal een dubbel gevoel geeft om terug naar huis te gaan. En wat lekker dat je gewoon de rust had om je blog te laten “verslonzen” en grotendeels wifiloos je vakantie door te gaan. Welkom thuis voor straks en geniet van de luxe. En de schone was 🙂

    • anto

      Dank je Yvonne! Ik dacht eerst in het vliegtuig nog van ‘goh, heb ik niet teveel lopen zeuren’ maar aan de andere kant, lucht ik graag mijn hart over dit soort dingen. De was staat aan, de boodschappen zijn gedaan, ik ben lekker moe en ga op tijd naar bedje toe vanavond 🙂

  • Rosanne

    Heel herkenbaar. Ik wilde altijd – en nog steeds – dolgraag rondreizen door West-Australië. Na mijn afstuderen, maar door het opzetten van mijn eigen bedrijf tijdens het afstuderen kwam het er uiteindelijk niet van. Toen ook mijn blog over Frankrijk steeds professionelere vorm aannam, besefte ik hoe bijzonder dat land eigenlijk is. Steeds meer. Hoe mooi de mensen zijn, en soms ook hoe verschrikkelijk nors. Hoe prachtig sommige plekken in Frankrijk zijn, mooier dan plekken aan de andere kant van de wereld. Ik besefte me dat het zo slecht niet was om nog even hier te blijven en me te specialiseren in dit land. Ik heb er mijn jeugd doorgebracht en kan er nu als specialist meer uithalen. En ook al blijf de droom ooit Australië te ontdekken, dit land is ook ZO prachtig. Bijzonder te zien dat jullie nu ongeveer hetzelfde ervaren.

    • anto

      Wat een fijne comment Rosanne, ik snap je volkomen! Wij willen ook nog graag naar West-Australië maar ben na deze reis een beetje huiverig geworden, ook omdat ik de echte bergen (lees: met sneeuw bedekte toppen) deze reis heel erg miste … dat wordt in het westen nog sterker straks natuurlijk. En je hebt gelijk, binnen ‘handbereik’ zijn zoveel mooie plekken, soms ik het jammer dat je als je zegt ‘ik ga naar Australië’ iedereen zegt ‘wwooowwww wat gaat’ maar als je zegt dat je naar Frankrijk en/of bijv. Duitsland gaat, het niemand iets kan schelen. Na deze reis heb ik wel weer ervaren wat een voorrecht het is om in Europa te wonen, waar alles dicht bij elkaar ligt, de mooiste en meest uiteenlopende plekken binnen handbereik ipv dat je naar de andere kant van het continent moet vliegen zoals Australiërs dat doen… proost op genieten van ons mooie Europa dus!

  • ivonne

    Wat herken ik veel van mijn gevoelens van onze laatste reis soor Australië. Ook wij hadden geregeld slecht weer (veel meer dan normaal) en het leven in het minitentje was niet altijd wat we er van verwacht hebben. Het Australische weer is en blijft onvoorspelbaar. Maar wat ben ik blij dat we het weer gedaan hebben en al dat moois hebben gezien. Kangoeroes die om mijn tent heen huppelen daar krijg ik geen genoeg van en thuis komen kan soms ook een feestje zijn. Ik ben benieuwd wat je nog meer laat zien van Tasmanië, want ik wil nog steeds dolgraag die kant op!

    • anto

      Ahh wat fijn om te horen zeg. Ik had dit blog geplaatst en toen ik in het vliegtuig zat dacht ik ‘was ik niet teveel aan het zeiken’ maar aan de andere kant voelde ik het zo … ons tentje was ook te klein en dat merkten we vooral tijdens het fietsen. Met twee personen plus alle bagage erin was gewoon niet altijd even handig (en gezellig) … tijdens de autoreis ging het beter maar het bleef krap. Volgende keer dus toch maar weer de grote tent mee. Meer blogs komen eraan!

  • Marieke

    Ik wilde je net appen om te vragen hoe het was toen ik bedacht dat ik je blog nog niet gelezen had. Inderdaad herkenbaar! Verwend door het vele reizen, maar ook de minder leuke kant soms en het verlangen naar thuis… Neem een dag als vandaag in Arica. Geen leuke mensen ontmoet tot op heden (hopelijk is dat straks in Peru anders), een saaie stad, eigenlijk wilde ik alvast verder reizen, maar mijn bus gaat niet vandaag. Gelukkig was daar een boek, een gitaar en internet waarop je je soms uren kunt vermaken en verbazen met het opzoeken van oude bekenden (tijd om bij te kletsen Anto!! ,-)).
    De vrijheid is heerlijk, het niets moeten en alles mogen, maar o je eigen bed, je eigen stek, je eigen vrienden en familie, gewoon thuis!
    Het goede van lang van huis zijn is ook plannen maken voor na thuiskomst, al zijn ze niet groots. Mijn voornemen is om meer naar (dag)festivals te gaan. Jij gaat vast mee toch? Misschien dat we Maaike ook mee krijgen?

  • Marieke

    Ik zie nergens dat ik mijn reactie kan aanpassen dus nog even een toevoeging in het verhaal op “zit ik niet teveel te zeiken”: hier in Arica is het klimaat super, nooit boven de 30 graden, zelden onder de 20 en amper regen…maar ja, daarentegen is er weinig te beleven hier. Ik zeik dus heel even lekker mee over deze plaats. ;-P

  • Marcella

    Leuk om te lezen Anto. En zeker ook wel herkenbaar, dat het soms juist ook heel fijn is om weer te thuis te komen. Al was dat tot nu toe maar heel soms, wat ons betreft! Ik ben benieuwd naar je artikelen over Tasmanië!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *