We12hike,  We12inspire

Lake Matheson en de Reflection Pond

De foto der foto’s die iedere toerist hier wil maken (nouja, bijna iedere) is die waarin Mount Cook, met 3.755 meter de hoogte berg van Nieuw Zeeland, weerspiegelt in Lake Matheson. In 2002 hadden wij pech met het weer hier in Glacier Country; we hebben niks anders dan regen, regen en nog eens regen gehad. Al druipend liepen we over de Franz Josef Glacier en geen enkele bergtop heeft zich tijdens die dagen laten zien. Uiteraard hebben we de 50 minuten durende wandeling naar Lake Matheson destijds gemaakt, ik had de ijdele hoop dat het wolkendek op miraculeuze wijze open zou trekken zodat ik alsnog dat gewilde plaatje kon schieten. Helaas…

Negen jaar later zijn we weer aan de “We(s)tcoast”; het regent hier gemiddeld 200 dagen per jaar en behoort tot een van de natste gebieden ter wereld. Nadat we onze plannen al hadden omgegooid om het superslechte weer dat op komst is te ontlopen, zijn we gisteren vol goede hoop naar Franz Josef gereden. Wat begon als zo’n mooie dag bij Lake Daniells waar we wakker werden met een prachtige zonsopkomst, eindigde in een deceptie. Zware, donkere wolken hadden zich samengepakt boven de Southern Alps. Bij de i-Site wisten ze ons te melden dat het de aankomende dagen waarschijnlijk bewolkt zou blijven. Zouden we Mount Cook dan weer niet te zien krijgen?

Ik heb inmiddels een behoorlijke slaapachterstand, de beten van de sandflies houden me regelmatig wakker en we zijn de laatste week gemiddeld elke dag zo rond 05.30 opgestaan. Tel daar doorzakmatrassen van berghutten en luidruchtige Israeliërs op de campsite bij op en je achterstand is zo ontstaan. Ons besluit was dus om vandaag eens geen wekker te zetten en een poging te wagen uit te slapen. Het weer zou immers slecht worden, dus een dag relaxen was precies wat we nodig hadden.

Omstreeks kwart voor 6 was Martijn echter al wakker. Hij ritste de tent open en riep “Wow, de bergen zijn uit de wolken”. Mijn reactie: “echt niet, ik ga verder slapen”. Okee, toch ook maar even kijken dan, ik dacht serieus dat het een grapje was. Maar inderdaad, geen wolkje aan de lucht. Martijn keek mij aan: “zullen we in de auto springen en naar Lake Matheson rijden voor die ene foto die je wilde maken?” En zo geschiedde. Binnen 5 minuten zaten we, nog half slapend in de auto. Eerst nog over een bergpas naar Fox rijden (een half uur) en eenmaal daar hadden we prachtig uitzicht op Mt. Cook. Maar, Reflection
Pond, het deel van het meer met de mooie reflectiefoto’s, is vanaf de parkeerplaats nog een klein uur lopen. De eerste wolken begonnen zich inmiddels al te vertonen, zouden we het redden om nog op tijd te zijn?

We lopen, inmiddels klaarwakker, alsof ons leven er vanaf hangt. We komen binnen 30 minuten in snelwandeltempo bij Reflection Pond aan en zien Mount Cook in de opkomende zon weerschijnen in het meer. Schitterend! Er zijn slechts een handjevol andere toeristen en weten dat we een heel bijzonder moment meegemaakt hebben. Martijn maakt een ontbijtje klaar (boterhammen met Nutella en pindakaas) en een half uur lang genieten we van het prachtige uitzicht. Helaas staat er een stevige wind en is de weerspiegeling al binnen enkele minuten weer verdwenen.

Na een uur “oh en ah” en veel foto’s gemaakt te hebben, wat erg lastig is tegen de zon in, lopen we terug naar de auto. Er pakken zich steeds meer wolken samen en als we uiteindelijk bij de auto zijn, is Mount Cook al weer onzichtbaar. De parkeerplaats staat inmiddels vol met auto’s en campers en ook de eerste touringcars zijn gearriveerd. Allemaal mensen die hoopvol naar Lake Matheson komen, hopende op dat ene mooie plaatje. Echter komt Mount Cook voorlopig niet meer uit de wolken en ik weet dat velen teleurgesteld naar huis zullen terugkeren. Ik ben echter zo blij als een kind en loop de rest van de dag met een lach op mijn gezicht rond….

 

 

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *