we12inspire

En toen was daar … the fall

Daar zit ik dan – het is een regenachtige zaterdagochtend en ik hang weer eens achter mijn laptop, vergezeld van een grote mok dampende thee en een hoofd dat bijna uit elkaar knalt van inspiratie. Maar … die komt er vooralsnog niet uit. Vorige week kwamen we terug van een persreis naar Friesland en terwijl ik aan het uitpakken was, realiseerde ik me dit:

 

twitter-printscreen
 
Twee maanden niet op reis. TWEE MAANDEN! Ik wist het al wel, maar had het weggestopt ergens in mijn hoofd. Nu dat mijn laatste reisje voorbij was, werd het realiteit. Twee maanden thuis, dat is echt so not me. Die avond ging ik op tijd naar bed en sliep als een roos. Ik was uitgeput na een supertof maar vermoeiend weekend en tegelijkertijd verheugde ik me best wel op die twee maanden thuis – en twee maanden niks!

 

The fall – deel 1

In het Engels had ik een hele leuke woordspeling bedacht, namelijk The Fall … dus die laat ik hier ook maar staan want anders klopt de strekking van het artikel niet meer zo…

 

Goed, the fall dus … in dit geval DE VAL. De val van mijn fiets die mijn leven op zijn kop zette en tevens dé reden waarom ik het dit najaar rustig aan moet gaan doen. Net voordat ik naar Alaska reisde, viel ik van mijn fiets en kneusde ik mijn enkel. Het was een op zichzelf staand ongeluk en er waren gelukkig geen anderen bij betrokken, maar leuk was het niet. Ik ga niet in detail uitleggen wat er gebeurd is, maar het was een regenachtige maandag en de fietspaden waren glad door al het water. Terwijl ik de brug af fietste, ben ik de macht over het stuur kwijt geraakt en voor ik het wist, lag ik op de grond.  Ik voelde meteen dat mijn enkel niet in orde was, dus ik sleepte mezelf naar huis. We gingen naar de EHBO-post en vervolgens naar het ziekenhuis, na 4 uur bleek dat mijn enkel gelukkig niet gebroken was, maar wel zwaar gekneusd. Op dat moment was ik er heel blij mee want met een gebroken enkel had ik nooit naar Alaska kunnen reizen, maar achteraf gezien was het wellicht beter geweest om hem wel te breken want dan herstel je beter. Het is nu 9 weken later en soms barst ik nog van de pijn.

 

Over precies 8 weken landt ons vliegtuig in Kathmandu en starten we onze trektocht naar Everest Base Camp. Het wordt de langste en zeer waarschijnlijk ook de zwaarste trek die we tot nu toe liepen, ook omdat we ook nog eens de zware variant hebben gekozen, namelijk die over de 5.400 meter hoge Cho La bergpas. Aangezien ik dat nooit kan met een pijnlijke enkel, besloot ik naar een fysiotherapeut te gaan. Daar bleek al snel dat ik het rustiger aan moest doen, geen bodypump lessen meer op de sportschool en vooral … opnieuw leren lopen, beginnende met een half uur. En zo geschiedde, met mijn nieuwe wandelschoenen, die me aangeboden zijn door Lowa. Inmiddels loop ik zo’n 10 km en vandaag oefen ik voor het eerst met een (redelijk zware) rugzak op. Iets wat ik normaal gesproken zonder moeite deed, is nu een enorme inspanning geworden…

 

Maar, dat was niet het enige. Mijn fysio vertelde me dat ik er enorm veel baat bij ga hebben als ik het rustig aan ga doen. Dus … veel slapen, tot rust komen (zowel geestelijk als lichamelijk) en mijn lichaam de kans geven zich te herstellen. BAM – dat was even niet waarop ik had gerekend, ik ben gewend full speed ahead  te gaan en dus zo veel mogelijk uit het leven te halen. Maar goed, dit najaar dus even niet.

 

Terug kijkend op de afgelopen weken kan het natuurlijk ook niet goed gaan, om volledig te herstellen en op tijd klaar en fit te zijn voor de Everest Base Camp Trek, moet ik mijn levensstijl aanpassen. Ik moet prioriteiten stellen om er zeker van te zijn dat het me gaat lukken om die bergpas over te komen. Het is ook niet slim, een lang weekend London (praktisch zonder slaap) gevolgd door een 6-daagse werkweek, dan door de week nog even naar Nederland – IJsland en dan verwachten dat je de volgende dagen normaal functioneert… ik ben de dertig gepasseerd en tja, dan werkt het niet meer zo, helaas.

 

Mensen vragen me “zeg Anto, waarom wilde je eigenlijk per se gaan ijsklimmen in Alaska” of “waarom ging je die trektocht eigenlijk lopen met een gekneusde enkel” … tja, daar kan ik geen duidelijk antwoord op geven. Maar als je net als ik een bepaalde drang hebt om dingen te doen en die drang zich al jaren (ja, JAREN!) in je brein bevindt, dan wil je niet horen “je kunt het beter niet doen”.  Dus niet doen, was voor mij geen optie. Heb ik er spijt van, dat dit ertoe heeft bijgedragen dat mijn herstel langer duurt en ik wellicht over 2 maanden nog steeds niet helemaal pijnvrij kan lopen? Nee. Ik heb namelijk nooit ergens spijt van … zie onderstaand een van mijn favoriete quotes.

 

Never regret anything
Location: Root Glacier in Wrangell St. Elias NP (Alaska)
 

De dingen die ik in Alaska heb gedaan, hebben wellicht mijn herstel wat vertraagd, maar dat is de consequentie en die aanvaard ik. Ze vormden een van de hoogtepunten van mijn Alaska trip en spijt neemt dat niet van me af… ik neem ze mee als leermoment op mijn reis naar herstel maar spijt? Nee, zeker niet!

 

The fall – deel 2

En dan is daar the fall deel 2. De andere fall, de autumn oftewel de herfst. Die is inmiddels al onderweg helaas. De dagen worden korter en het wordt kouder ‘s ochtends op de fiets. Het regent hele dagen en de warme, zwoele zomeravonden zijn niet meer. Hoe ouder ik word, hoe meer moeite ik krijg met het veranderen van de seizoenen. Ik kijk de winter nu al weer met angst en beven tegemoet en ben heel blij dat we dit jaar twee keer voor een langere periode op reis gaan, en we dus een groot deel van de Nederlandse winter kunnen overslaan. Eerst dus naar Nepal in november en dan naar Tasmanië in februari…

 

Maar … die korte dagen geven me ook de mogelijkheid om heel veel werk te verzetten terwijl ik op de bank hang met een pot thee en zak pepernoten. Er zitten dus grote veranderingen aan te komen op we12travel. Het is alweer bijna 2 jaar geleden dat we deze versie van de site live zetten, maar het is tijd voor veranderingen. Wij hebben veranderingen doorgemaakt en we12travel ook. We zijn dit blog ontgroeid, het past niet meer bij ons. De veranderingen zijn groot (althans, vinden wij) maar we houden het nog even voor ons… ergens in november is het zo ver en dan gaan we hopelijk live.

 

Het belangrijkste dat we hebben geleerd de afgelopen jaren, is wat werkt en wat niet werkt. Ik ben de schrijver en Martijn heeft besloten dat schrijven niet zijn ding is. Hij gaat zich dus bezighouden met het maken van onze video’s en doet het werk achter de schermen. Ook is hij veruit de beste fotograaf van ons tweeën maar daarentegen ben ik weer beter in het bewerken van foto’s. Zo maken we samen een sterk team!

 

Een ding dat zeker niet gaat veranderen, is dat we vrij van banners en reclame blijven. Ik heb de afgelopen maand veel tijd besteed aan het bekijken van andere blogs en reiswebsites en ben tot de conclusie gekomen dat ik het soms echt om te janken vindt dat men een supergave site heeft, maar dat die banner het dan toch weer zo verpest … dus nee, voor ons geen banners. Ook niet omdat het extra geld oplevert … die commercie kun je mooi in je derrière steken wat ons betreft.

 

Het werken aan we12travel versie 4.0 gaat veel tijd kosten en dit kan betekenen dat we minder artikelen gaan publiceren. Het allerbelangrijkste dat ik onlangs heb geleerd, is dat kwaliteit nog steeds boven kwantiteit staat. Ik sta liever voor mooie, inspirerende reisverhalen, dan elke dag een kort stukje met een stockfoto om maar mensen te blijven trekken en het bezoekersaantal omhoog te krikken. Onlangs schreef ik al dat ik blij ben met mijn huidige combi van bloggen en full-time werken en dat ik wat mij betreft de ideale combi heb gevonden (klik hier om het blog te lezen). Dus ik ga met name aan de kwaliteit van we12travel werken. Betere foto’s, mooiere verhalen en hopelijk meer bezoekers die daadwerkelijk geïnspireerd raken door er vaker op uit te trekken en een avontuurlijker leven te leiden.

 

get outdoors (1)
Location: Talkeetna Mountains (Alaska)
 

Twee uur later … ik zit nog steeds achter de laptop maar ga zo lekker naar buiten. Een paar uurtjes lopen over de Veluwezoom, mijn favoriete plekje in Nederland. Toen ik vanochtend wakker werd, was het niet mijn bedoeling dit blog te schrijven, want er moet veel gebeuren in huis (de was, boodschappen, een kapotte radiator fiksen, om zo eens wat te noemen). Echter toen ik de volgende blog van Caz van Y Travel Blog tegen kwam, voelde ik inspiratie opborrelen en dat was net even dat duwtje in de rug dat ik nodig had om te gaan zitten en te schrijven. De volgende zin in haar blog, raakte me enorm en leerde me dat het best okee is om soms even helemaal in te storten (zie deze Instagram post) :

Don’t be afraid to break. You will many times on the road to your dreams. Use that as the fuel needed to shine!”

 

Dus … ik ben klaar om te gaan. Ik ga mijn rugzak inpakken, ga lekker 11 km door de natuur stappen en eens kijken waar het me naartoe brengt. Of het pijnvrij gaat lukken betwijfel ik, maar goed, ik heb nog steeds 8 weken om te herstellen.

 

Fijne zondag allemaal!

 

Wil je meer lezen? Deze blogs vind je ook vast leuk!
– Happiness only real when shared? Traveling solo in Alaska!
– Reisplannen voor de zomer
– We gaan weer op droomreis

 

Dank je voor het delen!

 

Anto is een actieve dertiger die het liefst buiten op pad is en het avontuur op zoekt. Ze reist zo'n 100 dagen per jaar, in combinatie met een full-time baan. Ze houdt van hiken, goede wijn en is meestal met een iPhone in haar hand te vinden. Favoriete bestemmingen: Nieuw-Zeeland, Patagonië, Oostenrijk en Alaska

8 Comments

  • Jenny - ikreis.net

    Heerlijke post om te lezen!

    Nog anderhalve week, dan komt mijn zwarte gat. Of gaatje. Geen twee banen meer voor verschillende werkgevers. Uit loyaliteit 1,5 maand 6 dagen per week werken was misschien niet de slimste keus. Meer tijd voor mezelf, uitstapjes, reizen en vrienden. Ik kijk er naar uit!

    • anto

      Dank je Jenny! Dan heb jij het vast giga druk gehad zeg, geniet van de rust die er aan zit te komen, na één week bevalt het me nu al prima (duwt weer een handje pepernoten in haar mond…)

  • Milou

    Knap van je Anto! Ik denk dat wij als fervente reizigers allemaal dat moment kennen waar we onszelf even tegenkomen, en we even een stapje terug moeten nemen. Uiteindelijk zal dit denk ik heel leerzaam voor je zijn. Succes ermee! Hopelijk zie ik je snel weer om bij te kletsen 🙂

  • Linda | Meisje van de Wereld

    Enorm balen als je lichaam niet mee werkt, maar als ik 1 ding heb geleerd, is dat het zo belangrijk is om naar je lichaam te luisteren. Alleen maar doorbanjeren breekt je op de lange termijn alleen maar op. Maar dat kimt vast goed met die pepernoten erbij;-). Succes met het puzzelen aan de nieuwe website en het nemen van je rust!

    • anto

      Daar heb je helemaal gelijk in Linda. Het duurde even voor ik dat doorhad, maar nu ook de fysio dat aangeeft, is het toch even tijd om rustig aan te doen. En dank voor je succeswensen, gaat goed komen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Receive a FREE and INSPIRING day hike packing list!

Sign up for my weekly hiking newsletter now and receive a FREE and INSPIRING day hike packing list that can be used for all your future hikes.