argentinië

Vlucht naar de andere kant van de wereld

Het is een gewone dag in september en mijn laptop geeft 15.32 uur aan. Ik zit gapend op een kingsize bed in een luxe hotel in Buenos Aires. Lokale tijd: 10.32 uur. Nog anderhalf uur en dan gaat mijn reis écht van start. Eerst een lunch, gevolgd door een citytour, diner en tango dinner show. ETA in het hotel: ver na middernacht. De lokale middernacht. Ik ben inmiddels veel te lang wakker en toch kan ik niet slapen. Wanneer ik mijn hoofd op mijn perfect gevormde kussen leg en mijn ogen sluit, begint mijn hart te kloppen. Ik moet slapen van mezelf, nu kan het nog. Maar het lukt niet …

Je zou kunnen zeggen dat ik de afgelopen maanden in een soort van permanente jetlag heb geleefd. Niet alleen reisde ik veel binnen Europa maar ik stak maar liefst 4 keer “the Big Pond” over. De eerste keer was in maart toen ik op roadtrip door Patagonië ging. De tweede keer vloog ik naar British Columbia in Canada. Niet lang daarna volgde een persreis naar Curaçao en zojuist ben ik (opnieuw) aangekomen in Buenos Aires. Van GMT + 1 naar GMT -9 in een paar maanden. Ohnee wacht even, ik zat ook nog een tijdje in GMT +2 toen ik in Finland was. Van mensen in mijn omgeving krijg ik regelmatig te horen: je bent gek! Ik knik dan maar en doe alsof ze gelijk hebben want het aan gaan van de discussie heeft geen zin. Zij zien het als een last, ik zie het als een voorrecht dat ik zoveel van de wereld mag zien.

Afgelopen maandag pleegde ik weer eens een telefoontje naar de huisarts, of ze me een slaappil wilde geven voor in het vliegtuig. Dit doe ik sinds een aantal jaar omdat ik gewoon niet kan slapen in het vliegtuig. En aangezien een nacht overslaan eigenlijk geen goede optie is, schrijft ze steeds braaf en zonder mokken een receptje voor me uit. Overigens verdenk ik haar ervan dat het een placebo is. Met hoge verwachtingen sla ik na de maaltijd de pil achterover, wachten op de slaap die komen gaat. Alleen, hij komt niet. Steeds weer zit ik op die vliegtuigstoel. Oordoppen in, oogkleppen op. Rustig in en uit ademend, wachtend tot de slaap invalt. Maar dat doet ie niet. Ook niet met een dubbele dosis is vandaag duidelijk geworden. Nouja, ik ben zo’n 4 uur “weggeweest” en daarna werd ik elk half uur wakker doordat ik of  (onbedoeld) een por in mijn rug kreeg, een koudegolf voelde of iemand het nodig vond voor de honderdste keer de stewardess op te roepen door het welbekende knopje in te drukken. PING! Rot op met je herrie, ik wil slapen!

Eindelijk ben ik bij het punt waar ik naartoe wil: ik kan niet slapen! Elke keer als ik de oceaan oversteek, welke kant op dan ook, kan ik de slaap niet vatten. Ik beveel mezelf op allerlei mogelijkheden mijn best te doen zo moe mogelijk te zijn. Lang wakker blijven (pfft, rijden in Alaska zou verboden moeten worden na een lange vlucht), geen alcohol drinken, juist wel (veel!) alcohol drinken, niet slapen in het vliegtuig, wel slapen in het vliegtuig, het maakt allemaal niks uit. Als ik op een nieuwe bestemming aan kom aan het andere einde van de wereld, kan ik de slaap niet vatten. Sinds het begin van het schrijven van dit artikel (het is inmiddels 15:45 uur) heb ik ten minste 10 keer gegaapt. De noodzaak om te slapen, speelt door mijn hoofd. Ik wil wel, maar ik kan het niet. Beelden van mijn favoriete film Insomnia schieten door mij heen. Ik ben immers ook aan het werk, maar gelukkig hoef ik geen moord op te lossen.

Het niet kunnen slapen is voor mij niks nieuws. Het gaat al jaren zo maar omdat ik nu ineens behoorlijk vaak in een korte tijd de oceaan over stak, valt het me ineens op. De opwinding van het ontdekken neemt me volledig in zijn bezit. The excitement is the best part of it all!

Inmiddels is het 15:48 uur. 16 Minuten geleden begon ik met het tikken en nu is het af. Het is tijd om een douche te nemen, me aan te kleden en me onder te dompelen in het Argentijnse leven. Op naar de Diego Maradonna look-a-like in La Boca, de charmante met klinkertjes bestrate pleinen van San Telmo en het doolhof vol graftombes op de begraafplaats van La Recoleta. Het is tijd om me over te geven aan het gekkenhuis dat Buenos Aires heet. Enne…

TEXT HERE
Heb jij weleens last van slapeloosheid na een lange vlucht? Niet kunnen slapen van opwinding? Of juist van vermoeidheid? Tell me!

Meer lezen in het Nederlands? Klik op categorie NL om al onze Nederlandse artikelen te lezen. Meer persoonlijke verhalen in het Engels? Klik dan hier.

One Comment

  • Moeder van Antonette

    Hoi kindje wat een ellende niet slapen, maar dat deed je vroeger ook al niet
    alle baby’s en peuters sliepen de hele middag maar JIJ NIET je wilde toen al
    niks missen en alles om je heen zien. je bent nog niks veranderd.
    XXX mama enne voor de terugweg welterusten

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *