Austria,  We12hike

De keer dat ik “nee” zei tegen de bergen

Click here to read this post in English.

De blog die ik nu ga schrijven is niet de meest makkelijke. Alhoewel ik aan de buitenkant misschien stoer en avontuurlijk lijk, ben ik van binnen soms echt een angsthaas. Lopen over smalle richeltjes in de bergen en langs diepe afgronden is laat maar zeggen echt niet mijn ding. Vandaag daarom een persoonlijk verhaal over de keer dat ik “nee” zei …

Een aantal jaar geleden liepen we een deel van de Berliner Höhenweg in Oostenrijk. Van een oud-collega had ik gehoord dat dit één van de makkelijkste meerdaagse trektochten door alpien terrein was. Volgens hem zaten er wat lastige passages met touwen enzo op de route, maar was de tocht voor de rest vrij eenvoudig en goed te doen voor ervaren wandelaars. Daarop vertrouwend boekten we dus een wandelreis van 5 dagen / 4 nachten en voor we het goed en wel in de gaten hadden, zaten we in de auto op weg naar ons geliefde Oostenrijk.

Het weer zag er voor die week bijzonder goed uit, gemiddeld zo’n 25 graden en niets dan zon. De eerste wandeldag, van de vallei naar de berghut op de alm was vrij makkelijk. Goed, we moesten flink klimmen maar liepen grotendeels door het bos waardoor we lekker in de schaduw liepen. Tegen de tijd dat we bij de boomgrens aan kwamen, was de Gamshütte al in zicht. Eenmaal op het terras onder het genot van een biertje, hoorden we van andere wandelaars dat de volgende dag een flinke kluif zou gaan worden. Maar aangezien we allebei ervaren wandelaars zijn, maakten we ons daar niet al te veel zorgen over. Het bordje “Nur für Geübte” (alleen voor de geoefende wandelaars) had ik zeker wel gezien en uiteraard had ik ook online al wat research gedaan naar de tocht, maar echte zorgen maakte ik me nog niet.

berliner-hohenweg-collage
Red Bull geeft je veugels … (of toch niet?)

De volgende ochtend startten we zo vroeg mogelijk en binnen een uur had ik al door dat het niet gewoon bergwandelen was, maar inderdaad een flinke kluif. Of eigenlijk nog erger, een gigantische kluif… het eerste deel van de wandeling leidde ons over smalle geitenpaadjes dwars door de almen, met aan de linkerkant afgronden van honderden meters diep. Ik realiseerde me dat één misstap fataal kon zijn (hoe vaak hoor je het niet…) dus besloot het rustig aan te doen en me volledig te focussen op het veilig bereiken van de volgende hut. Daarnaast had mijn lichaam het moeilijk en vroeg constant om water en suikers. Nog niet halverwege de tocht was ik al compleet uitgeput en ik wist dat het moeilijkste stuk nog zou komen: twee rotsvelden van enkele kilometers oversteken, op het midden van de dag, in de brandende zon. Om heel eerlijk te zijn kan ik me van dit deel van de tocht niet zo goed meer herinneren, alleen dat ik me van het ene naar het andere rotsblok heb moeten voortslepen. Op een gegeven moment raakte Martijn lichtelijk geïrriteerd wat logisch was, ik kwam nauwelijks vooruit, moest om de haverklap drinken en vertraagde onze tocht enorm. Mijn rugzak leek wel gevuld met stenen en elke stap die ik maakte, kostte me bijna mijn leven, althans zo voelde het. Er leek geen einde aan de wandeling te komen en aan het einde van de dag, bleek dat we ruim 9 uur over 14 kilometer hadden gedaan…

berliner-hohenweg

De volgende ochtend deed mijn hele lichaam zeer. We besloten daarom de makkelijke versie van die dag te doen: terug naar het dal en via het Schlegeleis Stuwmeer terug omhoog naar Furtschagelhaus. Het was wederom een prachtige dag en het leek even goed te gaan, tot ik weer moest gaan klimmen. Elke stap die ik maakte kostte een vermogen aan energie en de zon brandde wederom op mijn huid. Eenmaal in de hut aangekomen viel ik op mijn knieën neer op het terras. Dit was niet mijn manier van vakantie vieren…

In de middag raakten we aan de praat met wat Nederlandse jongens die de tocht in omgekeerde route liepen. Ze vertelden ons dat de klim naar en afdaling van Schönbichler Horn enorm zwaar was en dat ze het flink benauwd hadden tijdens de tocht vanwege de steilheid van het pad. In de tussentijd keek ik over mijn schouder naar de tocht die voor mij lag… en had ik een voorgevoel dat ik de volgende dag nog maar eens goed moest overdenken. Martijn wilde daar niks van weten en zei dat ik het gewoon moest proberen. In de tussentijd, had ik gehoord dat er ook een makkelijke route naar de volgende hut was: eerst terug afdalen naar het dal, dan een stukje met de bus naar het volgende dal en vanaf hier omhoog lopen naar de de Berliner Hütte. Het voelde enorm fout om me hier op te focussen maar tegelijkertijd was ik enorm opgelucht dat ik de tocht van morgen niet persé hoefde te lopen. Op de een of andere manier bleef een stemmetje in mijn hoofd erop hameren dat de tocht van morgen via Schönbichler Horn geen goede optie was. De dagen ervoor had ik als zeer pittig ervaren en langs een staalkabel mezelf naar beneden laten zakken in die condities, klonk gewoon niet als een goed plan.

anto-glaciers

Wanneer je in de bergen bent, is het altijd moeilijk om je eigen capaciteiten in te schatten. Wat voor de een een ware hel is, is voor de ander een eenvoudige tocht en voor weer een ander iets daar tussenin. We hebben wandelingen gemaakt die omschreven werden als pittig maar we met twee vingers in de neus liepen en we hebben tochten gemaakt die als medium zwaar omschreven werden terwijl wij hem echt heel zwaar vonden. Als je gaat wandelen, moet je op je gevoel vertrouwen. En soms zegt dat gevoel iets wat je liever niet wilt horen. Zoiets als “stop nu, ga niet verder” of “wellicht is dit gewoon geen goed idee.” Dingen die je als wandelaar liever niet wilt horen. Immers, je wilt altijd de top bereiken en op dat moment terugkijken als je persoonlijke overwinning. Niemand wil echt “nee” zeggen en toegeven dat ze het eigenlijk niet aan kunnen. En alhoewel je het misschien niet gelooft, is “nee” zeggen soms moeilijker dan gewoon doorgaan en toch proberen…

lake-berliner-hohenweg

Toen ik “nee” zei tegen de tocht naar Schönbichler Horn, voelde in tranen in mijn ogen opwellen. Toegeven aan mijn eigen zwakte voelde als een enorm falen. Maar aan de andere kant voelde het als de juiste keuze, onafhankelijk van wat anderen er van vonden. De volgende ochtend liep Martijn naar boven en ik naar beneden (uiteraard in goed overleg!) en kwamen we halverwege, aan de andere kant van de berg, weer tegen. Toen ik hem vroeg hoe de tocht was geweest, was het enige dat hij zei: “ik denk niet dat je het leuk had gevonden.” Juist … mijn vermoedens werden bevestigd.

De rest van de middag hadden we een superfijne tijd bij de Berliner Hütte, die tot de dag van vandaag nog steeds een van mijn favoriete berghutten aller tijden is. Soms schaam ik me nog steeds een beetje dat ik niet gewoon de knop om heb gezet en toch ben gaan lopen. Gelukkig is er ook altijd dat stemmetje in mijn hoofd die me gerust stelt en me laat weten dat ik wél de juiste keuze maakte door “nee” te zeggen.

Ik heb verhalen gehoord van wandelaars die moesten terugkeren op hikes vanwege het weer, vanwege persoonlijke redenen of om welke andere reden dan ook. Alhoewel ik het heerlijk vind om mijn grenzen af en toe te verleggen, ben ik er inmiddels van overtuigd dat je dit niet altijd hoeft te doen. En dat je leven niet per se beter wordt van het halen van persoonlijke overwinningen. Tuurlijk, als in de sportschool ben doe ik graag die extra push-ups of gooi ik er nog wat extra kilo’s bij op in de BodyPump, maar ik ben blij dat ik heb geleerd nee te zeggen tegen het over de grenzen gaan in sommige gevallen. Ik ben blij dat ik nu eerlijk tegen Martijn en mezelf kan zeggen dat ik een bepaalde trail niet durf te lopen of niet wil lopen omdat ie te zwaar voor mij is. Ik ben geen alpinist of wonderkind en weet dat Martijn een stuk betere wandelaar is dan ik. Daarom gaat hij elk jaar ook met vrienden naar de Alpen, die wel hetzelfde niveau hebben zodat hij ook de moeilijkere tochten kan lopen.

anto-berliner-hohenweg

Ze zeggen weleens dat je je grenzen vooral moet blijven opzoeken en dat doe ik ook zeker (vorig jaar nog toen ik aan een staalkabel door de Dolomieten liep) maar ik ben er van overtuigd dat het kennen van je eigen grenzen een grotere uitdaging is dan het blijven pushen van jezelf. Alhoewel men beweert dat je het beste dood kunt gaan terwijl je hetgeen doet waar je het meeste van houdt, maar ik blijf liever gewoon nog even leven…

Overigens vermoed ik achteraf dat die week gewoon niet mijn week was. Inmiddels hebben we alweer diverse zware tochten gelopen en alhoewel ik nooit een ware alpinist zal worden, ben ik er van overtuigd dat als het niet zo gigantisch warm was geweest en ik me wellicht wat beter had voorbereid, ik de tocht gewoon had kunnen maken… maybe next time…

De maand mei is wandelmaand op we12travel. Gedurende deze maand delen we de leukste wandelingen en beste wandeltips met onze lezers. Eerder verschenen artikelen zijn:

– De beste (halve) dagwandelingen in de VS en Canada
– Waarom ik 32 kilometer over de Afsluitdijk liep
– Waar ik het over heb als ik over wandelen praat

Dank je voor het delen!

 

YOU MAY ALSO LIKE

Anto is a 30-something outdoor fan who travels the world about 100 days a year, combined with a full-time office job. She loves to go hiking, enjoys a good class of wine and can usually be found with an iPhone in her hand. Favorite destinations: New Zealand, Patagonia, Austria and Alaska.

7 Comments

  • Sandra

    Heel goed dat je naar je gevoel luistert en dat je er inmiddels vrede mee hebt. Ik herken sommige stukken heel goed, zoals van die rotsstukken. Echt hell vind ik die. Of afdalingen met los zand, shoot me. Ik ben al een aantal keer flink gevallen, daar kunnen geen bergschoenen tegenop. De zwaarste wandeling die ik maakte was op Tenerife, een afdaling van zo’n zes uur. Die was vooral lichamelijk zwaar, veel klimmen en weer laten vallen, bukken en door water. Ik heb met hypermobiliteit sowieso wat sneller last, maar dit sloeg echt alles!

    • anto

      Thanks San… jaaa afdaling op los zand zijn ook niet tof, vooral als het een hele steile is. Gelukkig wordt het makkelijker naarmate je het vaker doet maar helaas hebben we hier in Nederland niet zo veel bergen om te oeferen. Welke wandeling heb je op Tenerife gemaakt? Dat was onze tweede keus voor volgende week, hebben nu toch een andere bestemming geboekt!

  • Chris

    Wow. Soms is nee zeggen wel beter idd. Zelf heb ik nogal moeite met als ik een itinerary heb en er drijgt iets niet te lukken ivm tijd gebrek of iets. Daar zit ik dan nog wel een week of twee mee hoor. Maar goed. shit happens laten we maar zeggen en beter een keer nee dan dat er wat fout gaat!!

    • anto

      Ohhh ja dat is ook zo herkenbaar … shit happens idd maar soms is het even balen. Opstaan en doorgaan, klinkt makkelijk maar is soms toch heel moeilijk!

  • Tarah

    Heel mooi voorbeeld over hoe je eigen grenzen kunt herkennen en de moed hebben om deze te accepteren! Dank je voor het delen hiervan, Anto!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Receive a FREE and INSPIRING day hike packing list!

Sign up for my weekly hiking newsletter now and receive a FREE and INSPIRING day hike packing list that can be used for all your future hikes.