confessions van een travel blogger,  sunday social travel talk

Confessions: waarom het tellen van landen voor mij niet belangrijk is …

“67 countries and counting” …

Regelmatig stuit ik op social media profielen van mede-bloggers die nadrukkelijk laten weten hoeveel landen ze bezocht hebben. Telkens als ik dat zie, kan ik er niks aan doen maar denk ik:  “en waarom moet dat indruk op mij maken? Of op iemand anders?”

 

Eerlijk gezegd ben ik er niet zeker van hoeveel landen ik bezocht heb. Ik heb het ooit geteld voor we12travel maar dat was meer dan een jaar geleden. Ik denk dat het zo’n 43 landen zijn… Okee ik ben even terug gegaan naar de betreffende pagina en het zijn er 46. Ik heb het lijstje destijds gemaakt omdat het toch wel een beetje van je verwacht wordt als blogger dat je zo’n overzichtje hebt maar in alle eerlijkheid … I couldn’t care less! Ik ga je uitleggen waarom en proberen dit te doen zonder anderen, die landen tellen wel belangrijk vinden, daarmee te kwetsen.

 

Ik kan me nog heel goed mijn eerste “buitenland ervaring” herinneren. Alhoewel ik ben opgegroeid tegen de Duitse grens aan, gingen we nooit de grens over tot ik vier jaar was. Mijn ouders besloten toen om mij mee te nemen naar de Alpen omdat ik destijds een zware vorm van astma had. Ze wilden dat ik rond kon lopen in een omgeving met schone lucht zodat ik weer normaal kon ademen.

 

In het holst van de nacht reden we thuis weg in onze oranje Opel Kadet en na ongeveer tien minuten kwamen we bij de Duitse grens aan. Mijn vader draaide het raam open en een geuniformde douanier stak zijn hand naar binnen. “Passporte bitte!” Hij bladerde er vluchtig doorheen, knikte kort en gaf de paspoorten terug aan mijn vader. We mochten Duitsland binnen, op naar Oostenrijk!

 

Alhoewel ik het toen ik nog klein was best spannend vond om naar het buitenland te gaan, heb ik er inmiddels weinig meer mee. Althans, met het oversteken van de grens. Sinds de grenzen van Europa grotendeels opengesteld zijn, is het oversteken van het ene land naar het andere land over een denkbeeldige lijn ineens een stuk minder spannend. Tegenwoordig heb je het nauwelijks meer in de gaten binnen Europa, het enige waar je aan het merkt is het bord “Wilkommen in Deutsland” of zoiets. De grens oversteken deed ik zo vaak, er was echt niks bijzonders meer aan. Nadat mijn ouders scheidden en we dus helaas niet meer naar Oostenrijk gingen, verhuisde mijn moeder naar een dorp in de Achterhoek. Als ik haar ging opzoeken, reed ik meestal “over Duitsland” omdat dat de kortste route was.

 

Tijdens mijn tienerjaren kwam mijn Australische penvriendin Amy mij opzoeken. We stonden op een gegeven moment op het station in het dorp waar ik woonde, toen de ICE naar Duitsland langs kwam rijden. Ik vertelde haar dat je in die trein binnen vijf minuten in Duitsland was en ze keer me met open mond aan. Ik wilde dat ik me eerder had gerealiseerd dat het voor haar heel bijzonder was om even naar een ander land te gaan. Helaas hadden we geen tijd meer om “even naar Duitsland te rijden.”

 

Maar goed, terug naar het tellen van landen. Alhoewel bijna 50 landen best veel is, denk ik dat het weinig zegt over je reiservaring. Tuurlijk zegt het best wel wat, maar uiteindelijk is het ook maar gewoon een nummer. Veel mensen die ik ken, noemen Luxemburg als een van de landen waar ze geweest zijn. Meestal komt dit erop neer dat ze er doorheen gereden zijn op weg naar het zuiden, maar écht bezocht hebben ze het niet. Je rijdt het land binnen, rijdt er weer uit en tadaa, je voegt weer een land aan je lijstje toe… maar heb je het ook daadwerkelijk ervaren?

 

Ik geef het eerlijk toe, ook wij hebben landen op onze lijst die we maar nauwelijks gezien hebben. Zo prijkt Laos op onze been there list maar eigenlijk brachten we hier maar een week door. Vier dagen op Khone Island en drie dagen op het Bolaven Plateau. We zijn er dus geweest, maar dat we het land echt gezien hebben… nou nee. Echter brachten we tijdens dezelfde reis ook een week in Cambodja door. Hier reisden we in een week van Siem Reap naar Pnom Penh en over land door naar Kratie en Stung Treng. We doorkruisten per auto het hele land en daarvan vind ik dus wel dat ik kan zeggen “ik heb het gezien. En ervaren.”

 

Zie je het verschil?

 

Ik heb reizigers ontmoet uit Australië die meer van Europa hadden gezien dan van hun eigen land omdat ze daar nauwelijks gereisd hadden. Ik heb een tijdje doorgebracht met Engelsen die heel Zuid-Amerika doorgereisd hadden, maar nog nooit in Schotland waren geweest, wat nog geen twee uur rijden bij hen vandaan ligt. Als ik andere reizigers spreek en ze vertel dat ik soms net zo graag mijn eigen omgeving verken dan dat ik neerplof op een viezig strand op (bijvoorbeeld) Bali, kijken ze me veelbetekenend aan en zijn ze het met me eens dat we massaal meer onze backyard moeten gaan verkennen. En toch blijven we massaal tickets boeken naar de andere kant van de wereld om zo snel mogelijk die bucketlist met bestemmingen af te werken… Althans, zo voelt het soms voor mij. En dan heb ik het heus niet alleen over bloggers, maar ook over mensen die ik in het dagelijks leven spreek. “Ohja, Nepal! Staat ook nog op ons lijstje.” Of zoiets…

 

De foto hieronder is gemaakt in Patagonië. En dan niet op de toeristische plekken waar iedereen komt, maar helemaal in het zuidelijkste puntje van Chili, daar waar slechts één keer per week een boot komt en waar voor de rest helemaal niks is. Het was mijn derde keer in Chili en toch was deze ervaring stukken waardevoller dan het afstrepen van bijvoorbeeld Brazilië op “mijn lijst”.
 

end-of-the-world

 

Ik zou veel meer landen bezocht kunnen hebben als ik dat had gewild, waarmee ik mijn lijst met bezochte landen nog indrukwekkender kan maken. Als ik maar niet terug was gegaan naar Nieuw-Zeeland om daar zes weken rond te gaan reizen. In die zes weken had ik ook midden-Amerika “kunnen doen”. Of ik had een roadtrip door de (vast heel mooie) Balkan kunnen maken om mijn aantal bezochte landen op te krikken, maar toch kies ik er steeds weer voor om terug te gaan naar Oostenrijk.

 

Toch koos ik er steeds weer voor om dat niet te doen. Een stempel meer of minder voelt voor mij niet waardevol, het heeft namelijk weinig te maken met het écht ervaren van een land. Ik ga volgend jaar terug naar Australië en hopelijk ook nog naar Amerika, waar ik al zo vaak geweest ben. Ik kan zonder moeite ten minste tien plekken in Amerika opnoemen die ik liever zou zien dan pak hem beet enkele Aziatische landen. Misschien moet ik dat maar eens in mijn Twitter profiel zetten: 46 landen en 10 USA Staten … eens kijken of het iemand opvalt…

 

Mensen – wat vinden jullie? Positief of negatief? Vind jij het belangrijk om landen te tellen? Zegt het wel écht iets over je reiservaring?

 

Meer confessions lezen? Check dan deze blogs:
Mijn tweede verjaardag als echte blogger
Confessions van een wandelende travel blogger
Waarom ik 32 kilometer over de Afsluitdijk liep

 

Dank je voor het delen!

 

19 Comments

  • Sandra van Bijsterveld

    Helemaal mee eens! Ik tel ze niet en hoewel er heus wel landen zijn die ik graag wil leren kennen, is het zeker niet mijn doel om er zoveel mogelijk te bezoeken. Dat heeft ook met mijn karakter te maken: ik ken liever een klein deel van de wereld goed, dan heel veel landen een beetje. En ja, wat is er nog veel moois te ontdekken in Nederland en Duitsland (ook deels in mijn ‘backyard’. Fijn stuk weer!

    • anto

      Dank je Sandra! En helemaal mee eens, liever een deel goed kennen dan altijd het idee hebben “goh, ik heb het niet goed gezien” en dan spijt hebben. In NL en DE is zeker nog veel moois te zien, soms zeker zo mooi als ver weg. Doe mij de Veluwe maar haha!

  • Linda | Meisje van de Wereld

    Laatst heb ik er een soortgelijk artikel over geschreven nav iemand die alle landen ter wereld had bezocht. Hierbij bezocht hij in een dag 23 landen geloof ik, waarbij ik me dus afvraag hoeveel je echt meekrijgt van een land. Helemaal niets dus, om Nederland te bezoeken, stond hij waarschijnlijk op het drielandenpunt. Voor het artikel ben ik ook eens gaan tellen, maar daarvoor had ik eerlijk gezegd ook geen idee. Iedereen moet doen wat hij wilt, maar ik vind het niet altijd relevant. Als ik alleen al de keren tel dat ik naar Frankrijk, Italie en Spanje ben geweest. Verre bestemmingen probeer ik vaak wel meer af te wisselen, maar ik zou er ook geen probleem mee hebben om sommige landen nog eens te bezoeken!

    • anto

      Ohh ja dat artikel heb ik gelezen (van die reiziger dan, jouw blog moet ik nog lezen) … dat slaat echt nergens op, 23 landen op 1 dag … het is best leuk om af en toe te kijken, maar ik ben meer van de ervaringen. Een nieuwe bestemming is leuk, maar geen must voor mij.

  • chantal

    Ik ben het zo met je eens! Het gaat niet om het landen tellen maar juist om de ervaringen die je opdoet, de plekken die je in een land ziet. En dus niet in een lijstje die je bijhoudt en landen die is kunt afstrepen.

    • anto

      Thanks meid! Die lijstjes, daar word ik echt gek van… ik snap best dat er dingen zijn die je graag nog eens wilt, maar die mentaliteit zo van “been there, done that, op naar de volgende op de lijst” is echt te sneu …

  • Jenny - ikreis.net

    Lekker belangrijk, dat tellen. Hoewel ik ongeveer weet waar mijn teller staat, doe ik niet echt mijn best dat getal op te voeren. Afgelopen zomer vanuit Argentinië had ik makkelijk een uitstap kunnen maken maar Paraguay of Uruguay, maar dat doe ik liever als ik meer tijd heb.

    Ik ben meer dan 10 keer in Indonesië geweest en heb daar meer dan 10 eilanden bezocht. Van Pulau Weh in het uiterste westen tot Papua in het oosten. Toch ben ik nog lang niet klaar in dat land. Minder verscheidenheid in mijn stempels? Nou en, als je maar lol hebt.

    • anto

      Wow – 10 keer Indonesië… ga jou zeker nog een keer berichten als we die kant op gaan. Wij zijn idd ook niet naar Paraguay en Uruguay gegaan, voor een of twee dagen vond ik dat echt niet zinvol …

  • Tikva

    Die quote had van mij kunnen komen, want ik heb precies 67 landen. En ja ik vind het dus wel belangrijk.. maar met nuance. Zeker voor een reisblogger waarbij het bij de meeste van ons toch voor een groot deel gaat om geven van tips is het wel belangrijk. (Tenzij je je specialist bent in een regio, waar je dan veel van weet of echt alleen ervaringen opschrijft). Vind het altijd bijzonder als mensen die voor de 1e keer gaan backpacken advies geven over backpacken. Zelfde met dingen als “het mooiste strand van azie” en dan alleen in Thailand geweest zijn. Als iemand meer landen heeft bezocht vertrouw ik meer op zijn/haar mening. Waarbij 40 of 60 niet meer zoveel uitmaakt hoor maar 20 of 40 voor mijn gevoel weer wel.

    Ik had zelf een uitdaging 50 landen voor mijn 30e. Ik vond dat zelf echt leuk om een tijdje veel nieuwe landen te bezoeken. Nu kies ik trouwens steeds vaker voor oude favorieten. Zeker binnen Europa is het echt heel makkelijk en goedkoop om telkens weer een nieuw landje te verkennen en ik denk dat je door naar plekken zoals Sarajevo op de Baltische staten te gaan (als is het maar voor een lang weekend) ook al veel leert van onze recente geschiedenis. Wat is dan belangrijk? niet perse de hoeveelheid landen wel denk wat je erdoor kunt leren.

    Tenslotte nog je voorbeeld van landje pikken, tja.. dat doe ik wel eens. Kijk als iemand 60 landen heeft bezocht en dan de meeste alleen maar doorheen bent gegaan dat heeft geen nut, dan is het alleen voor het opscheppen. Maar je mag best wat van die landen hebben, zo ben ik zelf in Vaticaanstad, Andorra, Roemenië, Slovenië en Costa Rica minder dan 48 uur geweest maar daar staan weer landen tegenover zoals Peru, Mexico en Nepal, waar we dan 5 a 7 weken doorbachten of Thailand (meerdere keren ). Ken je een land dan? nee maar je hebt er wel een gevoel bij. Bovendien vraag ik me af of je een land wel echt kunt kennen, zelf binnen Nederland maakt het al enorm uit waar je woont. Maar zoals in jouw voorbeeld Cambodja eerst een keer 1 week (siem reap, Sihanoukville, PP) toen dacht ik ook een goed gevoel te hebben van het land maar toen we 8 jaar later gingen we weer terug en zagen we in 1,5 week weer een hele andere kant van het land (Kampot, Koh Rong, Koh Kong).

    • anto

      Ohh toevallig, ik had hem echt verzonnen … het aantal dan, niet de quote. Jouw uitdaging lijkt me prima en ook nog best haalbaar volgens mij 😉 wat ik soms jammer vind is dat mensen heel erg opscheppen over hun reiservaring terwijl ze eigenlijk niks van een land afweten. Ik ga geen blogs schrijven over Laos omdat ik niet genoeg uit eigen ervaring kan schrijven hoe het nou écht is daar. Je kunt je dan beter richten op de landen die je wel goed kent in plaats van overal maar over te willen schrijven. Tuurlijk ben ik blij als ik weer een nieuwe bestemming kan toevoegen, maar het afstrepen van een lijstje, bah… ik stond dit jaar op de gletsjer in Alaska toen in een groepje Hollanders tegenkwam: “zo, dit kan ook weer van de lijst” stelletje verwende sukkels. Just my two cents though …

  • Sigrid | My Travel Secret

    Ik ben daar ook echt niet mee bezig en mijn doel is al helemaal niet om zo veel mogelijk landen te bezoeken, maar ik moet bekennen dat ik altijd wel blij word van stempels in mijn paspoort 😉 Niet om indruk op anderen te maken, maar meer voor mezelf om terug te kijken en herinneringen op te doen. Laatst kwam ik een meisje tegen dat in 6 wkn tijd, 6 landen van zuidoost-Azië kon afstrepen. Daar kan ik helemaal niks mee en ik ben dan ook helemaal niet onder de indruk van zo’n verhaal. Denk alleen maar “Meid..wat zonde!! Jij hebt niet eens écht van deze prachtige landen kunnen genieten”

    • anto

      Okee ik moet ook toegeven, ik baal straks wel als ik een nieuw paspoort krijg omdat ik dan mijn stempels kwijt ben. Het is inderdaad jammer dat sommige reizigers niet eens van een bestemmingen kunnen genieten. Aan de andere kant, ze moeten het zelf weten, maar ik kan er idd weinig mee… veel reisplezier nog!

  • Robert | Traveljunks

    Het boeit me echt voor geen meter en het blijft ook een beetje appels met peren vergelijken. Ik zou goed moeten nadenken hoeveel het er zijn geweest. Wat doe ik met landen die niet meer bestaan, of die velen die er uit één zijn voortgekomen? Andorra, Liechtenstein en ga zo maar door. Tellen mensen die serieus mee? Hebben ze er dan ook geslapen? 😉 Ik heb twee landen vaker dan 20x bezocht, waarvan de kortste bezoeken 3 overnachtingen hadden en de langste 24. “Zonde” hoor ik vaak van andere reizigers, want “in diezelfde tijd had je zoveel andere landen kunnen bezoeken…” Ze begrijpen het gewoon niet denk ik dan maar. Of het wel of niet belangrijk is is puur persoonlijk 😉

  • Jessica

    Ik word daar ook een beetje allergisch van; mensen die landen afvinken alsof het een bingo-spel is. Even een grens oversteken en tadaaaaa: weer een land erbij. Ik ga graag terug naar landen, dus mijn teller zal vast niet zo hoog staan. Maar mensen kijken me dan soms ook vreemd aan dat ik gemakkelijk een week in dezelfde stad kan blijven. Andersom snap ik niet waar mensen die energie vandaan halen om iedere dag naar een andere hotspot te reizen ;p Goed artikel en interessant om over na te denken!

    • anto

      Haha ja een bingo spel idd, die had ik zelf nog niet bedacht. Heerlijk toch, een week op dezelfde plek blijven. Soms vind ik al dat we snel reizen en zou ik het heerlijk vinden om het iets rustiger aan te doen. Maar aan de andere kant, rustig aan doen kan thuis ook 😉

  • Carolien

    Nieuwe landen bezoeken vind ik heerlijk en ik wil er nog zoveel zien /ervaren. En yes ik heb dan ook een soort van bucketlist in mijn achterhoofd. Maar nee, het zoveel mogelijk afstrepen van landen is niet mijn doel. Ik weet niet hoeveel landen ik heb bezocht en het boeit me niet. Ik ben ook ‘slecht’ bezig, want bezoek dezelfde landen vaak meerdere keren, zoals 4x Australië. En ja ik vind het ook altijd grappig als jonge backpackers die dan 1x in Australië zijn geweest naar de standaard plekken zegt Australië te kennen. Overigens vind ik na 4x Australië nog niet dat ik het land echt ken, je blijft als reiziger toch vaak een ‘buitenstaander’. Maar om terug te komen op zoveel mogelijk landen ver weg. Ik hou erg van het spotten van dieren. Maar ik word van het spotten van (burlende) herten in NL even blij als van het zien van apen in Costa Rica. Genieten doe ik overal en vooral als ik ergens de tijd voor heb. Mindfullness. Zonder zweverig te worden vind ik dat het belangrijkste. Met aandacht dingen doen en er van genieten. Afspreken van landen alleen om het afspreken hoort daar voor mij niet bij. Maar goed, ieder zijn ding toch? Ik veroordeel mensen niet die dat wel als doel hebben. Een doel hebben in het leven is belangrijk dus als jij geniet vh afspreken van lijstjes, vooral doen!!

    • anto

      Klopt helemaal, ieder zijn ding. Ben het met je eens dat je een land vaak helemaal niet echt leert kennen. Ben inmiddels 6 keer in Canada geweest, telkens op een andere plek en nog steeds zijn er zoveel verrassingen en onontdekte plekken voor mij. Ga dit jaar weer naar Australië, ook dat is een land dat je volgens mij nooit helemaal leert kennen. Heb er superveel zin in. Costa Rica lijkt me ook gaaf trouwens, veel goed verhalen over gehoord. Toch maar eens overwegen dus!

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *