confessions van een travel blogger,  sunday social travel talk

Confessions: de blogger burn-out roept!

Hi, ik ben Anto en ik ben een workaholic.
 
Het is maandagavond en ik kom net terug van mijn avondwandeling. Nu dat we de klok een uur vooruit hebben gezet, probeer ik elke avond na het eten een rondje te lopen (wandelen of rennen), voor ik de kans krijg mijn laptop aan te zetten en de rest van de avond op mijn computerscherm gefocust te zijn. We wonen vlak aan de Rijn en ik vind het heerlijk om even uit te waaien. Vanavond liep ik tegen de wind in en terwijl de laatste zonnestralen van de dag mijn gezicht verwarmden, werd ik ineens overmand door een golf van emotie. Het kan PMS geweest zijn of gewoon een reality check. Ik had al drie weken achter elkaar met een pijnlijke schouder en rug op de bank gelegen en daar had ik flink de balen van. Ik had eerder naar mijn lichaam moeten luisteren. Bij deze mijn verhaal:
 
Precies een jaar geleden meld ik me voor het eerst sinds lange tijd bij de huisarts. Ik heb al een tijdje last van mijn linkerpols en de pijn gaat maar niet over. Het blijkt een peesontsteking te zijn die alleen weggaat met rust. Uiteraard ben ik niet echt in de positie om het rustig aan te doen, vooral omdat mijn blog in de lift zit. Rustig aan doen kan altijd nog, toch?
 
Een paar weken later moet ik me voor het eerst sinds jaren ziek melden op het werk omdat ik met een bronchitis op bed lig. Op zich is het geen verrassing want op het kantoor waar ik werk is iedereen inmiddels ziek geweest, maar in het verleden was ik vaak wel degene die genoeg weerstand had om een virus over te slaan. Deze keer nam het mij toch te grazen en lag ik zomaar een paar dagen knock out op bed. Het duurde een tijdje, maar ik herstelde en werkte na een paar dagen rust genomen te hebben, gewoon lekker door, terwijl mijn pols ook nog steeds niet hersteld was…
 
Ik reisde vrolijk verder, blogde aan een stuk door en werkte me een slag in de rondte op kantoor. Hierdoor voelde ik me enorm rusteloos. Ik was met zoveel dingen tegelijk bezig en had geen idee hoe ik alles tegelijkertijd aan de gang kon houden. Ik werd regelmatig midden in de nacht wakker met een kloppend hart, me zorgen makende over hoe ik dat artikel op tijd af ging krijgen (voor een door mijzelf gecreëerde deadline!) of hoe ik tijd ging vrijmaken om deze te promoten.
 
confessions
 
Aan het begin van de zomer reisde ik af naar Zweden, waar ik door een teek werd gebeten. Het was geen levensbedreigende situatie maar het was allesbehalve fijn. Voor de zekerheid schreef de huisarts me een antibiotica-kuur voor omdat ze niet met zekerheid kon zeggen of de teek al dan geen Lyme bij zich droeg. Normaal gesproken zou mijn lichaam dat zonder problemen aan kunnen, maar dit keer kreeg ik er een flinke opdonder van en was mijn lichaam gesloopt. Echter moest ik nog wel een aantal artikelen schrijven voor ik naar Alaska ging dus werkte ik vrolijk door.
 
Tijdens de laatste voorbereidingen voor mijn werk-reis (niet te verwarren met een persreis) naar Alaska was ik behoorlijk gestrest. Niet alleen omdat het programma bomvol zat met gave dingen, maar ook omdat ik daar nauwelijks internet zou hebben en ik dus druk was met het vooruit schrijven van artikelen voor de site. Daarnaast moest ik vanalles regelen en voorbereiden. Ik zou op vrijdag naar IJsland vliegen en de zondag erna door naar Alaska, maar de maandag ervoor sloeg het noodlot toe. Toen ik na een drukke dag op het werk naar huis fietste en het gutste van de regen, kreeg ik een ongelukje met de fiets en smakte ik met flinke vaart tegen de grond. Al bij het neervallen op het asfalt, voelde ik dat het niet in orde was. Ik sleepte me naar huis en daar bleek dat mijn enkel enorm veel pijn deed. Ik belandde die avond op de EHBO en bracht hier enkele duren door, omdat ik niet bepaald een noodgeval was. Ik bleef mezelf ervan overtuigen dat mijn enkel gewoon niet gebroken kon zijn, want dat zou het einde van mijn Alaska plannen betekenen.
 
Na uren in spanning te hebben doorgebracht, bleek mijn enkel niet gebroken maar zwaar gekneusd te zijn. Ik mocht naar Alaska, maar zou niet of beperkt kunnen wandelen en al helemaal niet kunnen ijsklimmen. Ik had uren willen janken maar dat lukte me niet, in plaats daarvan gaf ik mezelf op mijn kop dat ik zo stom was geweest niet goed op te letten met fietsen. Als ik niet zo gestrest was geweest en mijn gedachten gewoon bij het verkeer had gehouden, was dat ongeluk misschien niet gebeurd. Ik slikte die week hele dozen pijnstillers en vertrok op vrijdag zoals gepland naar IJsland, waar ik anderhalve dag met mijn vriendin Birna doorbracht. Op zondag vloog ik door naar Alaska. Terwijl ik naar de klanken van Eddie Vedder (soundtrack van Into the Wild) luisterde en het vliegtuig opsteeg met bestemming Anchorage, liepen de tranen dan eindelijk over mijn wangen. Van de pijn, maar ook van geluk omdat ik eindelijk op weg was naar de plek waar ik jaren geleden mijn hart was verloren.
 
Uiteraard ging ik gewoon ijsklimmen en wandelen. Ter plaatse dacht ik dat het wel kon en ik tapete mijn enkel steeds weer dik in. Lading pijnstillers erin en hupsakee, geen gezeur.
 
iceclimbing
 
Toen ik terug kwam uit Alaska dacht ik dat een paar weken rust mijn enkel goed zou doen. Echter begon ik me begin september toch een beetje zorgen te maken, mijn enkel deed nog steeds zeer en over minder dan twee maanden zouden we naar Nepal vliegen om de trektocht naar Everest Base Camp te maken. Ik wendde me tot een fysiotherapeut en zij leerde me opnieuw hoe ik kon lopen. Heel frustrerend, vooral voor iemand die altijd buiten aan de wandel is. Gelukkig zag ik de ernst van de situatie in en volgde ik alle aanwijzingen en instructies van mijn therapeut goed op. Net voor ik naar Nepal zou gaan, werd ik ‘ontslagen’ en had ik er alle vertrouwen in dat het goed zou komen met Nepal.
 
In de tussentijd bleven de cijfers van we12travel stijgen en besloten we dat het tijd was voor een nieuwe site. Niet alleen een nieuw design, maar tweetalig (een lang gekoesterde droom van mij) en met een heleboel andere aanpassingen. Martijn en ik werkten honderden uren aan de huidige versie van we12travel en op de dag van de release zelfs tot 03.00 uur, terwijl ik de volgende ochtend gewoon weer om 09.00 uur op een reisbeurs aanwezig moest zijn. Toen ik daar handjes schudde met een aantal verkouden collega’s, gingen bij mij de alarmbellen rinkelen. Twee dagen later was ik ziek en deze keer was het een hele heftige bronchitis. Ik wendde me opnieuw tot de dokter met de melding dat ik over een week naar Nepal zou vliegen voor een wandeling naar ruim 5.000 meter hoogte. Gelukkig nam ze me serieus en schreef ze me een combinatie van antibiotica en prednison voor. Ohja en volledige rust, die ik uiteraard niet nam. Ik had namelijk kaartjes voor het concert van Foo Fighters. Eerder dat jaar hadden ze hun optreden op Pinkpop afgezegd en dit keer wilde ik ze niet weer missen. Het lukte me om op de eerste rij terecht te komen en het werd een vette party. Ik was de dag erna kapot, maar wel ontzettend high. De rest van de week deed ik niks meer en voor vertrek naar Nepal voelde ik me weer redelijk okee.
 
Je zou denken dat dat het was maar nee hoor. Op dag 4 van de trektocht naar Everest Base Camp werd ik ziek doordat ik vermoedelijk iets verkeerds had gegeten. De daaropvolgende dagen was ik aan een heftige diarree en kon ik niks binnen houden. Ik bezocht een arts die mij tot drie keer toe een nieuwe antibiotica kuur voorschreef, omdat ik niks binnen kon houden. De derde kuur sloeg aan en ik mocht verder met de trek, mijn maag herstelde langzaam maar zeker. Na tien dagen lopen, kwam ik compleet uitgeput en wonder boven wonder bij Everest Base Camp aan. Het was het moeilijkste wat ik ooit had gedaan, maar mede vanwege mijn uitdagende jaar, was ik supertrots op mezelf!
 
Je zou denken dat ik in 2015 mijn lesje wel had geleerd. Ik was altijd maar aan het werk en aan het reizen. Wanneer ik zou moeten relaxen, was ik toch aan het werk, misschien niet fysiek maar wel mentaal. Zelden nam ik een momentje om op de bank te ploffen en niks te doen. Als ik dat deed, voelde ik me direct schuldig. Als mijn cijfers naar beneden gingen, gaf ik mezelf daar de schuld van. Het slaat natuurlijk nergens op maar zo ging het wel. In de tussentijd moest mijn lichaam herstellen van alle troep die ik de afgelopen maanden tot me had genomen.
 
anto-nepal
 
Ik was ervan overtuigd dat 2016 een beter jaar zou worden. Ik had de feestdagen lekker relaxt doorgebracht met familie en vrienden zoals het hoort. Mijn lichaam herstelde snel van alle medicijnen die ik achterover had geslagen en ik was klaar om er weer vol voor te gaan. Althans, dat dacht ik. In Tasmanië werd ik echter weer ziek en lag ik een aantal dagen op bed, dan weer warm, dan weer koud en met enorme koppijn en maagkrampen. Ik vermoed dat het een zonnesteek was, maar het had ook gewoon een protest van mijn lichaam kunnen zijn tegen ‘het niks doen’ in mijn vakantie.
 
Net toen ik dacht dat ik mijn lesje wel geleerd had, gaf mijn lichaam weer een signaal af. Toen ik in het Paasweekend in de supermarkt liep schoot het ineens in mijn rug, waardoor ik de afgelopen 3 weekenden bijna alleen maar op de bank heb gelegen. Ik heb één dag gewandeld en halverwege de tocht kon ik me nauwelijks meer bewegen van de pijn. Ik realiseerde me dat dit niet okee was en ik moest regelmatig mijn tranen laten lopen omdat ik gewoon mijn lichaam naar de knoppen aan het helpen was.
 
Omdat ik altijd maar bezig was en nooit een tandje gas terug nam, heb ik mijn lichaam niet goed verzorgd. Ik ging bijna niet meer sporten omdat ik altijd wel een blessure had of ik nog nét even dat artikel wilde afmaken. Ik dronk sloten alcohol en energiedrankjes, het drinken van alcohol op doordeweekse dagen werd een gewoonte in plaats van iets speciaals. Het enige waar ik heel goed in was, was slapen, soms wel 10 uur per nacht en in Tasmanië zelfs 12 uur per nacht. Heerlijk!
 
Sinds twee weken heb ik het roer omgegooid. Ik heb er genoeg van dat ik tot middernacht achter de laptop zit en dat ik dagelijks alcohol en/of energiedrankjes neem. Ik heb genoeg van de eindeloze Facebook of Instagram sessies waarbij ik zinloze berichten las en altijd maar ‘likes’ uitdeelde in de hoop een ‘like’ terug te krijgen. Ik heb de weg naar ellende verlaten en heb voor een andere richting gekozen. Veel bloggers roepen dat hard werken loont en dat is ook zeker zo, maar niet meer ten koste van mijn gezondheid. Wat heb je aan die ultieme blogtrip als je er niet van kunt genieten omdat je te moe bent? Wat betekent het succes als je het niet kunt delen omdat al je vrienden geen vrienden meer zijn omdat je geen tijd voor ze maakt?
 
snaefellsness
 
Genoeg is genoeg dus. Ik wuifde het altijd maar weg als iemand tegen mij zei dat ik misschien eens rustiger moest doen of gas terug moest nemen. Maar eigenlijk hadden ze gelijk, ik had veel eerder op de rem moeten trappen, maanden of misschien wel een jaar geleden, toen ik voor het eerst bij de dokter met lichamelijke klachten naar binnen stapte. Zoals gezegd, ben ik na een detour weer op het juiste pad beland. Ik kijk uit naar het voorjaar, naar terrasjes pakken met vriendinnen, naar het opzoeken van het avontuur samen met Martijn en het plannen van supergave blogtrips die ik doe omdat ik ze wil maken, niet omdat het ‘gratis’ is. Ik geniet nog steeds van het schrijven en dat wil ik graag blijven doen.
 
Terwijl ik dit opnieuw lees, moet ik lachen om mezelf, omdat ik zo blind ben geweest en dacht dat al die pijntjes wel weg zouden gaan als ik ze zou negeren. Ik weet dat ik niet de enige blogger ben die hiermee kampt en dit artikel is niet om te klagen, maar om jullie te waarschuwen dat je niet moet vergeten om aan jezelf te denken. We willen allemaal de mooiste verhalen schrijven, de beste foto’s maken en kick ass sponsorships in de wacht slepen. We zijn allemaal ambitieus en dat is prima, vooral in deze tijden, waarbij het toerisme in de wereld wel een boost kan gebruiken na al die vervelende gebeurtenissen van de laatste tijd. Wij zijn als bloggers de beste ambassadeurs voor toerisme die deze branch zich kan wensen en daar mogen we met zijn allen trots op zijn!
 
Ik hoop dat mijn boodschap duidelijk is. Hard werken en ambitieus zijn is top, maar weet wel waneer je jouw grens hebt bereikt. Wees niet bang om even een stapje terug te doen want dat is, wat mij betreft, niks om je voor te schamen! Ik sta gelukkig weer met mijn neus te goede kant op, ben begonnen met hardlopen, ga weer trouw naar de sportschool (waar er dan vervolgens geen instructeur is haha) en zit braaf aan de thee en water ‘s avonds. Ik lig op een doordeweekse avond zomaar uren in bad een boekje te lezen en ga regelmatig om 10 uur al naar bed om vervolgens uren te slapen. Ik slaap de laatste weken heerlijk omdat ik weet dat, ondanks dat het niet altijd zo mag lijken, het altijd wel goed komt, of ik nou 10 of 1.000 bezoekers op mijn site heb die dag!
 
Hi, ik ben Anto en ik was een workaholic. En jij?
 
Op zondag post ik meestal blogs die wat persoonlijker zijn maar wel met reizen te maken hebben. Deze blogs vind je ook vast leuk:
6 Dingen waarmee ik gestopt ben na 2 jaar als travel blogger
Poepen in de wildernis: zo doe je dat!
Mythes over het leven van een reisblogger die niet waar zijn!
 
Volg ons voor een dagelijkse dosis outdoor & adventure inspiratie op Instagram en Facebook!
 
Dank je voor het delen!

25 Comments

  • Sandra

    Wat goed dat je tot dat inzicht bent gekomen, heel knap! Ik heb het ‘geluk’ dat ik sowieso heel snel terug geroepen wordt door mijn lichaam en daardoor al iets te vaak dingen heb moeten laten, waardoor ik genieten veel meer bovenaan heb staan. Ik ga volgende week naar Ecuador en heb geen enkel artikel vooruitgeschoven. So be it. Ja, dat levert mij waarschijnlijk een daling op in de bezoekers, so be it. Persreizen doe ik eigenlijk helemaal niet, levert alleen maar stress op. Heel herkenbaar dus! Straks naar Ecuador heb ik geen enkele samenwerking, heerlijk! En eerlijk? Daar komen ze beste verhalen uit vind ik! Het leven bestaat uit meer dan werken en ik ben een gelukkig mens als ik bewust geniet van het leven. Dat zouden meer mensen moeten doen ;-)! Ik vind je blog heel knap Anto, nu volhouden! <3

  • Jenny - ikreis.net

    Wat goed om het inzicht te hebben! Het klinkt bekend, dat hollen van target naar target. Dat het moeilijk is om nee te zeggen en gas terug te nemen.

    Houd dit gevoel vast en blijf volhouden, Anto! Blijf naar je lijf luisteren.

  • Marieke

    Supermooi beschreven Anto!!! Op het genieten en goed op jezelf letten. Af en toe alcohol mag, dat gaan we doen met terrasjes en Koningsdag, en vooral niet teveel moeten van jezelf.

  • Marijke

    Als je zo chronologisch neerschrijft, dan lijkt het overduidelijk dat je het rustiger aan had moeten doen, maar ik weet uit (net iets te veel) ervaring dat je dat op die momenten echt niet zo ziet. Wie wil er nu niet ijsklimmen in Alaska of het Everest Base Camp bereiken? Grenzen van je lichaam respecteren is hier ook wel een lastig ding, dus ik herken me zeker in je verhaal. En full time werken en tweetalig bloggen lukt me op dit moment gewoonweg niet (laat staan nog tijd vinden om die blogs dan te promoten). Ik kan je alleen maar van harte aanraden om wat minder eisen aan jezelf te stellen en wat meer offline te genieten. De energie en het enthousiasme dat ik daardoor krijg, komt mijn blog meer ten goede dan dat ik uren gefrustreerd om m’n scherm zit te staren 😉

  • Rosanne

    Goed dat je dit deelt, Anto. Ik denk dat het voor velen zo herkenbaar is. Ook voor mij. We hollen maar door en leven nu eenmaal in een prestatiegerichte maatschappij waarin we de beste willen zijn en het mooiste leven willen leiden. Ik heb me bij die blogdruk gelukkig neer kunnen leggen. Dan maar even een week geen blog, dan maar even wat minder bezoekers. Dat hele idee achter cijfers staat me om die reden ook tegen. Het gaat om de inhoud, om wát er verschijnt op die blog. Bloggen op gevoel is zoveel fijner dan onder druk. Maar ik herken dat rennen en doorgaan wel heel erg in mijn freelance werk. Heb er toevallig de laatste maand best last van gehad, dat ik maar doorging en doorging, zeven dagen per week werkte, ‘s ochtends tot ‘s avonds. En steeds maar meer klussen aannam, onmogelijk eigenlijk. Probeer me er ook voor te behoeden en bewust vrije tijd te nemen, maar dat is moeilijk… Maar: al doende leert men. Soms moet je ook dingen meemaken om te weten dat dat niet de manier is. Ik hoop dat jij wat meer rust hebt gevonden en op die manier juist meer uit het leven haalt!

  • Milou

    Ohhh dit is zo herkenbaar Anto! Ik heb zo nu en dan rsi-klachten en dat is voor mij een seintje rustiger aan te doen. Afgelopen januari en februari werkte ik mwzelf bijna een burn out in. Met de stress van een bedrijf runnen, twee sites en een groot project wat moest lanceren maar nog vol fouten zat, werkte ik mezelf bijna weer een depressie in. Ik heb het net weten te voorkomen. De afgelopen tijd heel veel rust genomen (ook op de blog helaas) en nu opnieuw mijn leven indelen. Let alsjeblieft goed op jezelf Anto. Kijk of er dingen zijn (vertalingen?) die je kunt uitbesteden misschien? Mad props voor je doorzettingsvermogen en zoals altijd weer respect voor je openheid <3

  • Denise - Follow my footprints

    Ha Anto, jeetje, wat een heftig verhaal, en wat kun je signalen lang negeren hè? En dat ijsklimmen en de Everest en al die andere dingen, dat je dat toch allemaal nog gedaan hebt. Wat een prestatie!
    Grote delen zijn herkenbaar, ook ik ga altijd maar door. Maar het is ook leuk, zeker als je blog zo groeit; die van mij ook elke maand weer. Ondertussen kamp ook ik al lang met lichamelijke klachten door stress (erge pijn bij slokdarm, vaak ‘s nachts) en letterlijk teveel op me nemen. En dat nadát ik al een keer burnout en een keer overspannen ben geweest (waarna ik nooit meer helemaal de oude ben geworden). Ook nu voel ik al jaren dat het anders moet en wordt het eigenlijk steeds alleen maar erger. In mijn geval voornamelijk door minder leuke dingen (privé) maar ook door leuke dingen, zoals mijn blog en bedrijf, waar ik ook nog heel perfectionistisch in ben. Ik merk daarnaast dat ik niet zo zeer stress krijg als ik teveel moet schrijven, maar vooral als ik door omstandigheden níet kan schrijven en er nog zoveel wacht (opdrachten, maar ook blogs die ik mezelf heb opgelegd). Ik wil nog zoveel maar tegelijkertijd neem ik net als jij zelden rust. Ja, ‘s avonds laat, als de kinderen eindelijk in bed liggen, met een wijntje (ik moest lachen om je ‘sloten wijn’) en twitter of instagram. Maar is dat echte rust? Voorheen blogde ik regelmatig tot 12 of 1 uur door, maar ook dit kan anders; gewoon om 22:00u naar bed zou beter zijn, en toch dóe ik het niet.) Het gaat om keuzes maken, en dat vind ik verrekte lastig. Ik had nu in plaats van dit lezen en reageren namelijk ook rustig kunnen douchen en haren wassen voordat we zo weer naar zwemles moeten fietsen, maar rustig lukt al niet meer. Toch ben ik blij dat ik het gelezen heb.

  • Stéphanie

    Heel goed dat je dit deelt. Ik herken mezelf ook in jouw verhaal. De keerzijde van ambitie, enthousiasme en perfectionisme. Je wil zoveel en dat is prima maar tegelijkertijd “moet” je ook zoveel, maar vooral van jezelf. Je lichaam geeft gelukkig wel signalen af en het is zo belangrijk om daar gehoor aan te geven. Als ik jouw verhaal lees dan is het overduidelijk dat je lichaam je iets probeerde te vertellen, maar ga daar maar eens aan toegeven. Ik vind het ook lastig hoor met bloggen, hoeveel tijd erin steken, op welke social media aanwezig zijn en ook nog werken en sporten en vrienden en familie niet vergeten. Maar je kunt niet overal online aanwezig zijn, overal op reageren, drie à vier blogs per week schrijven en ook nog eens voldoende tijd voor jezelf en hebben. Je leeft maar een keer. Doelen hebben is prima, maar niet als je er zelf aan onderdoor gaat. Zorg goed voor jezelf zodat je al die gave dingen kunt blijven doen en leuke ervaringen kunt blijven delen! Dat is het allerbelangrijkste 🙂

  • Yvonne

    Dank je wel! Voor deze wake-up call. Het spaart mij over een jaar eenzelfde blog schrijven, want ben perfectionistisch… een beetje maar hoor. 🙂 … en merk dat de dagen steeds langer worden. Herken veel van wat je schrijft. Wat ontzettend goed van je dat je nu het roer hebt omgegooid en dit ook nog hier hebt neergezet. Ik hoop dat je in 2016 vooral veel kunt genieten en hou deze mindset vooral vol!!

  • Henriette

    Mooi geschreven Anto en heel herkenbaar. Ik heb bewust even 2 maanden rustiger aan gedaan ook ivm nieuwe baan. Al die uren achter de computer daar krijg ik vele opmerkingen over, ook van vrienden. Maar ja, voor mij is het een doel waar ik naar toe werk en vind het ook leuk. Maar die lekkere slaapmomenten en ohh in een bad liggen moet je jezelf wel gunnen af en toe. Succes meid, keep up;)

  • Linda

    Wat is dat toch met vrouwen en die lat? Die lat die best hoog mag zijn maar bij velen onhaalbaar hoog is. Ik ken het ook, maar heb het afgelopen jaar ook veel geleerd op dit vlak en mijn spreuk die daarbij past is: choose your battles. Mooie inzichten meis, ik ben blij voor je. Gewoon zijn is ook heerlijk en vooral ook genoeg. Die prestatiemaatschappij ook!;) En klinkt heerlijk, die Rijn wandelingen! Fijne tuindag.

  • Karlijn

    Wat een eerlijk verhaal weer Anto! Ik snap het helemaal, want ik ben ook een workaholic terwijl ik dat eigenlijk niet meer wil zijn. Met mijn blog heb ik er minder last van, omdat ik daar geen grote doelen mee heb in de zin van persreizen en dergelijke. Maar in mijn werk als freelancer leg ik mezelf zoveel druk op. De afgelopen maanden heb ik ook dag en nacht gewerkt en ik merk aan alles dat ik daar niet meer tegen kan. Maar nee zeggen is ook een talent. Toch maar weer eens opnieuw mijn best voor gaan doen, want dit schiet niet op. Ik leef nu alleen maar naar mijn reizen tot, maar die andere 45 weken per jaar moeten ook leuk zijn. Blijf op jezelf letten en sterkte!

  • Edith | [travel.create.repeat]

    Wow, wat een mooi een eerlijk blog Antonette. En ook heftig, als je het allemaal zo achter elkaar beschrijft! Ik hoop dat het je lukt meer balans te vinden, in de dingen die ‘moeten’, de dingen die je doet omdat je ze leuk vindt en dat wat je nodig hebt om te ontspannen. En dat je je lichamelijk snel beter en sterker voelt!

  • Sigrid | My Travel Secret

    Oh meid wat heb jij de lat voor jezelf hoog gelegd! Echt respect dat je op wildkracht die trip naar Alaska en Nepal hebt kunnen voltooien. Wat moet het confronterend zijn om dit zo terug te lezen. Goed dat je de knop nu om hebt gezet of misschien om hebt moeten zetten, want dit houdt niemand vol. Zelfs jij niet 😉 Tis wel herkenbaar hoor, dat dingen “moeten” van jezelf. Heb het zelf ook meemaakt, met als gevolg constant een gehaast gevoel en me helemaal uitgeblust door de urenlange computersessies. En weet je wat het fijne is? Sinds ik een stapje terug heb gedaan heb ik niet alleen veel meer rust in mn lijf en hoofd, maar heb ik meer inspiratie dan ooit en krijg ik veel meer gedaan in minder tijd. Doe rustig aan lieve Anto! Niemand heeft er iets aan als jij jezelf voorbij loopt. Cijfertjes zijn helemaal niet belangrijk, jij, Martijn en je vrienden/familie die zijn belangrijk!! xxx

  • Robert | Traveljunks

    Oei, ik herken veel in je verhaal, maar weet uit ervaring ook dat het er over praten/schrijven erg goed kan helpen. Ik begrijp ook uit je verhaal dat het nog moeilijk voor je kan worden om het allemaal wat meer los te laten.

    Ik heb anderhalf jaar geleden een belangrijke beslissing genomen m.b.t. mijn werk. Jaren echt vol het gas erop en 500+ overuren in 1 jaar was “normaal”. Meer en meer verantwoordelijkheid begon mij de das om te doen. Ik werd futloos, kreeg tot twee maal toe rsi, had een notitieblok op mijn nachtkastje liggen en had buiten het sporten bijna geen sociaal leven meer. Ik heb bedankt, ben tig lagen in hiërarchie naar beneden gegaan en heb al meer dan een jaar weer rust in mijn hoofd. Ik verdien misschien wel een stuk minder, maar niets maakt je rijker als wanneer je gezond bent en geen constante storm tussen de oren hebt.

    Ik wens je veel sterkte!

  • Michelle | Travellifestyle.nl

    Wat een fijne blog om te lezen, ondanks dat het allemaal wel heel heftig is. En zeker herkenbaar. Heel goed om te lezen dat het je gelukt is om die stap in een andere richting te zetten. Ik moet mezelf ook weer een duw die kant op geven. Na 4x ziek te zijn geweest in een half jaar tot aan flauw vallen toe, besef ik dat het ook anders moet. Fijn om jouw verhaal te lezen en te weten dat ik niet de enige ben die het soms lastig vindt om niet die druk op jezelf te leggen. Heel veel succes en sterkte gewenst! X

  • Debby

    Ik vind het mooi dat je hier zo open over schrijft, en ook mooi dat je zo diep in detail gaat. Het is moeilijk om gas terug te nemen, en te erkennen dat die klachten te maken hebben met stress. Ik ben ook gas terug gaan nemen, qua werkuren nu maar meer door mijn zwangerschap en omdat ik gewoon echt moe ben en slecht slaap haha. Lekker jezelf op die me-time trakteren! Succes 🙂

    • anto

      Dank je Debby! Ohh als er iemand een goede reden heeft om rustig aan te doen, ben jij het wel. Die me-time, dat komt wel goed, alleen moet ik er af en toe nog van leren te genieten (en dan niet denken… ohja, ik moet dit/dat nog doen… ) – het is een proces denk ik dan!

  • Saskia

    Herkenbaar verhaal Anto. Erg fijn te lezen dat je jezelf weer gevonden hebt en je kiest voor echt genieten! Dat is het allerbelangrijkste!!

  • Marcella

    Jeetje, wat een eerlijk artikel. Pittig om te lezen hoe je steeds verder over je grenzen heen ging. Als je het zo terug leest, is het overduidelijk dat het allemaal teveel was. Maar ik snap heel goed dat het zo lastig te aanvaarden is, als je er middenin zit… Ik heb er zelf ook wel een handje van, al fluit mijn chronisch zieke lijf mij al eerder terug. Goed dat je jezelf een halt hebt gegeven Anto. Goed om jezelf denken lady! X

    • anto

      Jawel he? Schrok er zelf ook wel van toen ik het terug las maar goed, wilde het toch graag delen, voornamelijk om anderen te waarschuwen niet dezelfde kant op te geraken als ik… Ik wist niet dat jij een chronische ziekte hebt, jeetje zeg… doe je rustig aan? x

  • Kirsten | Travelaar.nl

    Wauw, heftig hoor! Ik kan me hier heel goed in vinden.. Ik heb zelf een aantal jaren geleden een burn out gehad.. Ik was toen nog maar net een jaar full-time aan het werk, maar was ondertussen ook nog aan het afstuderen, had wat problemen in de privé sferen en wilde daarnaast ook nog mijn sociale leven door laten rollen, reizen etc. Ik weet hoe belangrijk het is om naar je lichaam te luisteren. Maar ik weet ook hoe moeilijk dat kan zijn. Goed dat je in ziet dat het op deze manier niet verder kon. Altijd naar jezelf blijven luisteren. Dat is het aller belangrijkste. Heel veel sterkte en succes ermee!

    • anto

      Dank je Kirsten! Het is inderdaad wel heftig, vooral omdat het anderen waren die me erop wezen dat ik niet gezond bezig was. Best sneu he? Gelukkig ben ik inmiddels weer op de goede weg en heb ik geleerd mijn momenten van rust te pakken. Oftewel: nu mijn tanden poetsen en mijn bed in 🙂

  • Tess

    Ongelooflijk wat jij jezelf hebt aangedaan. Ik begrijp werkelijk niet dat er mensen zijn die zo in het leven staan. Vergeet niet dat je elke dag een keuze hebt en dat je jouw keuzes zelf maakt. Gek genoeg hoor je het steeds en steeds vaker. Ik begrijp het echt niet. Zou het een gebrek aan inzicht zijn? Een gebrek aan zelfkennis?

    Je hebt alles mee. Een baan, reislust, een goede gezondheid. En dat dan op het spel zetten voor… Ja waarvoor eigenlijk? Totdat er een keer écht iets gebeurt. Met een dierbare bijvoorbeeld. Dan moet je er voor die persoon zijn. Hoe kun je voor een ander zorgen als je niet eens voor jezelf zorgt?

    Maar goed. Fijn dat je inzicht hebt gekregen en nu op de goede weg bent! Heel knap van je en ga vooral zo door!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *