beklimming van mount rinjani mount rinjani beklimmen rinjani trektocht
indonesie,  we12climb,  we12hike

Beklimming van Mount Rinjani – van hel naar hemel en terug

De beklimming van Mount Rinjani – het begon met een droom!

Het beklimmen van Mount Rinjani was voor mij al sinds jaren een droom. Tijdens onze zes weken durende hiking trip door Nieuw-Zeeland in 2011, kwamen Martijn en ik in een hut op de Tongariro Northern Circuit een stel tegen dat ons foto’s liet zien van de Rinjani trektocht. Tot aan dan toe had ik nog nooit van Mount Rinjani gehoord, maar de foto’s die zij me lieten zien, spraken voor zich. Dat wilde ik ook! Volgens hen was het ‘t zwaarste wat ze ooit hadden gedaan, maar ik wist dat ik het wilde. Echter kwam het er tot nog toe nooit van. Ik zocht ooit eens uit of ik het in een week vakantie die ik over had kon doen, maar het was in die periode regenseizoen en dus liet ik het idee weer varen. Het hele idee raakte een beetje op de achtergrond (want … een lange bucketlist!) maar toen ik het idee had opgevat om naar Bali te gaan, verscheen de mogelijkheid tot het beklimmen van Rinjani ineens weer op mijn radar.
 

Mount Rinjani beklimmen: de voorbereiding

Ik las redelijk wat blogs over de beklimming van Mount Rinjani want het zou mijn eerste trektocht ‘alleen’ worden. Dat klinkt een beetje zielig maar dat is het niet hoor. Vroeger deed ik alle tochten samen met Martijn en dit zou mijn eerste tocht worden zonder hem. Alhoewel ik al redelijk wat (alpiene) tochten in mijn eentje heb gelopen, vind ik het toch altijd wel fijn om een maatje mee te hebben die je kan motiveren en (mentaal) ondersteunen. En andersom natuurlijk. Een vulkaan beklimmen kan je natuurlijk niet echt trainen in Nederland, maar ik liep zo veel als ik kon. In de Amerikaanse Pacific Northwest maakte ik aardig wat mooie bergtochten en in Alaska deed ik de alpiene Harding Icefield Track. Daarnaast liep ik nog over de Westerwald Steig vlak voor mijn vertrek naar Indonesië en ging ik minstens drie tot vier keer per week naar de sportschool om te trainen. Op Bali beklom ik Mt. Batur, die door Lonely Planet als ‘makkelijk’ wordt omschreven. Tja, ik vond het niet bepaald een walk in the park maar okee … de meningen daarover zijn verdeeld. Op Gili Air liep ik regelmatig een rondje om het eiland en in Senggigi liep ik op mijn teenslippertjes kilometers door de hitte. Tot zover mijn voorbereiding.
 

De beklimming van Mount Rinjani: uitstelgedrag

En toen was ik op Bali. Ik ‘deed’ daar Mt. Batur en vond het een vreselijk zware tocht. Op zich was het maar twee uur steil omhoog, maar op één of andere manier lukte het me niet. Althans, het lukte me wel, maar ik had het zwaar. Misschien had het ermee te maken dat ik nacht ervoor nauwelijks sliep (ik werd om 01.30 opgehaald en omdat ik bang was me te verslapen, deed ik bijna geen oog dicht), misschien had ik gewoon moeite met de hitte van de afgelopen dagen. Hoe dan ook, Mt. Batur beklimmen vond ik zwaarder dan gedacht. Op zich heeft die ‘maar’ 700 hoogtemeters dus een eitje vergeleken bij de beklimming van Mount Rinjani. Ik kreeg er een mentale tik van en daar ben ik redelijk gevoelig voor. Ik begon te twijfelen of Rinjani voor mij haalbaar zou zijn en of het niet gewoon te hoog gegrepen was. En ik begon uitstelgedrag te vertonen. Toen ik van een vriendin een appje kreeg ‘heb je de beklimming van Mount Rinjani al geboekt’ reageerde ik nogal nonchalant, maar in mijn achterhoofd wist ik dat het mentaal niet goed zat. Steeds als ik bij een boekingskantoortje langs liep dacht ik ‘ohja, dat zou ik ook nog gaan doen …’ Eenmaal op Gili Air kreeg ik een verkoudheid en een bronchitis te pakken. Dahaaag, zelfvertrouwen!
 

Mount Rinjani trektocht: de beslissing

Eenmaal op Gili Air wist ik dat ik, wanneer ik terug zou gaan naar Bali, ik de Rinjani trektocht niet meer zou maken. Gili Air ligt namelijk voor de kust van Lombok en de Rinjani vulkaan ligt op Lombok. Een mentale strijd volgde: wel gaan, niet gaan, wel gaan, niet gaan. De zwakke Anto wilde lekker op het strand blijven hangen, in mijn comfort zone. De sterke Anto hakte uiteindelijk de knoop door. Ik wilde dit al zo ontzettend lang, het was nu of nooit. En dus stapte ik op de boot naar Lombok en informeerde ik waar ik het beste de tour kon boeken. Ik kreeg van meerdere kanten het advies om voor de Rinjani Trekking Club te gaan en zo geschiedde. Ik boekte mijn driedaagse trektocht en rustte nog een paar dagen goed uit voor mijn trektocht naar Mount Rinjani zou beginnen.
 

De beklimming van Mount Rinjani: van hel naar hemel en weer terug

En dan ineens is de dag daar. Om 05.00 uur word ik opgehaald. De rugtas keurig ingepakt, batterijen opgeladen en klaar om te gaan. Mijn groep blijkt uit drie personen te bestaan. Ik en twee über fitte Duitse vijftigplussers, Renate en Ullrich. Tijdens het eerste deel van dag één kan ik ze nog redelijk bijhouden, maar op tweederde van de klim naar boven haak ik af. Ik ben hier immers voor mezelf en niet om een aantal anderen achterna te rennen. Die dag stijg ik zo’n 1.500 meter in zes uur lopen. Aangekomen op de rim zit de hele krater in de wolken. Af en toe schijnt de zon even door de wolken heen. Ik vertel mijn gids, een mannetje van 47 die al 20 jaar trektochten op de Rinjani begeleidt, over mijn droom om deze berg te beklimmen. ‘Don’t worry miss, you can do this. I see your step, you are strong!’ Moe maar voldaan duik ik vroeg mijn tentje in want om 02.00 gaat de volgende ochtend de wekker.
 
beklimming van mount rinjani mount rinjani beklimmen rinjani trektocht

beklimming van mount rinjani mount rinjani beklimmen rinjani trektocht

beklimming van mount rinjani mount rinjani beklimmen rinjani trektocht
‘HELLO, GOOD MORNING!’ De stem van mijn gids maakt me om 01.49 uur wakker. Vandaag is DE dag. Ik voel me bijzonder goed, maar weet dat de klim naar de top een pittige gaat worden. En dat er een redelijke kans bestaat dat ik de top niet zal halen. Ik trek al mijn warme kleding aan, zet mijn muts en hoofdlampje op en ben er klaar voor. Het eerste uur van de beklimming van Mount Rinjani is steil omhoog. Ik zie in het donker slechts mijn eigen voeten en af en toe die van mijn voorganger. De Duitsers hebben de pas er alweer aardig in zo midden in de nacht. Al na een kwartier haak ik wederom af. Onze gids besluit dat zij op eigen houtje verder omhoog kunnen, hij blijft bij mij in de buurt. Na een uur ben ik al bekaf maar gelukkig volgt vanaf hier een relatief makkelijk stuk. Mijn gids noemt het vlak, ik zeg vals plat. Af en toe word ik ingehaald door andere lopers, soms haal ik zelf iemand in. Na drie uur ploeteren, ben ik er klaar mee. Ik word gek van mijn eigen gehijg. Het is werkelijk ijskoud en de wind maakt het er niet makkelijker op. Waarom had die man in het kantoor gezegd dat ik geen handschoenen nodig zou hebben??? Ik zie een rotspartij en duik er achter, uit de wind en om op adem te komen. Inmiddels zit ik op zo’n 3.300 meter hoogte en ik weet dat het moeilijkste gedeelte nog moet komen. De beruchte ‘two steps up, one step down’. Oftewel een steile helling van vulkanisch zand waarbij je bij elke stap omhoog net zo hard weer terug zakt. En waarbij een misstap je fataal kan worden want aan beide kanten van het pad is een kilometers diepe afgrond.
 
Ik wil stoppen maar ook weer niet. Opgeven is gewoon geen optie, ik ben slechts een uur verwijderd van mijn droom. Maar man, wat kan een uur lang duren. Ik weet al dat ik niet op tijd op de top zal zijn voor de zonsopgang maar dat zal me een worst wezen. Het enige waar het nu om gaat is overleven en naar boven kruipen. Kruipen ja, want van lopen is geen sprake meer. Na ongeveer drie kwartier krijg ik de top van de Rinjani in zicht maar ik kan niet meer. Elke twee stappen omhoog putten me volledig uit. Elke stap omhoog zak ik weer naar beneden en voor mijn gevoel schiet het voor geen meter op. Ik spreek met mezelf af dat ik tien stappen omhoog doe en dan even op adem mag komen. Het klinkt bizar, maar meer lukt me op dat moment niet. Net voor de top komen de eerste beklimmers alweer naar beneden. ‘Come on, you can do it, almost there!’ Hun bemoedigende woorden doen me weinig, ik ben alleen maar aan het overleven. Ik heb geen gevoel meer in mijn handen, mijn gezicht zit onder het snot dat mijn neus uit waait en ik krijg nauwelijks meer adem.
 
De laatste meters naar de top strompel ik. Voetje voor voetje en langzamer dan een slak vervolg ik mijn weg naar boven. Ik zie de gids al staan en de Duitsers ook. Uiteindelijk bereik ik een kleine vier uur nadat ik uit het base camp ben vertrokken de top van Gunung Rinjani. Een hevige emotie maakt zich van mij meester en ik verlies de controle over mijn adem. Wat er gebeurt weet ik niet, maar ik wil huilen en op adem komen tegelijk en de zuurstof bereikt mijn longen niet meer. Ik zak in elkaar en de gids snelt naar me toe. Ik weet dat ik mijn adem snel onder controle moet krijgen want anders is het foute boel. Uiteindelijk lukt het en pas een paar minuten na aankomst op de top neem ik de moeite om me heen te kijken. Ik sta boven de wolken! Een traan rolt over mijn wang. Lieve pa, ik sta 3.726 meter dichter bij je!
 
Dan is het tijd voor de verplichte fotoserie op de top. Ik heb het nog steeds onmogelijk koud maar het gevoel van overwinning overheerst. Een dikke smile verschijnt op mijn gezicht zodra ik het bordje Puncak Rinjani in mijn handen heb. Ik heb het gewoon geflikt! Op dat moment ben ik even in de hemel. Ik kijk om me heen en zie overal wolken. De zon is inmiddels op gekomen en ik raak in gesprek met de jongen die voor mij de berg op kroop. Hij blijkt ook een Nederlander te zijn en hij vertelt dat de rest van zijn groep halverwege al is afgehaakt. Met een peuk in zijn mond maak ik foto’s van hem op de top. Op zijn hoodie staat ‘nothing is impossible’. Dat blijkt maar weer.
 
beklimming van mount rinjani mount rinjani beklimmen rinjani trektocht

beklimming van mount rinjani mount rinjani beklimmen rinjani trektocht

beklimming van mount rinjani mount rinjani beklimmen rinjani trektocht

beklimming van mount rinjani mount rinjani beklimmen rinjani trektocht

beklimming van mount rinjani mount rinjani beklimmen rinjani trektocht
Dan is het tijd om afscheid te nemen van de top en weer naar beneden te gaan. De afdaling is er eentje om je koppie bij te houden, maar zonder al te veel moeite bereik ik twee uur later mijn tent weer. Hier kom ik op adem, krijg ik een ontbijt voorgeschoteld en doe ik even mijn ogen dicht. Mijn benen doen zeer want ik heb zojuist in zes uur nog eens 1.200 meter geklommen en weer afgedaald. Niet veel later staat Renate voor mijn tent. ‘Anto, we have to go!’ Oja, ik moet nog eens zes uur wandelen vandaag. Ik had van tevoren nooit kunnen bedenken dat dit het moment was waarop de helletocht pas echt zou beginnen …
 
Het tweede deel van mijn verhaal over de beklimming van Mount Rinjani bewaar ik voor een volgende keer. Terwijl ik dit schrijf, verschijnt er kippenvel op mijn lichaam. Ik ben inmiddels terug op Bali en zit in een hele fijne accommodatie in Canggu, the Chillhouse. Iets boven mijn budget, maar het is een cadeautje aan mezelf na de helletocht op Lombok waarbij ik me meermaals heb afgevraagd of ik het er levend vanaf zou brengen. Benieuwd? Stay tuned!
 
Meer lezen? De volgende blogs vind je ook vast leuk:
Waarom je NU naar Sidemen op Bali moet
Bali week 1: van schommelen tot fietsen en een vulkaan beklimmen
Nepal: een hoofd vol emoties tijdens de trektocht naar Everest Base Camp
 
Volg me voor een dagelijkse dosis outdoor & adventure inspiratie op Instagram en Facebook!
 
Dank je voor het delen!
 

YOU MAY ALSO LIKE

Anto is een actieve dertiger die het liefst buiten op pad is en het avontuur op zoekt. Ze reist zo'n 100 dagen per jaar, in combinatie met een full-time baan. Ze houdt van hiken, goede wijn en is meestal met een iPhone in haar hand te vinden. Favoriete bestemmingen: Nieuw-Zeeland, Patagonië, Oostenrijk en Alaska

41 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Receive a FREE and INSPIRING day hike packing list!

Sign up for my weekly hiking newsletter now and receive a FREE and INSPIRING day hike packing list that can be used for all your future hikes.