alaska,  we12hike

Wandel-wens: Alaska’s Harding Icefield

Voorzichtig plaats ik mijn rechtervoet voor mijn linker en zet ik mijn wandelstok neer in de sneeuw. De stok dringt zich dieper en dieper in de sneeuw met elke stap die ik zet. Alhoewel het niet bepaald warm is, zweet ik me rot. Ik heb alle kledinglagen die ik aan had inmiddels uitgetrokken en loop in mijn hemdje door de kille lucht van de Alaskaanse wildernis. Mijn adem is volledig ongecontroleerd en ik blijf me afvragen waarom ik ook alweer had toegestemd om deze trip te gaan maken. Terwijl iedereen gestaag doorstapt in de sneeuw, voel ik me compleet hopeloos en onervaren als wandelaar. Tuurlijk had ik van tevoren al wel wat tochtjes gelopen en geprobeerd mijn conditie te verbeteren maar niks had me hierop voor kunnen bereiden. Langzamer dan gepland vervolg ik mijn weg omhoog. Verder omhoog langs de verticale muur van rots en steen. Bij een wat vlakker stuk durf ik eindelijk om me heen te kijken en wat ik zie beneemt me de adem zo mogelijk nog meer. Diep naast me in het dal ligt een gigantische gletsjer. In het ijs hebben zich felblauwe meertjes van ijswater gevormd en terwijl ik harder werk dan ooit te voren, voel ik me steeds een stukje kleiner worden in deze gigantische wereld.

 

exit-glacier-alaskaexit-glacier-pools

Het is juni 2007 en ik ben voor het eerst in Alaska. Ik ben op studiereis voor mijn werk en ga mee als assistent-reisleider op een van onze avontuurlijke reizen. Al direct na aankomst in Alaska, enkele dagen eerder, was ik compleet overweldigd. Door de bijzondere mensen die hier wonen en de ongerepte natuur. Door de grandeur van dit land dat ook wel de naam “The Last Frontier” wordt genoemd.

Voor ik het weer, nog geen 12 uur nadat ik geland ben en na een slapeloze nacht, zat ik al in een bushplane en aanschouwde ik gigantische rivieren van ijs vanuit de lucht. 3 Dagen later was het tijd voor de eerste fysieke uitdaging, een wandeltocht genaamd Harding Icefield Track in de buurt van het havenplaatsje Seward. De Harding Icefield meet een oppervlakte van 777 vierkante kilometer en het is hiermee een van de grootste niet-polaire ijsvelden ter wereld. Eén van de gletsjers die vanaf het ijsveld naar het dal stroomt is de Exit Glacier, die ik dus van dichtbij ga bekijken tijdens mijn wandeling.

 

exit-glacier-valley
Exit Glacier vanuit het dal gezien met aan de rechterkant de wandeling omhoog

Alhoewel het officieel bijna zomer is, lijkt het in Alaska net pas voorjaar te zijn geworden. De bomen hebben slechts baby-blaadjes (of helemaal geen blaadjes) en er ligt een enorm pak sneeuw op de track. Het is onze eerste echte wandeling en voor we op pad gaan, waarschuwt de gids nogmaals dat het een pittige tocht omhoog gaat worden en dat deze trail erom bekend staat dat er regelmatig zwarte beren gespot worden. “Blijf daarom bij elkaar in de buurt en maak geluid mocht er een gat tussen jou en de groep ontstaan. Binnen anderhalf uur hebben we onze eerste beer in ons blikveld, een zwarte beer. Hij scharrelt wat over de berghellingen, op zoek naar voedsel. Alhoewel de beer niet al te dichtbij komt, krijg ik er toch kippenvel van. Dit is het echte Alaska en dus geen rondje Sonsbeekpark, zo veel is wel duidelijk….

 

Het eerste deel van de wandeling is zwaar. Er is geen andere manier om het te omschrijven, gewoon ontiegelijk zwaar. Mijn lichaam doet zeer en ik kan het tempo van de groep nauwelijks bijhouden. Terwijl het zweet van mijn voorhoofd druppelt en mijn neus blijft lopen, doe ik toch mijn best zo goed mogelijk bij de groep in de buurt te blijven. Ik wil namelijk geen beer tegen het lijf lopen. Nee… echt niet!

 

harding-icefield-trail-black-bear
Vind de beer

Snel na het zien van de beer, bereiken we de sneeuwgrens en stappen we de witte massa in die nog over is van de zomer. Er zijn ons al andere wandelaars voor gegaan op de track zodat we hun sporen kunnen volgen. De sneeuw wordt dieper en dieper, op een gegeven moment sta ik tot mijn knieën in de sneeuw. Inmiddels hebben we ook bijna de boomgrens bereikt en wanneer ik omhoog kijk, zie ik slechts een oneindige witte massa.

 

harding-icefield-alaska

 

Behalve aan mijn linkerkant, want daar is de prachtige Exit Glacier inmiddels verschenen, die vanaf het Harding ijsveld de vallei instroomt. Veel tijd om ervan te genieten heb ik niet, steeds als ik de groep heb bijgehaald, zijn zij al klaar om weer verder te gaan. Dus gaan we verder, stapje voor stapje, schuifelend door de sneeuw, de oranje vlaggetjes volgend die de track in de sneeuw markeren.

 

Na 3 uur ploeteren besluit de gids dat het genoeg is geweest. De sneeuw wordt te diep en de meesten van ons hebben niet de juiste uitrusting bij ons zoals gamaschen en stijgijzers. Op dit punt maken we een korte stop voor lunch en besluiten we om weer naar beneden te gaan. Ik kan er niks aan doen maar ik ben best opgelucht. De trail is een echte hel geweest en ik voel me een complete mislukkeling. Ik had dit moeten kunnen, maar het lukte me niet. Ik heb niet hard genoeg getraind, ben niet diep genoeg gegaan in de sportschool en had mijn conditie niet op peil.

 

Dit was inmiddels 8 jaar geleden…

Steeds als ik op het werk aan klanten vertelde over de Harding Icefield Track die ze absoluut moeten proberen als het weer het toelaat, voelde ik een steekje. Een paar jaar geleden kwam een van mijn collega’s terug uit Alaska met de volgende foto. Het enige dat ik dacht was: DAT WIL IK OOK!

 

saskia-harding-icefield
Foto: Saskia van der Meij
 

Sinds die dag in 2007 wil ik naar het eindpunt van de trail en wil ik dat machtig mooie uitzicht over de Harding Icefield met eigen ogen zien. Toen waren de omstandigheden er niet goed genoeg voor, maar ik weet dat ik het ooit opnieuw ga proberen. In de zomer van 2011 was ik wederom in Seward, maar slechts voor een paar uurtjes vanuit Anchorage. Het weer was prachtig maar helaas had ik te weinig tijd om de track te lopen en daarnaast had ik geen wandelschoenen bij me. Het was de perfecte dag geweest…

 

Maar er is hoop want aankomende zomer ga ik wederom naar Seward toe, ik breng er 2 dagen door en als het weer goed genoeg is, ga ik de hike naar Harding Icefield opnieuw proberen te maken. Helemaal in mijn eentje deze keer. Op mijn eigen tempo. Ik maak me er niet al teveel zorgen over want inmiddels is mijn conditie stukken beter en de klim die erin zit, is niet iets wat ik de afgelopen jaren nog niet heb gedaan. De enige twee zaken waar ik me een klein beetje zorgen over maak, is het weer en de beren. Juist ja, de beren, die gewoon zomaar uit de bosjes kunnen stappen om mij te laten schrikken, net zoals ze dat deden in Yellowstone National Park. Gelukkig ben ik er tijdens het weekend dus hopelijk zijn er in ieder geval genoeg andere mensen op de track.

 

Wat het weer betreft, daar moet ik echt een beetje geluk mee hebben. Dus lieve lezers, willen jullie het 2e weekend van augustus voor mij duimen, dat het weer goed genoeg is om wederom een poging te wagen? Ik laat jullie uiteraard weten hoe het gegaan is…

 

(Veel dank aan mijn collega Saskia dat ik haar foto hierboven en de cover foto voor dit blog mocht gebruiken).

 

De maand mei is wandelmaand op we12travel. Gedurende deze maand delen we de leukste wandelingen en beste wandeltips met onze lezers. Eerder verschenen artikelen zijn o.a.:

– De beste (halve) dagwandelingen in de VS en Canada
– De mooiste wandelingen van Nieuw-Zeeland
– Confessions van een wandelende travel blogger

 

Dank je voor het delen!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *